Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Προσευχή γιά τούς ἐχθρούς- Ἁγίου Νήφωνος, Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς



Ἐλέησε, Κύριε ὅσους μέ περιγελοῦν,
ὅσους μέ κακολογοῦν ἤ μέ μισοῦν
ἤ μοῦ κάνουν ὁποιοδήποτε κακό.
Ἐσύ θά ξέρεις, Κύριε, ὅτι κι αὐτούς
ὁ πονηρός διάβολος τούς σπρώχνει
μές στή βρωμιά καί τήν ἀκολασία,
ὅπως παρακινεῖ κι ἐμένα κάθε μέρα
τό Ἅγιο Σου νά παραπικραίνω Ὄνομα.
Σέ παρακαλῶ λοιπόν, Πατέρα Παντοκράτορα,
Θεέ καί Κύριε τοῦ ἐλέους, 
σκύψε μέ εὐσπλαγχνία πάνω ἀπό τούς ἀνθρώπους
πού σκέφτονται τό πονηρό γιά μένα,
καί κάνε τους ὅλους φωτεινούς,
ὅλους ἁγίους μεγάλους.
Δῶσ' τους ἀγαθοσύνη, Κύριέ μου, καί πραότητα.
Χάρισέ τους εἰρήνη, Δέσποτά μου, καί φωτισμό,
κι ἀξίωσέ τους ν' ἀπολαύσουν τήν αἰώνια δόξα Σου,
ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος.



http://3.bp.blogspot.com/-qYOge6Nsq3Y/UoXs379pvxI/AAAAAAAAAoU/FwVMCbV4HMc/s1600/148.jpg

Ω Υπεράγιε θησαυρέ παντός αγιασμού

kastorias 1
Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Η λαμπρότητα, με την οποία εορτάζει και πανηγυρίζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, την πανένδοξη κοίμηση και την εις ουρανούς μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, αποτελεί έκφραση ευγνωμοσύνης στο πανάγιο πρόσωπό της και στη διακονία της που συνεχίζεται αδιάκοπη για το ανθρώπινο γένος.
Είναι μία πανήγυρη ζυμωμένη με τις παραδόσεις του ορθοδόξου λαού μας που γνωρίζει να τιμά και να μακαρίζει «την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών». 
Προφήτες, Πατέρες και ιεροί υμνωδοί προσφέρουν στην πάνσεπτη κοίμηση της Μητέρας του Θεού άνθη ευλαβείας δανεισμένα από το περιβόλι των αρετών της.
Ζωγράφοι θεόφρονες απεικονίζουν ανά τους αιώνες τα ιερά τους αισθήματα και εναποθέτουν με το χρωστήρα τους στα ιερά της εκτυπώματα το χαρακτήρα της μεγαλωσύνης της.
Στα πέρατα της οικουμένης, Ιερά Προσκυνήματα, μεγάλοι Ναοί και Ιερά Παρεκκλήσια διατρανώνουν την απόδειξη του ύμνου : «εμεγάλυνας Χριστέ την τεκούσαν Σε Θεοτόκον»1.
Η κοίμησή της για την ορθόδοξη χώρα μας είναι το θεομητορικό Πάσχα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.
Γράφει ο Φώτης Κόντογλου πως : «Μονάχα στην Ελλάδα τιμάται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο, δηλαδή με δάκρυα, με πόνο και με ταπεινή αγάπη. Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο... Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, το χαροποιόν πένθος, η χαρμολύπη, ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους, ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δεωδεκάτειχος πόλις... Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανών»2.

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: Ο Μεγάλος Θεολόγος και Υμνογράφος της Εκκλησίας



ioannis-damaskinosΤου Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου Καθηγητού | Romfea.gr

Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έβαλαν τη δική τους σφραγίδα ο καθένας στη διατύπωση της αποκαλυμμένης και σώζουσας αλήθειας.
Είναι όντως θαυμαστό το γεγονός ότι ουδέποτε υπήρξε χρόνος στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας μας να μην υπάρχουν Πατέρες και διδάσκαλοι, οι οποίοι εκφράζουν την αυτοσυνειδησία Της.
Μια από τις μεγάλες πατερικές μορφές υπήρξε και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έζησε και έδρασε σε μια κρίσιμη εποχή για την Εκκλησία, όπου η εικονομαχία συγκλόνιζε τα θεμέλιά Της.
Γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας περί το 645 από ευγενείς γονείς. Η πατρίδα του, όπως και όλη η Μ. Ανατολή βρισκόταν στην εξουσία των Αράβων κατακτητών.
Ο πατέρας του Σέργιος ήταν υπουργός των οικονομικών του άραβα χαλίφη Αβδέλ Μελέκ του Α΄, φιλάνθρωπος και προστάτης των χριστιανικών πληθυσμών από τις αυθαιρεσίες των Αγαρηνών. Τον γιό του Ιωάννη τον θεώρησε ως δώρο του Θεού. Φρόντισε να του δώσει ευσέβεια και μόρφωση.
Διάλεξε ως δάσκαλό του έναν επιφανή άνδρα από την Ιταλία, τον μοναχό Κοσμά, τον οποίο έσωσε από θάνατο.

Η στάση απέναντι στις συκοφαντίες Συντάκτης π. Σπυρίδων Σκουτής


Η πλευρά του υβριστή και η αντιμετώπισή του θέλει διάκριση και πολλές φορές σιωπή και παράδειγμα και άλλες κουβέντα ορθή ώστε να ξεκλειδώσεις τον σκοτισμό ή την πλάνη του αδερφού. Φυσικά για να μιλήσουμε πρέπει να έχουμε και την κατάλληλη πνευματική κατάσταση ώστε να προσεγγίσουμε τον συνάνθρωπό μας. Tο θέμα της προσέγγισης ενός ανθρώπου γι τον Χριστό είναι τεράστιο, και οι γραμμές είναι πολύ λεπτές και δυσδιάκριτες.
Πριν φτάσουμε στο σημείο να μιλήσουμε για Χριστό πρέπει να είμαστε τύπος Χριστού, αλλιώς ο λόγος όχι μόνο ωφέλεια δε θα έχει, αλλά αντίθετα σκανδαλισμό. Πρέπει να κατακτήσουμε πρωτίστως τη Χριστότητα σε όλο της το μεγαλείο πριν φτάσουμε σε σημείο ο λόγος μας να είναι γλυκύς, ωφέλιμος και ουσιαστικά Ορθόδοξος και Αναστάσιμος για τον αδερφό μας. Aν δεν βάλουμε το φως σαν πηγή μέσα στην καρδιά μας πώς θα το μοιράσουμε; Από δανεικά χέρια ;
Πολλοί άνθρωποι κυρίως με κοσμικό φρόνημα ή ακόμα και κοσμικοί Χριστιανοί κατακρίνουν κάποιους που αγωνίζονται οντολογικά στον θεραπευτικό ασκητικό δρόμο , υβρίζουν , περιγελούν και προσβάλλουν. Αυτές είναι γνωστές μάχες για κάθε στρατιώτη του Χριστού. Το θέμα είναι πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται. Αυτός ο πόλεμος είναι χαροποιός και φυσικά ωφελεί. Από την άλλη πλευρά πρέπει να δούμε ποια είναι η σωστή στάση.
Η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η καλύτερη οδός ως  μέσο της διάκρισης, καθώς συνήθως αυτός που υβρίζει ή την λέει σε κάποιον  έχει υπέρμετρο εγωισμό και εσωτερική τοποθέτηση στο θέμα που φυσικά αγνοεί και με τη λογική και με την πνευματική έννοια .
Γιατί όμως συκοφαντεί ;
Πολύ απλά διότι δεν μπορεί να δεχτεί ότι τον αγώνα που κάνεις, δεν μπορεί να τον πραγματοποιήσει στο ελάχιστο, άρα ο εγωισμός  τι κάνει; Απλά σε υβρίζει ώστε να απαξιώσει τον αγώνα σου και μάλιστα σε διαπομπεύει συχνά με απαράδεκτο τρόπο. Θεωρεί ότι με την προσβολή θα σε ρίξει στα μάτια του κόσμου ώστε να φανεί ο ίδιος καλύτερος αλλά δεν μπορεί να καταλάβει ότι όταν υβρίζεις κάποιον αγωνιστή του Χριστού του πλέκεις μαρτυρικό στεφάνι. Όπως λέει και ο λαός "Οσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια" . Το να αγνοείς κάτι είναι κατανοητό, αλλά να απαξιώνεις τον αγώνα ενός ανθρώπου για τη σωτηρία της ψυχής του  χωρίς μάλιστα να ερευνήσεις περί  αυτού τότε είναι απαράδεκτη ενέργεια και ανώριμη.

Μετά την μεγάλη χαρά του Θριάμβου της Ορθοδοξίας, ακολούθησε ο πειρασμός «ΤΗΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ»


Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής.
Ιερά Σκήτη Κουτλουμουσίου.
09/03/2016 Των Αγίων 40 – Μαρτύρων εν Σεβαστεία

Από προσωπική πείρα αλλά κυρίως από την ανυπολόγιστην πείρα των πατέρων της Εκκλησίας μας, γνώριζα τι ακολουθεί μια μεγάλης χαράς η τι έπεται μιας μεγάλης θλίψεως.
                Γνώριζα, αλλά λόγο της μεγάλης μου χαράς των Θείων δώρων και των συγκινήσεων του «οδοιπορικού του Θριάμβου», το είχα ξεχάσει.
                Γνώριζα δηλαδή, ότι μετά από μια μεγάλη χαρά, επιτρέπει ο Κύριος να έρθει η δοκιμασία, για να επιστρέψουν τα πόδια μας στην γη και να έχουμε όφελος πνευματικό ή μετά από μια θλίψη, μας σχεδιάζει ο Πανάγαθος, μια χαροποιό έξοδο από αυτήν, για να έχουμε κουράγιο να συνεχίσουμε τον αγώνα.
                Στην προσωπική μου εμπειρία ο πειρασμός ήρθε με την μορφή «Συκοφαντίας». Δεν την σχεδίασε ο Θεός ημών αλλά την επέτρεψε. Εξομολογητικά σας λέγω αδελφοί μου ότι μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, είναι η πρώτη Συκοφαντία που την δέχτηκα με χαρά στο όνομα του Ιησού Χριστού μας. Όλες τις προηγούμενες τις είχα ακούσει, με πολύ θυμό και κουράστηκα να βάλω τους συκοφάντες μου στην προσευχή. Όμως έτσι έγινε και ο Κύριος νίκησε και χαροποιήθηκε.
Μερικές εξηγήσεις πριν σας αποκαλύψω την συκοφαντία.

Από το 2004 έως τους πρώτους μήνες του 2015 (μετά άρχισαν οι νοσηλείες), πήγαινα κάθε ημέρα και ξελειτουργούσα τον Γέροντα Αρτέμιο τον πνευματικό στο Ιστορικό Ιερό κελί του Αγίου Νικολάου του ψαρά.
Στο ιστορικό αυτό Ιερό κελί, επετέθησαν Αγαρηνοί πειρατές κατά το πρώτο ήμισυ του 18ου αιώνα, το λεηλάτησαν, το έκαψαν και σκότωσαν τους οκτώ μοναχούς που εγκαταβίωναν εκεί.
Σ’ αυτόν τον Ιερό τόπο βρισκόμουν κάθε πρωί και με όλες τις καιρικές συνθήκες για να ξελειτουργήσω τον Γέροντα. Σε μια από αυτές αν θυμάμαι καλά τους τελευταίους μήνες του 2014 ή στις αρχές του 2015 την ακολουθία του όρθρου και την Θεία λειτουργία δεν την έκανε ο Γέροντας Αρτέμιος αλλά κάποιος άλλος Παπάς. Όταν ρώτησα τον Γέροντα Αρτέμιο ποιος είναι ο Παπάς στο Ιερό μου απάντησε ότι ήταν ο Παπά-Αγαθάγγελος από την Γερμανία.

Το πάθος της συκοφαντίας


Συκοφαντία είναι η ψεύτικη κατηγορία. Εφευρέτης της είναι ο διάβολος, ο πατέρας του ψεύδους. Η συκοφαντία είναι μεγάλη δοκιμασία γι’ αυτόν που την υφίσταται. «Οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀφορητότερον τοῖς ὀδυνωμένοις λόγον δυνάμενον δακεῖν ψυχὴν», μας λέει ο ιερός Χρυσόστομος. Δεν υπάρχει δηλαδή τίποτε πιο αφόρητο για όσους υφίστανται την οδύνη της συκοφαντίας, γιατί η συκοφαντία είναι πραγματικά δάγκωμα για την ψυχή.
Τι είναι όμως εκείνο που κινεί τον άνθρωπο στη συκοφαντία; Τα κίνητρα του συκοφάντη συνήθως είναι η ζήλεια, ο φθόνος, η 4f062 p1130854μνησικακία, η υπερηφάνεια και τα σαρκικά πάθη. Οι Άγιοι όχι μόνο δεν συκοφαντούσαν τους γύρω τουςαλλά σκέπαζαν τα αμαρτήματά τους, έχοντας πάντα καλούς λογισμούς γι’ αυτούς. Η συκοφαντία δείχνει ότι η ψυχή μας νοσεί και επομένως χρειάζεται θεραπεία. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλοι είμαστε επιρρεπείς στην αμαρτία και οφείλουμε να δούμε τα δικά μας πάθη και όχι τα πάθη του αδερφού μας. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για την κρίση μας, η οποία σίγουρα δεν είναι πάντοτε ορθή. Πολύ συχνά παρερμηνεύουμε τη συμπεριφορά κάποιων ατόμων και καταλήγουμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα, αδικώντας έτσι τους αδερφούς μας. Αλλά ακόμα και αν ισχύει αυτό το οποίο βλέπουμε ή ακούμε δεν μας αφορά και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα ούτε να το κρίνουμε ούτε να το διαδώσουμε, βλάπτοντας έτσι τον συνάνθρωπό μας και δηλητηριάζοντας την ίδια στιγμή την ίδια την ψυχή μας.

Κατάκριση, λοιδορία, καταλαλιά, συκοφαντία



ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ
ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΩΣ, ΛΟΙΔΟΡΙΑΣ, ΚΑΤΑΛΑΛΙΑΣ, ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ
Περί κατακρίσεως. 
Κατάκριση σημαίνει να κρίνεις και να καταδικάζεις κάποιον για ένα αμάρτημα. 
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι « τίποτα δεν είναι τόσο ευχάριστο για τους ανθρώπους, όσο το να κατακρίνουν τις πράξεις των άλλων». Και ο Χρυσόστομος λέει ότι «με την κατάκριση ανατράπηκαν και βυθίστηκαν ψυχές». Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει σε όλους ότι αυτός που κατακρίνει δεν μπορεί να απολογηθεί. Διότι για το κρίμα που κατακρίνει τον άλλον, κατακρίνει τον εαυτό του. Γιατί τα ίδια κάνει και αυτός που κρίνει. Και συ άνθρωπε που κρίνεις αυτούς που κάνουν τέτοιες πράξεις και κάνεις αυτά, νομίζεις ότι θα γλυτώσεις την κρίση του Θεού; Ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Για αυτό και ο Χρυσόστομος παραινεί λέγοντας: «ας μη γινόμαστε λοιπόν πικροί δικαστές των άλλων, για να μη ζητηθούν και από μας ευθύνες. Γιατί έχουμε αμαρτήματα μεγαλύτερα από κάθε συγγνώμη. Επομένως, καλύτερα να ελεούμε εκείνους που έκαναν ασυγχώρητα αμαρτήματα, για να εξασφαλίσουμε κι εμείς οι ίδιοι από πριν για τον εαυτό μας τέτοιο έλεος. Κι όμως, όσο κι αν φιλοτιμηθούμε, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε τέτοια φιλανθρωπία, την οποία χρειαζόμαστε εμείς από τον φιλάνθρωπο Θεό…γιατί όποιος μιλάει με φροντίδα και ακρίβεια για τον συνάνθρωπό του, πολύ περισσότερο θα έχει τον Θεό να κάνει το ίδιο για αυτόν. Ας μη μιλάμε λοιπόν ο ένας εναντίον του άλλου.
 
Και ο Κύριος μας δίνει εντολές λέγοντας: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε. Για το κρίμα που κρίνετε θα κριθείτε και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε. Τι βλέπεις το ξυλαράκι στο μάτι του αδελφού σου, ενώ το δοκάρι στο δικό σου μάτι δεν το καταλαβαίνεις;»

 
Περί λοιδορίας.
Λοιδορία είναι η κακολογία, η ύβρη, η καταλαλιά. 
Ο λοίδορος είναι μοχθηρός, επιρρεπής στο να κατηγορεί και στις ύβρεις. Έχει ακάθαρτη καρδιά. Το πνεύμα του είναι διεστραμμένο και η ψυχή του μοχθηρή. Το στόμα του είναι διεστραμμένο, η γλώσσα του πονηρή, τα χείλη του βέβηλα, οι λόγοι του άδικοι. Γίνεται πικρός δικαστής του αδελφού του, τον κατακρίνει χωρίς απολογία, ανηλεής και αδυσώπητος του επιτίθεται και του απαγγέλει την καταδίκη του. Ο λοίδορος καθόλου δεν διαφέρει από τον δολοφόνο, διότι ο μεν αφαιρεί την ζωή, ενώ ο δε την τιμή, δηλαδή το βάθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ζωή.

Περί καταλαλιάς και καταλάλου.
 
Καταλαλιά είναι η κατηγόρια, η κακολογία. Κατάλαλος είναι αυτός που κακολογεί και κατηγορεί τον πλησίον του. Ο Μέγας Βασίλειος λέει «καταλαλιά είναι να μιλάς  εναντίον ενός αδελφού που δεν είναι παρών, με σκοπό να τον συκοφαντήσεις, ακόμα και αν είναι αλήθεια αυτό που λες». 
Ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος συμβουλεύει λέγοντας: «Αδελφοί, μην καταλαλείτε ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτός που καταλαλεί εναντίον του αδελφού του, ή κρίνει τον αδελφό του, καταλαλεί ενάντια στον νόμο, κρίνει τον νόμο. Αν όμως κρίνεις τον νόμο, δεν τηρείς τον νόμο, αλλά είσαι κριτής του. Ένα είναι ο νομοθέτης που μπορεί να σώσει και να καταστρέψει. Εσύ ποιος είσαι, που κρίνεις τον άλλον»; Ο κατάλαλος με την καταλαλιά τρώει τις σάρκες των αδελφών του (Πατερικόν). Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί άξιους αφορισμού τον κατάλαλο και αυτόν που τον ακούει, λέγοντας «αν κάποιος βρεθεί να καταλαλεί εναντίον κάποιου ή να ακούει κάποιον να καταλαλεί και να μην τον επιτιμά, να αφορίζεται μαζί του». 
Ο κατάλαλος αφαιρεί την τιμή του ανθρώπου, όπως ο φονιάς την ζωή. Και οι δυο είναι εξίσου ανθρωποκτόνοι.

Περί συκοφαντίας και συκοφάντη.

Συκοφαντία είναι η ψεύτικη κατηγορία. Συκοφάντης είναι ο ψεύτης. Και κάποιος σοφός λέει «κανέναν άλλον να μη θεωρείς ψεύτη, παρά τον συκοφάντη. Γιατί μεταξύ ψεύδους και συκοφαντίας δεν υπάρχει καμία διαφορά». Συκοφάντη οι παλιότεροι και οι τωρινοί ονομάζουν τον διαβολέα και τον προσαγωγέα. 
Είναι βέβαιο ότι ο διάβολος έχει εφεύρει την συκοφαντία. Δηλητήριο σκορπιού η γλώσσα του συκοφάντη. Δεν παρατάει το έργο του ο συκοφάντης, όταν επιπλέον αντιληφθεί ότι και οι άρχοντες επιθυμούν τη συκοφαντία. Μηχανεύεται ψέματα και διαβάλλει με κάθε τρόπο. Ο Κύριος θα εξολοθρεύσει όλα τα πονηρά χείλη. Η γλώσσα του συκοφάντη μισεί την αλήθεια. Η συκοφαντία γκρέμισε νέους και γέροντες, άρχοντες και δυνάστες. Ο συκοφάντης χαίρεται πολύ περισσότερο, όσο με τις πράξεις του γίνεται δημοφιλής.
Απόδοση στα νέα Ελληνικά 
Γεώργιος Τέζας - Φιλόλογος

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ