†Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

«Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου»…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra
Αναδημοσιεύουμε από το τεράστιο υλικό του παλαιού και ανενεργού πλέον, αλλά επισκέψιμου για κάθε ενδιαφερόμενο, Ιστολογίου μας Κατάνυξις (https://www.katanixis.gr/), που αποτελεί ανυπολόγιστο πλούτο παρακαταθήκης και ενημέρωσης.

---

†Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

†Aρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ,
Καθηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
(Εκοιμήθη στις 8 Ιουνίου το 2014)

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, δηλαδή η κίνησις δια την ένωσιν των «εκκλησιών», όπως διεξάγεται σήμερον, φαίνεται ότι έχει ουμανιστικόν – ανθρωποκεντρικόν χαρακτήρα και όχι θεολογικόν και πνευματικόν. Παραμερίζει την Πίστιν (δόγμα) και την Παράδοσιν της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερον εις πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησίαν κυρίως ως ανθρώπινον ίδρυμα, το οποίον ηνωμένον θα δυνηθή να αντιμετωπίση καλλίτερον τους εχθρούς του.
Δι’ αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’ όψιν αι βασικαί διαφοραί περί την πίστιν και το πνεύμα των «εκκλησιών», ούτε η ιστορία και η συνείδησις της Εκκλησίας. Εξ άλλου «δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επιθυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πιστεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμότητα να ρευστοποιήση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νομίζει πως μπορεί να συμφιλιώση με αμοιβαίες υποχωρήσεις ωρισμένες δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες» (π. Δημήτριος Στανιλοάε). Η εκκλησιολογία, η οποία υπόκειται ως βάσις εις τον οικουμενισμόν, είναι επίσης λανθασμένη. Δεν αναγνωρίζει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ως την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, αλλ’ ως τμήμα ή κλάδον της Καθολικής Εκκλησίας. Δι’ αυτό και πολλοί Ορθόδοξοι βλέπουν εις τον οικουμενισμόν μίαν εκκλησιολογικήν αίρεσιν χωρίς να σημαίνη ότι αναπαύονται και εις τον ζωλωτισμόν, ο οποίος αποτελεί επίσης εκκλησιολογικήν παρέκκλησιν. Οικουμενισμός και ζηλωτισμός δεν εκφράζουν την Ορθοδοξίαν. Αισθανόμεθα τον οικουμενισμόν ως κάτι που απομακρύνει την ένωσιν και μάλιστα τόσον όσον φαίνεται να την φέρη πλησίον μας. Αγαπώμεν τους ετεροδόξους χριστιανούς και δι’ αυτό θέλομεν μίαν πραγματικήν και αγίαν ένωσιν μαζί των. Δεν θέλομεν συνύπαρξιν ή μίαν ανοχήν ή μίαν ποικιλίαν «πίστεων», διότι αυτό δεν είναι η αγάπη του Χριστού, ούτε ασφαλής και διαρκής ένωσις εις την Αγίαν Τριάδα. Θέλομεν να πιστεύωμεν ό,τι κοινωνούμεν και να κοινωνούμεν ό,τι πιστεύωμεν, τον Θεάνθρωπον Χριστόν, ολόκληρον εις ολόκληρον το Σώμα Του.
Μόνον ο όλος Θεάνθρωπος ημπορεί να σώση και τον όλον άνθρωπον. Εν ονόματι αυτού του όλου Θεανθρώπου Χριστού και του όλου Σώματός Του, της Ορθοδοξίας, δεν δυνάμεθα να διαπραγματευθώμεν «επί ίσοις όροις» με τους «παραμορφωμένους Χριστούς» των δυτικών, Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών. Ούτε θέλωμεν να προδώσωμεν τον άνθρωπον, που αναμένει την σωτηρίαν του από τον όλον Θεάνθρωπον. Δι’ αυτό ημπορούμεν να ομολογήσωμεν, ημπορούμεν και να αποθάνωμεν, αλλ’ όχι να συμβιβασθώμεν. Ειδικώτερον όσον αφορά εις τον παπισμόν αισθανόμεθα, αυτό που πάντοτε ησθάνοντο οι Ορθόδοξοι, ότι παραμορφώνει την Αγίαν Τριάδα, ότι παραμερίζει τον Χριστόν, ότι δεν φανερώνει την Εκκλησίαν ως Εικόνα της Αγίας Τριάδος, αλλ’ ως ανθρωπίνην μονοκρατορίαν, ότι δίδει εις το Άγιον Πνεύμα διακοσμητικήν μόνον θέσιν. Έτσι ο άνθρωπος δεν βοηθείται και δεν σώζεται. Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου. Η μελέτη αυτή αποτελεί μίαν διαμαρτυρίαν και μίαν ομολογίαν έναντι των Ορθοδόξων εκείνων που λησμονούν τα ανωτέρω, βιάζονται να χαρακτηρίσουν τον πάπαν ως «άγιον» και την ρωμαϊκήν εκκλησίαν ως «αγίαν» χωρίς να σκέπτωνται ότι με αυτόν τον τρόπον αδικούν περισσότερον από όλους τους δυτικούς, διότι δεν τους βοηθούν να αντιληφθούν την αυθεντίαν των. Δεν σκέπτωνται επίσης ότι με όσα λέγουν δεν εκφράζουν την πίστιν και το φρόνημα των Εκκλησιών, των οποίων προΐστανται. Αλλά και η δικαιολογία ότι όλα αυτά γίνονται «διπλωματικώς» αποτελεί ήδη μίαν πνευματικήν πτώσιν εν σχέσει προς την απαίτησιν του Ευαγγελλίου να «αληθεύωμεν εν αγάπη» (Εφ. δ’ 15) και συμβιβασμόν με το κοσμικόν πνεύμα. […] Εάν μάλιστα ημείς ως Αγιορείται ομιλήσωμεν διαφορετικά απ’ ό,τι ομίλησε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι μη συλλειτουργήσαντες με τους Λατινόφρονας και θανατωθέντες Αγιορείται, ο όσιος Νικόδημος και οι λοιποί Πατέρες μας, οι εν ασκήσει και αθλήσει διαλάμψαντες, τούτο θα είναι Θεού εγκατάλειψις. Και τα οστά μας θα διασκορπισθούν με τα οστά των ανθρωπαρέσκων. (Ψαλμ. 52,6) Με αυτό το πνεύμα ας ακούσουν και οι αδελφοί μας την ταπεινήν φωνήν μας.
«Ορθόδοξος Παράδοσις και Παπισμός, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1979»

Χαριτωμένος γέροντας ἀσκητής: «Θὰ ἐπέμβει ὁ Χριστὸς! Μὴν πανικοβάλλεσθε. Λίγα θὰ πάθουμε».

Μήν χάσετε τόν ἀποκαλυπτικό Στύλο Ὀρθοδοξίας πού  κυκλοφορεῖ  τό Σάββατο 11 Ἀπριλίου
ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ
Ὁ «Στύλος Ὀρθοδοξίας» καὶ οἱ ἐκδόσεις «Ἀγαθὸς Λόγος» προσφέρουν στοὺς χιλιάδες ἀναγνῶστες τους δύο πνευματικὰ-ἐποικοδομητικὰ καὶ ἐπίκαιρα βιβλία ἀπαραίτητα γιὰ ὅλους τοὺς χριστιανοὺς, ἰδιαίτερα τώρα ποὺ ἐξ ἀνάγκης μένουμε σπίτι
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Χαριτωμένος γέροντας ἀσκητής:  «Θὰ ἐπέμβει ὁ Χριστὸς!
Μὴν πανικοβάλλεσθε. Λίγα θὰ πάθουμε».
-Ἡ μετάνοια θὰ προλάβει πολλὰ δεινά. Θὰ δεῖτε! Θὰ δεῖτε!

-Τὸ νυστέρι τοῦ Ἀρχάγγελου Μιχαὴλ δὲν θὰ  ἐπιτρέψει ὁ Χριστὸς νὰ εἰσχωρήσει βαθειά στὶς πληγὲς τοῦ ἐγωισμοῦ μας… Γιὰ τὸ χατήρι τῆς Παναγίας  θὰ βγεῖ πολὺ ἐλαφριά ὁ κορωνοϊὸς τῆς ἀμαρτίας. Δὲν θὰ νιώσουμε κἄν τὸ μαχαίρι

-Ἡ Ἁγία Θεοτόκος βοηθᾶ νὰ μὴν εἶναι μεγάλος ὁ πόνος!
-Μὴν φοβᾶστε. Ὁ ἀναστὰς Χριστὸς εἶναι ὁ κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου
–Γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης: «Δίδαξον  τοὺς πάντας μετάνοιαν, ταπείνωσιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, ἵνα ἀποφύγωσιν τὴν ἀνίατον ταύτην ἀσθένειαν. Μόνον διὰ τῆς μετανοίας, διὰ τῆς προσευχῆς, τοῦ εὐχελαίου, τοῦ ἁγιασμοῦ μου. Οὕτως ἀποφυγεῖν τὴν ἀνίατον ταύτην ἀσθένειαν».
-Σπεύδουμε τάχιστα στὸν Χριστό μας, στὸν ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, γιὰ νὰ θεραπευθοῦμε γενόμενοι χριστοφόροι.
-Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, οἱ δύο Πασχαλιὲς καὶ τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα
Γράφουν, ὁ  Ἡλίας Καλλιώρας, καθηγητής  διεθνονολόγος, συγγραφέας, πρώην βουλευτής, Διονύσης Μακρῆς, Δημοσιογράφος-Θεολόγος-συγγραφέας, Χαράλαμπος Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας, Θεοπούλα Παναγιώτου Θεολόγος-Ψυχολόγος .
ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ
Θεία Κοινωνία ἀντίδοτο στὶς πανδημικὲς νόσους
Σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἄμεση σύνδεση πιστοῦ καὶ Θεανθρώπου
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ὁ κορωνοϊὸς τῆς ἁμαρτίας καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ οἰκονομία
Τὸ Πάσχα καὶ ὁ φόβος τοῦ θανατικοῦ ἰοῦ
-Μέχρι πότε θὰ ἀγκιστρωνόμαστε στὸ ἅρμα τοῦ Σατανᾶ καὶ θὰ ὑποκλινόμαστε στὰ τερτίπια τῆς Νέας Τάξης;
-Ποιὸς πραγματικὰ φταίει γιὰ τὴν κατάντια τῆς κοινωνίας μας…

-Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος συνήνεσε μὲ φθηνὲς-ἀστεῖες δικαιολογίες στὴν ἐνίσχυση τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ταυτιζόμενη μὲ κοσμικὲς ἀντιλήψεις, κλείνοντας ἑρμητικὰ τὶς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες καὶ  ἀποκρύπτοντας πὼς ὁ ἀναστὰς Χριστὸς εἶναι ὁ κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Ὁ εὐτελισμὸς τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος
Ὅπως εἶπε σύγχρονος ἅγιος γέροντας, αὐτοὶ ποὺ καπηλεύονται τὶς ἰδιότητες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐμπαθῶς τὶς κραδαίνουν πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τῶν πιστῶν εἶναι οἱ μεγαλύτεροι δολιοφθορεῖς τοῦ σωματός Του, ἤτοι τῆς ἐκκλησίας Του! Κυρίως ἐπίσκοποι …
ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός καί ὄχι ὁ πρωθυπουργός
Ποῦ ξανακούσθηκε νά ἀποφασίζουν ὀλιγόπιστοι καί δειλοί ἀρχιερεῖς νά κλείνουν τίς ἐκκλησίες
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Γέροντας Γερβάσιος Ραπτόπουλος: Ὁ ἀκάματος φίλος τῶν φυλακισμένων
Ὁ Ἅγιος Ληστὴς τοῦ Γολγοθᾶ, τοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου
 ΜΝΗΜΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
 Ὁ Κλεφταρματωλὸς Καραϊσκάκης καὶ οἱ τωρινοί… κλεφτοαμαρτωλοὶ
ΕΡΕΥΝΑ
Πῶς θὰ ἀντιμετωπισθοῦν οἱ προκλήσεις τῆς Τουρκίας
Ἀναγκαία ἡ ἀλλαγή στρατηγικῆς μέσω τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ δόγματος τῆς ἐνεργητικῆς ἀποτροπῆς
ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
 Γέροντας Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης: «Θὰ διωχθεῖτε, θὰ κάνετε χιλιόμετρα γιὰ νὰ βρεῖτε ὀρθὸν ἱερέαν»
Τὶς ἐκκλησίες θὰ τὶς κλείσουν καὶ θὰ βάζουν φόρους μεγάλους, ἀβάστακτους γιὰ νὰ μὴν μποροῦν νὰ τοὺς πληρώσουν καὶ θὰ τὶς κλείνουν. Ὅποιος θὰ λειτουργεῖ θὰ διώκεται.
ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ
Πῶς θὰ ἀντιμετωπισθοῦν οἱ προκλήσεις τῆς Τουρκίας
Ἀναγκαία ἡ ἀλλαγή στρατηγικῆς μέσω τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ δόγματος τῆς ἐνεργητικῆς ἀποτροπῆς
ΔΙΕΘΝΗ
Στὴν τελικὴ εὐθεία ἡ διάλυση τῆς  Τουρκίας!
Σύντομα θὰ πέσει αὐλαία στήν δυναστεία τοῦ Ταγίπ Ἐρντογὰν
ΕΥ ΖΗΝ
Νοιάζονται γιά … τὴν ὑγεία μας ἐνῶ μᾶς ταΐζουν δηλητήρια!
Κανείς δὲν μιλᾶ γιὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων ποὺ πεθαίνουν κατ’  ἔτος ἀπό τὸν καρκίνο. Γιατὶ ἄραγε;

Καρκινογόνες χημικὲς οὐσίες ἔχουν προστεθεῖ καὶ σὲ προϊόντα προσωπικῆς ὑγιεινῆς. Τὰ Parabens εἶναι μία χημικὴ ἕνωση ποὺ βρέθηκε σὲ προϊόντα καθημερινῆς ὑγιεινῆς ὅπως κρέμες, make-up, ἀφρὸς ξυρίσματος, λοσιὸν μαυρίσματος καὶ ὀδοντόκρεμα. Βρίσκονται ἐπίσης σὲ πολλὲς μάρκες ἀποσμητικοῦ μασχάλης.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ
Μέσω Κορωνοϊοῦ μᾶς ὁδηγοῦν στὸ σφράγισμα!
Ἐπωνύμως πλέον οἱ Σιωνιστὲς καὶ οἱ μαριονέττες μιλοῦν γιὰ «ψηφιακὰ πιστοποιητικά» καὶ οἱ κυβερνήσεις ἑτοιμάζονται γιὰ τὸν … «ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμὸ» τῶν πολιτῶν τους
Ἤδη ἐδῶ καὶ χρόνια κυβερνήσεις καὶ ἐταιρίες χρησιμοποιοῦν τεχνολογίες παρακολούθησης γιὰ τὸν ἐντοπισμό, ἔλεγχο καὶ χειραγώγηση τῶν ἀνθρώπων. Τώρα, λόγω τῆς κρίσης τοῦ κορωνοϊοῦ, θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει μία σημαντικὴ ἀλλαγή, διότι, περνᾶμε ἀπὸ τὴν ἐκτὸς σώματος παρακολούθηση στὴν κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα παρακολούθηση
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Ο ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΕ
Ἐργαλειοθήκη τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης ὁ ΟΗΕ…
Πλασιὲ τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης ὁ Γιῶργος Παπανδρέου…
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Ἡ μάνα τοῦ Εὐαγόρα:
«Χαλάλι τῆς πατρίδας μου, τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου».
ΙΣΤΟΡΙΑ
Οἱ κατά καιροὺς ψευδομεσσίες τῶν Ἑβραίων!
Γιατὶ οἱ Σιωνιστές, ποὺ ἐλέγχουν καὶ τὸ ἀμερικανικὸ ΝΑΤΟ, θεωροῦν τὰ Σκόπια ἱερὴ πόλη καὶ θέλουν διακαῶς νὰ κατασκευάσουν τὸ μεγάλο ψευδομακεδονικὸ κράτος!
Ἡ λύση γιὰ τοὺς καμπαλιστὲς Ἑβραίους-Σιωνιστὲς γιὰ τοὺς κατὰ καιρούς μεσσίες θὰ ἦταν νὰ τοὺς βάλουν στὴν ἄκρη καὶ νὰ ἐργαστοῦν ἀπὸ μόνοι τους, ὥστε νὰ δημιουργήσουν τὴν παγκόσμια καὶ αἰώνια αὐτοκρατορία τῶν ὀνείρων τους…

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ὁ θρίαμβος τοῦ χριστιανισμοῦ κατὰ τοῦ κομμουνισμοῦ
Πρώην ἰσχυρὰ στελέχη τοῦ κομμουνισμοῦ μιλοῦν γιὰ τὸ πῶς τοὺς κέρδισε ὁ Χριστὸς
Στό τεῦχος αὐτό γράφουν ὁ ἐπίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ ἀντιστράτηγος ε. α Νικ. Ταμουρίδης, ὁ Ἠλίας Δ. Καλλιώρας, PhD Διεθνολόγος, Συγγραφέας, Καθηγητὴς πρώην βουλευτὴς Φθιώτιδας, ὁ Διόδωρος Ράμμος, ἀρχαιολόγος, ὁ Εὐστράτιος Κλούρας, Νομικός πολιτικός Ἐπιστήμων, ὁ πανελληνίως γνωστός δάσκαλος κ. Δημήτρης Νατσιός, ὁ Δημήτριος Κλούρας, Νομικός, πρώην γ.γ. Δημόσιας Περιουσίας, ὁ Παναγιώτης Ἀποστόλου, Πολιτικός Αναλυτής, Διεθνολόγος, ὁ Ἰωάννης Ἀραβανῆς, Κτηνίατρος, ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κωτσόπουλος, ὁ κ. Χαρ. Μπούσιας Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας, ὁ Ἰωάννης Παλαιτσάκης, νομικός πρώην Διευθυντής τῆς ΕΡΤ, ὁ πρωτοπρ. Εὐστάθιος Κολλᾶς, πρώην πρόεδρος ΙΣΚΕ, Ἐκκλησιαστικός Συνήγορος, ὁ Παναγιώτης Ἀποστόλου, Πολιτικός Ἀναλυτής, ἡ Καλλιόπη Ζτούπα, ὁ Διονύσιος Μακρῆς Δημοσιογράφος –Θεολόγος, ἡ Θεοπούλα Παναγιώτου, Θεολόγος-Ψυχολόγος, ἡ Ἰωάννα Κατσούλα, ἁγιολόγος κ. ἄ.
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ἡ ἐφημερίδα πού γράφει αὐτά πού οἱ ἄλλοι σᾶς κρύβουν
ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ἡ ἐφημερίδα πού τολμᾶ καί τά βάζει μέ τό κατεστημένο
Ἀπό τό Σάββατο 11 Ἀπριλίου σέ ὅλα τά περίπτερα! Ἕνα ἀκόμη ἀποκαλυπτικό τεῦχος.

Ἐπιστολὴ γέροντος Εὐθυμίου γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἐκκλησία

Συνήθως ὁ γέροντας Εὐθύμιος δὲν μιλᾶ! Προτιμᾶ τὴ σιωπὴ καὶ τὴν προσευχή. Ἀκολουθεῖ τὴν ὁδὸ τῆς ἄσκησης, ὅπως τὴν διδάχθηκε ἀπὸ τὸν γέροντά του Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἅγιο Παΐσιο. Σπανίως βγαίνει στὸν κόσμο. Ὁ κόσμος ὅμως, τρέχει σ’ αὐτὸν γιὰ νὰ γαλουχηθεῖ πνευματικά. Οὐρὲς ἔξω ἀπὸ τὴν καλύβη του. Πολλὲς φορὲς ἡ ἀναμονὴ φθάνει καὶ 12 ὧρες.  Ἀλλὰ ὅλοι , μὰ ὅλοι φεύγουν ὠφελημένοι. Ὁ γέροντας Εὐθύμιος «ἀναγκάστηκε» νὰ στείλει μία ἐπιστολή, τὴν ὁποία θὰ σᾶς παρακαλοῦσα νὰ τὴν διαβάσετε μὲ πολλὴ προσοχή. Θὰ δεῖτε τὴν πραγματικὴ διάσταση τῆς πανδημίας καὶ θὰ διαπιστώσετε στὸ ποῦ ἀποβλέπουν καὶ ἀποσκοποῦν οἱ κυβερνήσεις.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ:
”Στίς κρίσιμες ἡμέρες πού διανύομε καί στήν ἱερότητα τῶν ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος ἐπιβάλλεται μᾶλλον σιωπή καί προσευχή.
Ὅμως ἐπειδή προσφάτως στό Διαδίκτυο κυκλοφορήθηκαν κάποιες ἀπόψεις μέ τόν ὄνομά μου, πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας, γιά νά μήν προκύψη ζημία, ἀναφέρω τά ἑξῆς:
Οὐδέποτε εἶπα σέ ἀνθρώπους νά ἀποθηκεύουν τρόφιμα λόγω ἐπικείμενου πολέμου καί οὐδέποτε προφήτευσα τήν λήξη τῆς ἀπειλῆς τοῦ ἰοῦ, ὅπως κάποιοι ἀνεύθυνα καί ψευδῶς διέδωσαν.
Ἐπίσης χωρίς τήν ἀδειά μου ἀνήρτησαν συζητήσεις μου μέ ἀνακριβεῖς καί ἀντικρουόμενες ἀπόψεις μου γιά τόν κορονοϊό, οἱ ὁποῖες προκάλεσαν ἐρωτηματικά.
Ἡ ἄποψή μου φαίνεται ξεκάθαρα σέ ὅσα ἀκολουθοῦν, εἶναι ἐντελῶς προσωπική, χωρίς διάθεση νά τήν ἐπιβάλλω καί σέ ἄλλους.
Στά τόσα δυσβάσταχτα προβλήματα πού ἔχουν οἱ ἄνθρωποι, τώρα προστέθηκε καί ἡ ἀπειλή τοῦ ἰοῦ, πού κατήντησε ἐφιάλτης.

Πιό πολύ ὑποφέρουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τόν φόβο, τόν πανικό καί τόν ἀκούσιο ἐγκλεισμό, παρά ἀπό τόν ἰό.

Ἡ πολιτεία πῆρε μέτρα προστασίας, ἀλλά ἡ Ἐκκλησία ἔχει τά δικά της ἐφόδια γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, πού τώρα ταπεινωμένη ὅσο ποτέ ἄλλοτε, ἀποδυναμωμένη καί δεσμευμένη ἀπό τήν πολιτεία, ἀδυνατεῖ νά τά παράσχη στούς πιστούς της.
Παλαιώτερα σέ παρόμοιες περιπτώσεις θανατηφόρων ἐπιδημιῶν τελοῦσε ἁγιασμούς καί ἔκανε λιτανεῖες ἱερῶν εἰκόνων καί ἁγίων λειψάνων.
Γιατί καί σήμερα νά μήν γίνωνται αὐτά; «Μή οὐκ ἰσχύει ἡ χείρ Κυρίου» νά μᾶς βοηθήση καί σήμερα;
Στό χωρίο μου τήν τρίτη δεκαετία τοῦ 20ου αἰῶνος ἔπεσε λοιμώδης νόσος ἀπό τήν ὁποῖα πέθαναν 50 μικρά παιδιά σέ λίγες ἡμέρες. Δέν προλάβαιναν νά ἀνοίγουν τάφους.
Ἔφεραν τότε τήν κάρα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ἀπό τόν Ἅγιο Στέφανο Μετεώρων καί ἀμέσως κατέπαυσε τό θανατικό.
Ἀπό τότε πού ὁ Κύριος ἐτέλεσε τόν Μυστικό Δεῖπνο καί παρέδωσε τό ἁγιώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, δέν ἔπαυσε μέχρι σήμερα νά τελεῖται ἡ «σωσίκοσμη» θεία Λειτουργία.
Οὔτε ὁ Διοκλητιανός, οὔτε οἱ Τοῦρκοι, οὔτε οἱ κομμουνιστές στήν Ρωσσία, οὔτε οἱ Γερμανοί στά χρόνια τῆς κατοχῆς κατάφεραν νά παύσουν τήν θεία Λειτουργία καί τήν προσέλευση τῶν πιστῶν γιά τήν θεία Κοινωνία.
Καί τώρα μέ τόν φόβο τοῦ ἰοῦ ἔκλεισαν οἱ Ναοί καί στεροῦνται οἱ πιστοί τήν σωστική χάρη τῶν Μυστηρίων, πού τόση ἀνάγκη τήν ἔχουν.
Ἀντιθέτως, τήν ἴδια ὥρα πού ἐδῶ ὅλα σιωποῦν ἀπό φόβο, στίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Σερβίας, Βουλγαρίας καί Γεωργίας γίνεται ἡ λατρεία ἀπρόσκοπτα, οἱ ναοί εἶναι ἀνοιχτοί, τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί δέν φοβοῦνται οἱ πιστοί μήν προσβληθοῦν ἀπό τόν ἰό.
Τά μέτρα προστασίας πού ἐπιβάλλει ἡ νῦν κυβέρνηση εἶναι ἀντισυνταγματικά, δυσβάσταχτα, ὑπερβολικά καί ἄνισα πρός τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ἐνῶ ἔχουν δημιουργήση ἕνα κλῖμα τρομοκρατίας, τό ὁποῖο ἐπιδεινώνουν τά ΜΜΕ.

Ναί, ὑπάρχει ὁ ἰός καί ἐπιβάλλεται νά προστατεύσωμε τήν ὑγεία μας καί τήν ὑγεία τῶν ἄλλων. Ὅμως ὁ φόβος πρέπει νά ἐκλείψη, διότι στήν κατάσταση τοῦ φόβου ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σκεφθῆ καί νά ἐνεργήση λογικά καί διακριτικά.

Σέ παρόμοια περίπτωση, ὅταν ἔγινε ἡ ἔκρηξη στό Τσερνομπίλ, οἱ ἄνθρωποι τότε πανικοβλήθηκαν καί ἐξέταζαν τά λαχανικά καί τά φροῦτα γιά νά τρῶνε ἀπό αὐτά πού εἶχαν τήν λιγώτερη ἀκτινοβολία.
Ὁ ὅσιος Παΐσιος ἐρωτηθείς εἶπε νά κάνωμε τόν σταυρό μας καί νά τρῶμε ἄφοβα, δίνοντας ὁ ἴδιος πρῶτος τό παράδειγμα.
Ἄν ζοῦσε σήμερα εἶναι ἀδιανόητο νά τόν βλέπαμε μέ μάσκα καί γάντια, νά ἔχη στήν τσέπη του τό μπουκάλι μέ τό οἰνόπνευμα καί νά ἀποφεύγη τούς ἀνθρώπους ἤ νά τούς μιλᾶ ἀπό ἀπόσταση.
Εἶναι βέβαιο ὅτι θά εἰρήνευε τούς ἀνθρώπους καί θά βοηθοῦσε νά ἀποβάλλουν τόν φόβο καί πιό πολύ θά ἐλυπεῖτο γιά τό κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν.
Εἶναι ἀταίριαστος αὐτός ὁ φόβος γιά τούς χριστιανούς πού ἐμπνέονται ἀπό τό παράδειγμα τοῦ Θεανθρώπου καί ἀπό τούς Μάρτυρες τῆς πίστεώς μας.
Ἀπό πολλούς ἀναμένεται ἐναγωνίως ἡ νίκη τοῦ κορονοϊοῦ μέ τήν ἐφεύρεση τοῦ ἐμβολίου, τό ὁποῖο θά εἶναι ὑποχρεωτικό γιά ὅλους. Ἐμεῖς ἀρνούμαστε νά κάνωμε τό ἐμβόλιο.
Ὅποιος φοβᾶται, ἄς κάνη ὅσα ἐμβόλια θέλει, ἀλλά νά γνωρίζη ὅτι μπορεῖ νά ἔχη ἀπρόβλεπτες βαρειές παρενέργειες, ὅπως εἶχαν τά ἐμβόλια πού ἔκαναν στά παιδιά πρίν λίγα χρόνια γιά τήν νόσο τῶν πτηνῶν καί πολλά παρέλυσαν.
Ὅπως ἐπίσης ἔπαθαν σκλήρυνση κατά πλάκας πολλοί πού ἔκαναν τό ἐμβόλιο τῆς ἡπατίτιδας Β’ καί τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ ἄλλα ἐμβόλια.
Ἄν δέν φυλάξη ὁ Θεός, τί μποροῦν νά κάνουν τά ἐμβόλια καί τά φάρμακα;
Ὁ ἄθεος Καζαντζάκης γιά νά προφυλαχθῆ ἀπό τήν χολέρα σέ ταξίδι του στό ἐξωτερικό, ἔκανε ἐμβόλιο καί πάλι νόσησε.
Ἐμεῖς ἔχομε ἀνώτερα ἐμβόλια καί «φάρμακα ἀθανασίας», τά ἅγια Μυστήρια. Γιατρούς δοκιμασμένους καί εἰδικούς γιά τόν ἰό, τόν ἅγιο Χαράλαμπο, τόν ἅγιο Βησσαρίωνα Δουσίκου, πού εἶναι γιά τήν πανώλη καί τόσους ἄλλους Ἁγίους.
Τώρα ὅμως μέ τίς αὐστηρές ἀπαγορεύσεις ὁ λαός παραμένει ἀβοήθητος καί ἀπαρηγόρητος.
Καί ἐνῶ ὅλοι ἀγωνίζονται γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ ἰοῦ, κάποιοι, ἄλλα ἔχουν κατά νοῦ καί κάπου ἀλλοῦ ἀποβλέπουν.
Κορυφαῖοι γιατροί καί ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουν ὅτι αὐτά πού γίνονται εἶναι τέστ πειθαρχίας γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν.
Αὐτό φαινόταν παράξενο καί ἀπίθανο μέχρι πρότινος ἀλλά δέν εἶναι φαντασία, διότι οἱ ἄνθρωποι πλέον τό λένε δημόσια: «Ἡ πανδημία τοῦ κορονοϊοῦ ἀνέδειξε τήν ἀνάγκη μιᾶς παγκόσμιας δημοκρατικῆς διακυβέρνησης» (Γιώργος Παπανδρέου) καί προτείνουν «νά ἔχη ὁ κάθε ἄνθρωπος ἕνα μικροτσίπ γιά νά ἔχη βιομετρικά δεδομένα σέ σχέση μέ τόν ἰό ἤ μέ ἄλλες ἐπιδημικές μετρήσεις» (Εὐάγγελος Βενιζέλος).
Αὐτοί μιλοῦν ἀνοιχτά γιά σφράγισμα καί παγκόσμια δικτατορία, ἀλλά ἐμεῖς καταλαβαίνομε; Καί τί κάνομε; Ἄν καί τόσα εἶχε γράψει καί πῆ ὁ ὄσιος Παΐσιος γιʼ αὐτό τό θέμα.
Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ὑποδούλωσαν στούς ξένους δανειστές καί τώρα μᾶς ὁδηγοῦν στήν σκλαβιά τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι δυνατόν νά τούς ἐμπιστευθοῦμε;
Ὁ ὅσιος Παΐσιος προλέγοντας τίς μελλοντικές δυσκολίες τόνιζε: «Μόνο μέ καλή πνευματική ζωή θά τά βγάλωμε πέρα».
Ἐπέτρεψε ὁ Θεός γιά τίς ἁμαρτίες μας αὐτήν τήν μεγάλη δοκιμασία.
Ἔχομε ἀνάγκη ἀπό εἰλικρινῆ μετάνοια, ὑπομονή ἀνεξάντλητη καί προσευχή ἀδιάλειπτη, ἡ ὁποία ἐνισχύει τήν Πίστη μας.
Εὐχώμαστε ἀδελφικά καλή Ἀνάσταση μέ τίς ὁποιεσδήποτε συνθῆκες.
Ὁ Ἀναστάς, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί Νικητής τοῦ θανάτου νά παρηγορήση, νά φωτίση μέ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του ὅλους μας καί νά δώση δύναμη καί ἀντοχή στόν λαό Του.
Μέ τήν χάρη Του νά φθάσωμε στήν ἡμέρα τῆς ἀπολυτρώσεώς μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό ὅλα τά δεινά. Ἀμήν.”
Μέ πόνο ψυχῆς
καί εἰλικρινή φιλαδελφία.
Ἱερομόναχος Εὐθύμιος
Καλύβη Ἀναστάσεως – Καψάλα
Ἅγιον Ὄρος
01-14 / 04 / 2020

Ὁ εὐτελισμὸς τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος

Κάποτε τὸν μεγάλο σημειοφόρο ἅγιο γέροντα τὸν θαυματουργὸ π. Φιλόθεο Ζερβάκο τὸν κυνήγησαν μέχρι θανάτου οἱ ψευδοεπίσκοποι τῆς Παροναξίας! Αἰτία; Ἡ προσήλωσή του στὰ ἱερὰ καὶ στὰ ὅσια καὶ ὄχι στὰ ἁμαρτωλὰ δεσποτικά τους θεσπίσματα… Συνήθως ἀπαιτοῦν δουλικὴ ὑπακοὴ οἱ μόνοι ἀνυπότακτοι στὸ Θεό, οἱ δεσποτάδες οἱ δειλοί, οἱ συμβιβασμένοι, οἱ τρέμοντες τὴν θεσούλα τους, οἱ στηριγμένοι στὰ ἑκάστοτε κυβερνητικὰ δεκανίκια καὶ κυρίως οἱ ἔχοντες διπλὴ ζωὴ … Καὶ εἶναι πολλοὶ τέτοιοι … Ὁ νοὼν νοείτω…
Ὁ ἕνας Παροναξίας πίεζε τὸν γέροντα Φιλόθεο νὰ φύγει γιὰ ἄλλη μητρόπολη, ἐπειδὴ ἦταν ὑποψιασμένος ὁ ὅσιος γέροντας γιὰ τὴν μασονική του ἰδιότητα καὶ τὸν παρατηροῦσε… Ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης Τρεμπέλας τὸν συγκρατοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε: «Γέροντα ἔχεις ἀποδείξεις; Μὲ φῆμες δὲν μπορεῖς νὰ καταδικάσεις κανέναν…» Τοῦ δόθηκε ὅμως ἀφορμὴ νὰ ἀποκρυπτογραφήσει τὸ ἦθος καὶ τὸ φρόνημα τοῦ ἐπισκόπου ἐκείνου … Συνήθως δὲν λειτουργοῦσε ὁ Δεσπότης ἐκεῖνος, καὶ ὅταν ἱεροπρακτοῦσε, ἔκανε λατρευτικὴ παρωδία γιατί ἐπειγόταν νὰ τελειώσει καὶ νὰ πιάσει τὸ τσιγάρο!

Κάποτε ἔπειτα ἀπὸ τὸ τέλος μίας τέτοιας ἀνούσιας γι’ αὐτὸν λειτουργικῆς παράστασης, ἔπιασε σὰν λυσσασμένος τὸ τσιγάρο καὶ στὴ δεύτερη, στὴν τρίτη τζούρα φώναξε γεμάτος ἱκανοποίηση: «Μωρέ! Αὐτὸ εἶναι Θεός»!!!

Δὲν χάνει καιρὸ ὁ Λεοντόκαρδος καὶ ὁμολογητὴς γέρων Φιλόθεος καὶ τοῦ ἁπαντᾶ μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση: «Πανάθλιε! Δὲν εἶναι Θεὸς αὐτὸ ποὺ κοινώνησες, εἶναι Θεὸς τὸ βρωμοχόρτο ποὺ βάζεις στὸ στόμα σου καὶ τοῦ χαλαλίζεις τὴν ψυχή σου; …»
Ἀκολούθησε σφοδρὸς διωγμὸς ἀπὸ τὸν μασόνο ἀρχιερέα στὸν ἅγιο γέροντα. Ἑτοιμάσθηκε νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Μονή τῆς Λογγοβάρδας ἀλλὰ … ἤθελε τότε νὰ τὸν ἀκολουθήσει ὅλη ἡ πολυπληθὴς καὶ νευραλγικὴ ἀσκητικὰ μοναστικὴ ἀδελφότητα. Τὸ δεσποτικὸ θηρίο κατησχύνθη. Ἔλεγε ξευτιλισμένος: Πανάθεμα τους αὐτοὺς τοὺς καλόγερους. Ἔχουν μόνο ἕνα σκουφὶ καὶ ἕνα ντορβὰ καὶ εἶναι οἱ μόνοι ποὺ δὲν ὑπολογίζουν τὸ ἐπισκοπᾶτο! Ἕνα μετακινεῖς, ὅλοι μετασαλεύονται …»
Ἀργότερα πῆγε ἄλλος στὴν Παροναξία. Ζήλευε ἀφάνταστα τὸν ἅγιο γέροντα ἐπειδὴ τὸν ἀγαποῦσε τὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του. Τὸν κατηγοροῦσε γιὰ προσωπολατρεία, γεροντισμό, φατρία, παράλληλη ἐξουσία καὶ ὅλα τὰ γνωστὰ ποὺ προσάπτουν οἱ προβληματικοὶ δεσπότες στοὺς ὑφισταμένους τους, ὅταν θέλουν νὰ τοὺς ἐξοντώσουν …
Κάποτε, φόρεσε ἐγκόλπιο, σταυρό, ἐπανωκαλύμαυχο, ράβδο καὶ ὑποχρέωσε τὸν γέροντα Φιλόθεο νὰ περπατήσουν μαζὶ στὴν προκυμαία τῆς Παροικιᾶς. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς φαινόμενο: Σηκώθηκαν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὰ καφενεῖα καὶ τὶς ταβερνοῦλες καὶ ἔτρεξαν κοντὰ στὸν ἀτημέλητο καὶ ταπεινὸ παππουλάκο τους, στὸ γέροντα Φιλόθεο καὶ ὄχι στὸν κορδωμένο καὶ ἐγκολπιοφοροῦντα δεσπότη. Τὸ εἶδε ὁ δεσπότης καὶ ἐνοχλημένος εἶπε στὸν γέροντα:
– Διατὶ σᾶς εὐλαβεῖται τοσοῦτον ὁ λαός;
– Οὐχὶ διὰ τὴν ἀρετήν μου, ἀπάντησε ὁ γέροντας, ἀλλὰ τὸν πληροφορεῖ τὸ αἰσθητήριό του, ὅτι προσεύχομαι καὶ ἀγωνιῶ διὰ τὴν σωτηρία του!
– Δηλαδή, θέλετε νὰ μᾶς πεῖτε ὅτι ἐσεῖς θὰ σώσετε τὸν κόσμον;
– Ὄχι, πρὸς Θεοῦ σεβασμιώτατε, ἀλλὰ ἂν σωθεῖ ἔστω καὶ μία ψυχή, δὲν ἀξίζει περισσότερο ἀπ’ ὅλον τὸν κόσμο κατὰ τὴν ἀψευδὴ ρήση τοῦ Κυρίου μας;
– Δίνετε εὐφυεῖς ἀπαντήσεις. Ἐμένα ὅμως, μὲ ἀποφεύγετε. Δὲν ἔρχεσθε εἰς τὸ γραφεῖον μου.
– Οὐχὶ ἐπειδὴ ἀπαξιώνω τὸ φοβερόν σας ἀξίωμα ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀδυνατῶ νὰ βλέπω ἐγκεκλεισμένη τὴν ἐκκλησία στὰ ὅρια τοῦ χοϊκοῦ ἐγκεφάλου σας! Συνεχῶς σκέπτεσθε, ὀρύεσθε, ἀπειλεῖτε, φωνασκεῖτε ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶσθε ἐσεῖς!

– Ξεύρετε, τούτη ἡ ράβδος εἶναι αἰχμηρὰ εἰς τὴν ἄκρην αὐτῆς, διότι εἶναι τὸ νυστέριον εἰς τὰς χείρας τοῦ ἐπισκόπου. Δύναται νὰ τὴν βάλει μὲ δύναμιν εἰς τὰς πεφυσιωμένας καρδίας ὡς τὴν ὑμετέραν, διὰ νὰ ἐξάγει ἐκεῖθεν τὸ πύον τοῦ ἐγωισμοῦ!!!

Τότε ὁ ὅσιος γέρων Φιλόθεος μὲ ἠρεμία καὶ ἀπαθῶς ἀπάντησε μὲ ὁδηγὸ τὴν δυνατήν του προόραση:
– Δὲν γνωρίζω ἂν προλάβετε σεβασμιώτατε, διότι ἀρχαγγελικὴ ρομφαία θὰ διατρήσει ἅπαξ καὶ συντελικῶς τὴν ἡμετέραν καρδίαν λίαν συντόμως. Τοῦτο θὰ ἐπισυμβεῖ ἐκτός τῆς ἐπαρχίας σας. Καὶ οὐδεὶς Πάριος θὰ παρευρεθεῖ εἰς τὴν κηδείαν σας!!!
Ὄντως ἔπειτα ἀπὸ παρέλευση μηνός, ἀπέθανε ὁ δεσπότης ἐκεῖνος πάνω στὸ συνοδικό του ἕδρανο ἀπὸ ἀνακοπὴ καρδιᾶς! Δὲν ἔγινε διακομιδὴ τοῦ λειψάνου του στὴν ἐπαρχία του! Ἐτάφη στὴν ἰδιαιτέρα του πατρίδα καὶ οὐδεὶς ἐκ τοῦ ποιμνίου του μετέβη ἐκεῖ!
Ἔμειναν ἀδιάφοροι οἱ Χριστιανοί του γιὰ τὸ γεγονός! Κρίμα ποὺ ὁ διάδοχός του καὶ ἐνάρετος ἀρχιερεὺς ἀείμνηστος μητροπολίτης Παροναξίας Ἀμβρόσιος ὁ Β’ ὁ Στάμενας στενὸ πνευματικὸ τέκνο τοῦ γέροντος Φιλόθεου, κατέστρεψε ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τῆς Μητροπόλεως, τὴν πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἀλληλογραφία μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν. Δεσπότη καὶ γέροντος Φιλόθεου! Θὰ ἦταν λίαν διαφωτιστικὴ καὶ θὰ ἀποκρυπτογραφοῦσε καὶ τὴ σύγχρονη δεσποτικὴ κακοήθεια καὶ ἐξουσιολαγνεία …
Πόσο ἐπίκαιρη ἡ ἴδια κατάσταση. Ὅπως εἶπε σύγχρονος ἅγιος γέροντας, αὐτοὶ ποὺ καπηλεύονται τὶς ἰδιότητες τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐμπαθῶς τὶς κραδαίνουν πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τῶν πιστῶν εἶναι οἱ μεγαλύτεροι δολιοφθορεῖς τοῦ σωματός Του, ἤτοι τῆς ἐκκλησίας Του! Κυρίως ἐπίσκοποι …
Συνήθως οἱ ἐπίσκοποι ποὺ δὲν ἔχουν σωστὴ ζωή, προσπαθοῦν γιὰ νὰ δαμάσουν τὸν ἐσωτερικὸ ἔλεγχο, νὰ προβάλλουν κατ’ ἀντανάκλαση τὸ δικό τους ἦθος στὴ ζωὴ τοῦ ποιμνίου τους! Καὶ σὲ ὅσους ἀντιδροῦν, τοὺς φωνάζουν: «Δὲν εἶσαι πάνω ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο, δὲν εἶσαι πάνω ἀπὸ τὴν σύνοδο, δὲν εἶσαι πάνω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία».

Ἡ θέση τοῦ ἐπισκόπου στὴν ἐκκλησία εἶναι διακεκριμένη καὶ δεδομένη. Πρέπει νὰ ἐμπνέει, ὄχι νὰ ἀπειλεῖ. Οἱ ἅγιοι ἐπίσκοποι μὲ πόνο, ὄχι μὲ τρομοκρατία, ἔκαναν χρήση τῆς μαρτυρικῆς ἐξουσίας τους γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν ἑνότητα ἢ νὰ θεραπεύσουν νοσηρὲς καταστάσεις. Ὅταν ἀκοῦτε ἐπίσκοπους νὰ σᾶς λένε συνεχῶς τέτοια πράγματα, νὰ εὔχεσθε πολὺ γι’ αὐτούς… Εἶναι ἀνασφαλεῖς οἱ καημένοι.

Δὲν εἶναι σίγουροι γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς κορυφαῖες θεσμικὲς ὑπάρξεις, ὑπενθυμίζοντας τὶς δυνατότητες τοῦ ἀξιώματός τους καὶ τρομοκρατώντας συνεχῶς τοὺς τυχὸν ἀπείθαρχους. Καὶ τοῦτο, ὄχι σὲ παράγγελμα γνησίως Θεοσδότα στὰ ὁποῖα ὀφείλουμε ὑπακοὴ ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων, ἀλλὰ σὲ θεσπίσματα ὑποκειμενικὰ ποὺ βολεύουν τὴν παθολογία τους καὶ τὴ βολή τους …
Ἡ καπηλεία ὅμως τῆς ἀρχιερατικῆς ἰδιότητας τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δὲν εἶναι κενωτικὴ καὶ δὲν διαθέτει ἦθος Χριστοειδὲς εἶναι ἡ μεγαλύτερη βλασφημία ποὺ κοστίζει στὴν ζωὴ σύνολης τῆς ἐκκλησίας…
Ὁ ἐπίσκοπος δὲν ἐπιβάλλεται δυναστικά, ἐμπνέει καὶ παρακαλεῖ πατρικὰ ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος καὶ ὅταν παραγγέλλει, παραγγέλλει ὄχι ἐξ’ ὀνόματός του, τί εἶναι ἐκεῖνος, ἀλλὰ ἐξ’ ὀνόματος ἐκείνου ποὺ ὁρκίσθηκε τὴν ὥρα τῆς χειροτονίας του νὰ εἶναι θεματοφύλακας καὶ μυσταγωγός! Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅταν ἔλεγε τὴν γνώμη του, ἔγραφε: «Τοῦτο λέγω κατὰ τὴν ἐμὴν γνώμην, οὐ κατ’ ἐπιταγήν». Ὅταν μετέφερε λόγια ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ὁ ἐντολοδότης του Χριστὸς ἔγραφε: «Παραγγέλλομεν (στρατιωτικὸ παράγγελμα) ὑμῖν διὰ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Τώρα, δὲν εἶναι κἄν στὴν κάθαρση οἱ πλείονες τῶν ἐπισκόπων, ὄχι στὴν θέωση ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἐπιβάλλουν τὰ παθάκια τους καὶ γιὰ νὰ στερεώσουν τὴν καρέκλα τους γίνονται λαγῶοι στὸ ἄθεο κράτος καὶ ὕαινες στοὺς ἱερεῖς καὶ στοὺς πιστοὺς ποὺ ἔχουν πόθο Χριστοῦ καὶ ἐκφράζουν τὶς ἀνησυχίες τους …
Μᾶς εἶπαν τηλεφωνικὰ δύο λαϊκὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν ἡρωικὴ μεγαλόνησο Κρήτη γιὰ τὸν δεσπότη τους. Ἕνα ἰδιαίτερο ἄνθρωπο, ἀνασφαλὴ, τρομολάγνο, ὑβριστὴ τῶν ἁγίων καὶ προαγωγὸ κάθε ἰδιαίτερης κατάστασης. Τόλμησαν νὰ ζητήσουν ἄδεια νὰ λειτουργήσουν κάποιοι ἱερεῖς του! Ἔγκλημα! Κανονικὸ ἀτόπημα! Τί δὲν ἄκουσαν … «Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἐκκλησία, τὸ ἐγκόλπιό μου εἶναι ποὺ δίνει κύρος καὶ ὑπόσταση σ’ ἐσᾶς ἂν δὲν σᾶς ἀρέσει ἡ συνοδός μας νὰ ἀλλάξετε ἐκκλησία, εἶστε ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους ποὺ τόλμησαν»!!! Ἀκοῦτε; Τόλμησαν νὰ ζητήσουν νὰ λειτουργήσουν. «Εἶσθε οἱ ψευτοάγιοι, οἱ ὑποκριτὲς ποὺ παριστάνετε τοὺς ἁγίους, ἀκοῦς ἐκεῖ νὰ θέλουν νὰ λειτουργήσουν. Θὰ λάβω συντριπτικὰ μέτρα καὶ ἄλλα πολλά. Κυκλοφοροῦν πολλὰ ἀπὸ τὰ συνέδρια ποὺ διοργανώνει καὶ ἀπὸ προσωπικές του ἐπιθέσεις ἢ θέσεις γιατί τὸν ἠχογραφοῦν κάποιοι … Ἂν κάποτε δημοσιοποιηθοῦν θὰ γελάσει κάθε πικραμένος. Καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ποὺ τὸν ἐπέβαλλε πραξικοπηματικὰ θὰ ἔρθει σὲ πολλὴ δύσκολη θέση …
Καὶ ἐνῶ ἡ Μητρόπολη τοῦ δεσπότη ἐκείνου ποὺ βρίζει μπορεῖ καὶ νὰ καταριέται κιόλας ἐπειδὴ οἱ ἱερεῖς του θέλουν νὰ λειτουργήσουν, σφίζει ἀπὸ ἱερατικὰ σκάνδαλα, μέχρι παπάδων ποὺ πετᾶνε τὸ περιεχόμενο τοῦ ἁγίου ποτηρίου, δηλαδὴ ἂν καταλάβατε καλὰ τὴν Θεία Κοινωνία, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ἀδειάζουν ἀπαξιωτικὰ ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ Ἱεροῦ στὸ δρόμο, ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, προαγωγοὺς γυναικῶν, ἐμπόρους ναρκωτικῶν, παπάδες διαζευγμένους ποὺ συζοῦν μὲ παλακίδες, ἀρχαιοκάπηλους, πιστολέρο μὲ καλάζνικωφ νὰ κάνουν ἀπόπειρες ἐκφοβισμοῦ ἢ καὶ δολιοφθορᾶς σὲ ἀνθρώπους καὶ πολλὰ ἄλλα, ἀπειλεῖ καὶ καταριέται τοὺς εὐλαβεῖς ἱερεῖς καὶ τοὺς ὀνομάζει ὑποκριτὲς καὶ θεομπαῖχτες ἐπειδὴ ζήτησαν νὰ λειτουργήσουν.

Οἱ σκανδαλοποιοὶ ἔχουν τὸ ὠμοφόριό του ὡς καλύπτρα, οἱ ὑπόλοιποι εὐλαβὴς κλῆρος καὶ πιστὸς λαὸς νιώθουν τὸ ὠμοφόριό του ὡς ἀγχόνη. Βλέπετε, οἱ ἐνάρετοι δὲν τὸν ἀπειλοῦν ὅτι τὸν κρατᾶνε ὅπως οἱ ἄλλοι …

Αὐτὰ μᾶς μετέφεραν ἐπιφανεῖς Χριστιανοί του. Ἀνάλογα μηνύματα ἔρχονται καὶ ἀπὸ ἄλλα ἐκκλησιαστικὰ διαμερίσματα ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι σὲ ἀπόγνωση οἱ ἄνθρωποι. Δὲν ξέρουν τί νὰ κάνουν.
Γίνονται αὐτὰ γιατί κενώθηκε τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα ἀπὸ κάθε ἔννοια πατρότητος καὶ πάει νὰ ταυτισθεῖ μὲ κάθε ἀπόχρωση βρωμερότητος. Θεωρεῖται ἥρωας ὁ σκανδαλοποιὸς γιατί δὲν εἶναι τάχα ὑποκριτής, εὐσεβιστής, ὀργανωσιακός. Εἶναι ἕνας «ὑπερήφανος τελώνης», ὅπως ἔγραφε παλαιότερα ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος Νεκτάριος καὶ ὅταν καυχᾶσαι γιὰ τὴν ἁμαρτία σου, ἀπαιτεῖς καὶ τὸν δίκαιο ἔπαινο τοῦ ἐπισκόπου σου!!! Αὐτὰ δυστυχῶς ἐπέβαλλε ὁ βολονταρικὸς περσοναλισμός, ἡ μεταπατερικὴ πραγματικότητα στὴν ὁποία βρισκόμαστε…
Τί πρέπει νὰ κάνει ἕνας πατέρας -ἐπίσκοπος ὅταν τοῦ ζητάει ὁ ἱερέας του, νά κάνει τὸ αὐτονόητο, νὰ λειτουργήσει; Νὰ τὸν ἀγκαλιάσει στοργικά, νὰ τὸν ἐπαινέσει γιὰ τὸν ζῆλο του, νὰ χαρεῖ ποὺ ὁ παπὰς του ἔχει «κολλήσει» μὲ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀποχωρισθεῖ, νὰ κατανοήσει αὐτὴν τὴν ἔλλειψη, αὐτὸ τὸν πόθο καὶ ὄχι νὰ τὸν βρίζει ὡς ὑποκριτή, ψευδοπνευματικὸ καὶ θεομπαίχτη, νὰ τὸν ἀπειλεῖ καὶ νὰ τὸν καταριέται. Ἐκεῖ καταντήσαμε! Νὰ εἶναι ἥρωες οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ ὑπόδικοι οἱ παπάδες ποὺ θέλουν νὰ λειτουργήσουν.
ΠΗΓΗ : ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
ΤΕΥΧ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020

Καθηγητής Ἰατρικῆς Σχολῆς ΑΠΘ Ἀπόστολος Χατζητόλιος: Μέ τό Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἶναι δυνατόν νά μεταδοθοῦν ἀσθένειες;

Ἡ Πίστη μας εἶναι ἡ τροφή καί ἡ ὑγεία μας

Συνέντευξη  μέ τόν Καθηγητή Παθολογίας  κ. Χατζητόλιο Ἀπόστολο,
γιά τήν Θεία Κοινωνία, τούς διωκόμενους Ἱερεῖς καί τήν προσωπική ἐλευθερία!
Ἡ συνέντευξη δόθηκε  ἔν καιρῷ «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν» τῶν Ἐκκλησιῶν
ἐξαιτίας τοῦ κορωνοϊοῦ…

Συνέντευξη, ἀντιπροσώπων τῆς ἄτυπης νεανικῆς μας ὁμάδας, τῶν τέκνων τῶν Ἁγίων Δημητρίου καί Πορφυρίου Θεσσαλονίκης, μέ τόν ἰατρό κ. Ἀπόστολο Χατζητόλιο, καθηγητή τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., Διευθυντή τῆς Α΄ Προπαιδευτικῆς Παθολογικῆς Κλινικῆς τοῦ ΑΧΕΠΑ,  γιά ἄκρως ἐπίκαιρα θέματα.


-Χριστός Ἀνέστη κ. Καθηγητά.

-Άληθῶς Ἀνέστη Ἄγι μου.

-Εἶναι μεγάλη μας χαρά, εἶναι μεγάλη μας τιμή πού μᾶς δίνει ὁ Θεός τήν δυνατότητα νά εἴμαστε πάλι κοντά σας. Γνωρίζετε καλά πώς ὡς νεανική ὁμάδα σᾶς ἐκτιμᾶμε καί σᾶς θεωροῦμε συνεργάτη μας. Ἑπομένως σήμερα μᾶς τιμᾶτε ἰδιαίτερα πού μᾶς δεχθήκατε ἐδῶ στό γραφεῖο σας, ἔτσι ὥστε νά σᾶς ὑποβάλλουμε κάποιες ἐρωτήσεις, τίς ὁποῖες ἔθεσαν τά ἴδια τά παιδιά. Ξεκινᾶμε λοιπόν, μέ μία βασική ἐρώτηση. Τόν τελευταῖο καιρό στοχοποιήθηκε ἔντονα, ὅπως ἐξέφρασαν καί κάποια ἐκκλησιαστικά σάιτ, ἡ Θεία Κοινωνία, ὅτι πιθανόν μέσῳ αὐτῆς μπορεῖ κάποιος νά κολλήσει τόν κορωνοϊό. Θά θέλαμε ἐσεῖς, ἀπό τήν ἰατρική πλευρά τήν ὁποία γνωρίζετε πάρα πολύ καλά καί κατέχετε, νά μᾶς πεῖτε τήν δικιά σας θέση ἀπέναντι σ’ αὐτό τό θέμα.

-Κατ’ ἀρχάς Ἄγι νά σ’ εὐχαριστήσω γιά τήν εὐκαιρία πού μοῦ δίνεις γιά νά συζητήσουμε κάποια τέτοια πολύ σοβαρά θέματα καί νά σέ συγχαρῶ καί γιά τό ἔργο πού κάνετε ὡς ὁμάδα Νέων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πού εἶναι πάρα πολύ ὠφέλιμη καί γιά τά παιδιά πού παρακολουθοῦν ὅλη αὐτή τήν κατηχητική δραστηριότητα.
Πραγματικά, ζοῦμε πρωτοφανεῖς, θά ἔλεγα, στιγμές. Δέν ξέρω ἄν αὐτό-καί, πού ἐλπίζουμε πάντα στό καλό, δηλαδή στήν Θεία Πρόνοια-ἄν αὐτό εἶναι ἕνα μήνυμα ἐκ Θεοῦ γιά νά ὑπάρξει μία στροφή τῆς κοινωνίας πρός τό καλό. Διότι ὅπως βλέπουμε καί ἀπό τήν διαχείριση αὐτῆς τῆς κατάστασης ἀπό ἐπισήμους φορεῖς, ὑπάρχουνε ἀστοχίες καί ἀστοχίες οἱ ὁποῖες θίγουν τήν Ὀρθοδοξία μας, τήν Ἐκκλησία καί δυστυχῶς, θά ἔλεγα, χωρίς νά ὑπάρχει ἡ ἀντίδραση πού ἔπρεπε νά ὑπάρχει καί ἀπό τήν ἴδια τήν Ἐπίσημη Ἐκκλησία.
Ὅσον ἀφορᾶ στά μέτρα πού ἐλήφθησαν, κλεῖσαν οἱ Ἐκκλησίες. Τώρα ξεφεύγω ἀπό τήν ἀκριβή ἐρώτηση, ἀλλά κι αὐτό εἶναι μέσα στά πλαίσια όλων πού θά ἤθελες νά ρωτήσεις. Λοιπόν,

κλεῖσαν τίς Ἐκκλησίες λές καί οἱ Ἐκκλησίες εἶναι τό πρόβλημα καί δεν εἶναι οἱ λαϊκές ἀγορές, ἤ δέν εἶναι τά σοῦπερ μάρκετς, γιά τά ὁποῖα ἐλήφθη πρόνοια νά ἀνοίγουνε καί νά ὑπάρχει μία εὐταξία, ἔτσι ὥστε νά μήν ὑπάρχει συνωστισμός.

Τό ἴδιο πρᾶγμα θά μποροῦσε νά γίνει καί στίς Ἐκκλησίες! Νά ὑπάρχει συνεννόηση τοῦ Ἱερέως μέ τούς ἐνορίτες, νά ὑπάρχει προσέλευση περιορισμένη ἀνά ἡμέρα, νά μοιράζεται δηλαδή ὁ κόσμος καί μάλιστα τό Πάσχα! Δηλαδή στήν μεγαλύτερη γιορτή τῆς Χριστιανοσύνης κλεῖσαν οἱ Ἐκκλησίες! Καί ἐνῶ θά μποροῦσαν οἱ Ἐκκλησίες νά εἶναι ἀνοιχτές, καλά ἀεριζόμενες, μέ τόν κόσμο ὁ ὁποῖος προσέρχεται, ὅπως εἴπαμε, νά εἶναι μοιρασμένος ἔτσι ὥστε νά ὑπάρχουν οἱ ἀποστάσεις ἀσφαλείας, νά ὑπάρχει ἡ δυνατότητα αὐτῆς τῆς μάσκας πού φοράει ὁ καθένας ἔτσι ὥστε νά μήν ὑπάρχει ἠ πιθανότητα τῆς διασπορᾶς, φθάσαμε στό ἀντίθετο! Ὄχι μόνο νά κλείσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλά νά ἀπαγορεύεται νά στέκεσαι καί ἔξω ἀπό τήν Εκκλησία!
Αὐτά εἶναι τρομακτικά πράγματα καί ἰατρικῶς δέν ἔχουνε καμμία βάση! Διότι περιορίζονται οἱ μεταδοτικές ἀρρώστειες μέ μέτρα, ὅπως εἶπα προηγουμένως.
Νά μήν ὑπάρχει συνωστισμός, καλός ἀερισμός, προφύλαξη τοῦ ἀναπνευστικοῦ συστήματος τῶν ἀτόμων.
Καί φτάνουμε τώρα ἀπ’ τό κακό στό χειρότερο νά ἀπαγορευθεῖ καί ἡ Μετάληψις. Ἡ Θεία Κοινωνία ἡ ὁποία, τό λέει καί ἡ λέξη, εἶναι ἐπικοινωνία μέ τό Θεῖον. Ἀλλά τό Θεῖον εἶναι ζωή!
Ἀκούσαμε τό Πάσχα πώς μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό τόν θάνατο ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του. Καί ἐμεῖς ἀπαγορεύσαμε τήν προσέλευση, γιά νά μήν γευθεῖ τήν ζωή ὁ κόσμος, φοβούμενος τόν θάνατο;
Ἐμεῖς ἀπαγορεύσαμε τήν Θεία Κοινωνία, τήν Μετάληψη γιά νά μήν ὑπάρξει μετάδοση τοῦ ἰοῦ, μέ τί; Μέ τό Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ;
Ἀφοῦ πιστεύουμε ὅτι μεταλαμβάνουμε Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ!

Μέ τό Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ λοιπόν, εἶναι δυνατόν νά μεταδοθοῦν ἀσθένειες; Αὐτό ἐξάλλου, ἀκόμη καί τυπικά ἐπιστημονικά νά τό πάρει κανείς δέν ἔχει παρατηρηθεῖ! Ἐπί χρόνια, δέν ἔχει ὑπάρξει περιστατικό μόλυνσης τοῦ Ἱερέως, ὁ ὁποῖος παίρνει στό τέλος ὅ,τι ὑπολείπεται ἀπό τό Ἅγιο Δισκοπότηρο!

Κι ὅμως, ἐνῶ μεταλαμβάνουμε καί λέμε ὅτι μεταλαμβάνουμε Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ «εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος», φθάσαμε νά ἀνατρέπεται ὅλο αὐτό, νά ἐπιχειρεῖται ἡ ἀνατροπή του μέ τήν «λογική» τῆς πιθανότητας μετάδοσης.
Κι ἐγώ λέω, ὡραῖα, καί δέν εἴχαμε κορωνοϊό, δέν ὑπάρχουν ἄλλες ἀσθένειες;
Ἄρα, νά ἀπαγορευθεῖ τελείως ἡ Θεία Κοινωνία, διότι εἶναι ἐπικίνδυνο νά μεταδοθοῦν οἱ ἄλλες ἀσθένειες. Γνωρίζει κανείς ὅταν πηγαίνει στήν Ἐκκλησία ποιός διπλανός του μεταλαμβάνει καί τί ἔχει αὐτός ἀπό τό ἰατρικό του ἱστορικό; Ἄν ἔχει μεταδοτικό νόσημα; Τό γνωρίζει;

         Εἰσήχθησαν καινά δαιμόνια τώρα ἐδῶ. Δέν εἶναι μόνο ὅτι ἀπαγορεύθηκε, ἀλλά ὁ κόσμος ὁδηγεῖται σέ μία σκέψη ἀνατροπῆς τῆς πραγματικότητας, αὐτοῦ πού πράγματι εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία! Αὐτό εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτο!  Καί βγάζω τό «ἐπιεικῶς», ὅσον ἀφορᾶ τούς Ἱερεῖς καί τούς Ἀρχιερεῖς! Γι’ αὐτούς εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτο!

Δέν ὑπῆρχε κανένας λόγος γιά τήν Θεία Κοινωνία νά ἀπαγορευθεῖ καί θά ἔπρεπε νά ὑπάρξει ἀντίδραση στό θέμα αύτό!

-Κύριε Καθηγητά, κάποιοι Ἱεράρχες, καί κάποιοι Ἱερεῖς, ὅπως ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας ἤ ὁ π. Γεώργιος Σχοινᾶς στήν Ἀθήνα πού κοινωνήσανε τόν κόσμο, μετά εἴδαμε ὅτι τά Μ.Μ.Ε. τούς στοχοποίησαν πάρα πολύ βαριά. Σ’ αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μέχρι καί στόν Εἰσαγγελέα ὁδηγήθηκαν τί ἔχετε νά πεῖτε; Δηλαδή, γενικά σ’ αὐτούς τούς Ἱερεῖς πού ἔκαναν, ὅπως εἶπαν οἱ ἴδιοι, αὐτό πού τούς ὅριζε ἡ ἱερατική τους συνείδηση, θέλετε νά τούς στείλετε ἕνα μήνυμα;

-Θεωρῶ ὅτι ἔστω οἱ λίγοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἀντιστάθηκαν, έκαναν θεάρεστο ἔργο μέ βάση τήν προηγούμενη ἀνάλυσή μου.
Ἀπό κεῖ καί πέρα ἐπίσης θεωρῶ ὅτι εἶναι πρός τιμήν τους ὅτι διώκονται!
Οἱ Μάρτυρες, ὅπως καί οἱ Νεομάρτυρες, χωρίς τούς ὁποίους δέν θά εἴχαμε Ἑλληνικό Κράτος σήμερα, ἐπεδίωξαν τό μαρτύριο. Τό ἐπεδίωξαν ἐν γνώσει τους ὅτι ὁ Τοῦρκος θά τούς καρατομοῦσε. Ἐν γνώσει τους ἐδήλωναν τήν πίστη τους δημοσίως. Ἤ καί προηγουμένως ἀπό τούς Τούρκους, τούς Ρωμαίους και λοιπούς.
Εἶναι σαφές, λοιπόν, ὅτι γι’ αὐτούς ἦταν τιμή τό γεγονός ὅτι ἐδιώχθησαν καί ἐγώ ἔχω νά πῶ ότι ἐάν ὁδηγηθοῦν στό Δικαστήριο εἶμαι πρόθυμος ὡς γιατρός νά παραστῶ καί νά μαρτυρήσω ὑπέρ αὐτῶν.

Δέν ὑπάρχει κανένα στοιχεῖο πού νά δείχνει ὅτι λαμβανομένων τῶν λογικῶν μέτρων πρόληψης καί λειτουργουμένου τοῦ ἐκκλησιάσματος καί μεταλαμβάνοντος, ὅτι ὑπῆρχε κανένας κίνδυνος μετάδοσης.

Αὐτό τό μήνυμα θά εἶχα νά στείλω στούς Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς.
Καί πράγματι ἐγώ γνωρίζω  καί στήν Θεσσαλονίκη Ἱερεῖς πού προσπάθησαν, λαμβάνοντας αὐτά τά μέτρα πρόληψης πού εἴπαμε, νά κρατήσουν τό ἐκκλησίασμα ἤ ἕνα μέρος τοῦ ἐκκλησιάσματος κοντά στήν λειτουργική τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, κάνοντας ἕνα πολύ σημαντικό, θεάρεστο ἔργο!
Τώρα, τό ὅτι τά Μ.Μ.Ε. ἤ καί διάφοροι «καλοθελητές» στρέφονται μέ εὐκολία ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, αὐτό γίνεται διότι εὑρίσκονται εἰς διατεταγμένην ὑπηρεσίαν, ἐξυπηρετῶντας ἄλλες σκοπιμότητες!
Καί εἴπαμε, μία σκοπιμότητα ἐνδεχομένως θά ἦταν ἡ ἀνατροπή αὐτῶν πού πιστεύει ὁ ἐκκλησιαζόμενος ὁ Χριστιανός ὁ Ὀρθόδοξος γιά τήν Θεία Κοινωνία!
Καί αὐτός, ὅπως εἶπα καί προηγουμένως, εἶναι κι ὁ μεγάλος κίνδυνος! Τό νά μπεῖ ἡ ἀμφιβολία, νά εἰσχωρήσει ἡ ἀμφιβολία, ἠ ἀνησυχία στό μυαλό τοῦ πιστοῦ, ὁ ὁποῖος προσέρχεται «εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος», νά τοῦ δημιουργήσουν τήν ἀμφιβολία ὅτι ἀντί γιά ἴαση, μπορεῖ νά ἔχει νόσο!
Καί νά πῶ ὅμως καί κάτι ἄλλο, διότι διάφοροι ἀπό αὐτούς ἐμφανίζονται καί ὡς «δημοκράτες».

Γιά ποιά δημοκρατία μιλοῦμε; Δέν μπορῶ ἐγώ λαμβάνοντας μέτρα γιά τόν διπλανό μου, ἔτσι ὥστε νά μήν μεταδώσω ἐγώ τήν ἀσθένεια, δέν μπορῶ ἐγώ νά διαχειρισθῶ τήν ἐλευθερία μου; Νά προσκυνήσω τίς εἰκόνες μου; Νά μεταλάβω;

Καί μπορῶ, ἀλλά καί πρέπει, μέ βάση τά στοιχειώδη ἀνθρώπινα δικαιώματά μου τῆς αὐτοδιάθεσής μου!

-Τέλος, κύριε Καθηγητά, ἀφοῦ σᾶς εὐχαριστήσουμε καί πάλι γι’ αὐτήν τήν σύντομη συνέντευξη, θά θέλαμε ἐπειδή ὅλοι μας λίγο πολύ ἔχουμε φοβηθεῖ μέ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἀκοῦμε γιά τόν κορωνοϊό, νά μᾶς στείλετε ἕνα μήνυμα αἰσιοδοξίας.

-Κοιτάξτε, ὅπως εἶπα καί προηγουμένως-ἔχουν βέβαια εἰπωθεῖ πολλά γιά τό πῶς προέκυψε αὐτός ὁ κορωνοϊός, δέν θά μπῶ σέ αὐτήν τήν «φιλολογία» – ἄς τό ποῦμε-σημασία ἔχει ὅτι πρόκειται γιά ἕναν νέο ἰό ὅπου δέν ὑπῆρχε ἡ ἄμυνα στόν πληθυσμό. Τό εἶπε ἄκομψα ὁ Τζόνσον στήν Ἀγγλία «ἡ ἄμυνα τῆς ἀγέλης». Ὑπῆρχε ἕνας ἰός μεταλλαγμένος πού βρῆκε ἄς ποῦμε πιό εὐαίσθητο τό ἀνοσιακό σύστημα τῶν ἀνθρώπων, τοῦ πληθυσμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά μεταδίδεται εὐκολώτερα καί στίς εὐπαθεῖς τουλάχιστον ὁμάδες νά εἶναι πιό ἐπικίνδυνος. Ὥς ἐκ τούτου, ὅπως εἴπαμε καί προηγουμένως, ἔπρεπε καί θά πρέπει νά ὑπάρξουνε μέτρα πρόληψης. Ὄχι ὅμως, ἄσπρο μαῦρο. Πρόληψη μέ κάποια λογική, ὅπως τά ἀνέλυσα προηγουμένως. Δηλαδή, δέν εἶναι μέτρο να μην βγαίνει κανένας ἀπ’ τό σπίτι του. Βγαίνει, γιατί ὁ καθαρός ἀέρας καί ὁ ἥλιος κάνουν καλό. Βγαίνει, ἀλλά τηρεῖ τίς ἀποστάσεις. Τηρεῖ κάποια μέτρα. Ἐπομένως, αὐτό πού ἔγινε νά ἀστυνομεύεται κάποια περιοχή ὥστε νά μήν ὑπάρξει συνωστισμός, εἶναι καλό, ή και στά μαγαζιά. Οἱ κλειστοί χῶροι νά εἶναι κλειστοί. Δεν σημαίνει ὅμως τώρα ὅτι αὔριο ἄν βγεῖ ἡ ὁποιαδήποτε Κυβέρνηση ἤ πολιτική ἡγεσία καί πεῖ αἴρονται τά μέτρα θά πρέπει νά μποῦμε ὅλοι σέ κλειστούς χώρους ὅπως εἶναι οἱ κινηματογράφοι. Αὐτό θά ἦταν πάλι ἀνόητο. Θά πρέπει νά συνεχίσουν νά ὑπάρχουν, κατά τή γνώμη μου, τουλάχιστον μέχρι νά ἀναπτυχθοῦν καί κάποιες ἀγωγές φαρμακευτικές για την θεραπεία ἤ και την πρόληψη. ‘Όπως ἕνα καλά ἐλεγμένο, ἀκίνδυνο ἀπό παρενέργειες καί ἀσφαλές ἐμβόλιο, χωρίς τσιπάκι ὅπως ἀκούγεται ἀπό διάφορες πηγές! Νά δοῦμε ἄν θά ὑπάρξει καί ὑποτροπή τοῦ νοσήματος κατά τό φθινόπωρο, γιατί ὅπως γνωρίζουμε, ἡ μετάδοση τῶν ἰώσεων ἔχει σχέση καί μέ τίς καιρικές συνθῆκες. Μπορεῖ, ἄς ποῦμε, νά ἔχουμε κάμψη τό καλοκαίρι μέ τόν ἥλιο καί τήν ζέστη καί τό φθινόπωρο νά ἔχουμε πάλι ὑποτροπή.
Ἄρα, κάποια μέτρα, λογικά ὅπως εἶπα, θά πρέπει νά διατηρηθοῦν μέχρι τουλάχιστον νά ἔχουμε καί μία ἀπάντηση ἀπό πλευρᾶς ἰατρικῆς ἔρευνας σχετικά μέ τήν ἀντιμετώπιση καί τήν πρόληψη ἄν χρειασθεῖ μέ ἀσφαλή ἐμβολιασμό τῆς μετάδοσης καί τῆς νόσησης ἀπό τόν συγκεκριμένο ἰό, με σεβασμό πάντα τήν ὑγεία καί τήν προσωπική ἐλευθερία τοῦ κάθε ἀνθρώπου!
Ἄρα, τό μήνυμα εἶναι ὄχι ἄσπρο μαῦρο. Τό μήνυμα εἶναι λαμβάνουμε μέτρα πρόληψης, ὅπως οὔτως ἤ ἄλλως ἔπρεπε νά λαμβάνουμε, πόσο μᾶλλον ὅταν ἔχουμε μπροστά μας ἕναν ἰό ὁ ὁποῖος εἶναι νέος ἰός, ὁ πληθυσμός δέν ἔχει ἀναπτύξει ἄμυνες ἀπέναντι σ’ αὐτόν τόν ἰό καί δέν ἔχουμε ἀκόμη καί ἀπάντηση ἀπό πλευρᾶς θεραπευτικῆς ἀγωγῆς και ἄν χρειασθεῖ του κατάλληλου και ασφαλούς όπως προειπώθηκε ἐμβολιασμοῦ.
Νομίζω πάντως ὅτι ἡ Θεία Πρόνοια δέν θά ἀφήσει, μιλῶ γιά τήν Ἑλλάδα μας καί παγκοσμίως βέβαια, ἀλλά γιά τήν Ἑλλάδας μας ὡς πιό κοντά στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, νά καταστραφεῖ.
Τό μήνυμα μου δηλαδή εἶναι αἰσιόδοξο μέ τήν ἐπιβαλλόμενη, ὅπως πάντα γιά τούς σώφρονες ἀνθρώπους, λογική συμπεριφορά καί ἐν προκειμένῳ στοιχειώδη τουλάχιστον μέτρα πρόληψης.
¨Οσον ἀφορᾶ τό θέμα τοῦ ἐμβολίου, ἴσως χρειασθεῖ ἰδιαίτερη συζήτηση ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ, διότι διαπιστώνω ὅτι ἀπασχολεῖ πολύ τόν κόσμο ἐντός κι ἐκτός Ἑλλάδας κι ἐγείρονται και κάποιες εύλογες επιφυλάξεις.
-Εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ. Χριστός Ἀνέστη καί πάλι.
-Ἀληθῶς Ἀνέστη. Νά δώσετε τούς χαιρετισμούς στά παιδιά τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί πάλι ἐπαναλαμβάνω ἡ Πίστη μας εἶναι ἡ τροφή καί ἡ ὑγεία μας! Καί ἠ Μετάληψη εἶναι «εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος» καί ἄρα, οὐδεμίαν σχέσιν μπορεῖ ἔχει μέ τήν ἀσθένεια!

††† Η καταφατική και αποφατική ορθόδοξη θεολογία

H ορθόδοξη θεολογία διακρίνεται σε καταφατική και αποφατική. Στὴ καταφατική της Αγίας Γραφής , δύναται να προσδιοριστεί τί είναι Θεός ενώ στὴν αποφατική να προσδιοριστεί τί δεν είναι Θεός. Έτσι, μὲ καταφάσεις και αρνήσεις, να προσεγγίσει ο άνθρωπος τὸ μυστήριό του Θεού.

Ωστόσο η ενέργεια του καταφάσκω, αποτελεί πράξη επιβεβαίωσης και αποδοχής της πραγματικότητας όπως την ορίζει ο ανθρώπινος κοινός νους. Συμβαίνει το ίδιο και με την απόφαση; Υπάρχει συγκατάθεση και συναίνεση του ανθρώπινου νου ή ενδόμυχα προκύπτει πνεύμα αποδοκιμασίας;

Η προσέγγιση ενός όρου όπως η απόφαση, αποτελεί επιτυχής θεολογική επίτευξη στην εποχή μας διότι δεν είναι εύκολο να κατανοήσει και να παραδεχθεί τη γνωσιολογική σημασία του αποφατισμού. Η γνώση γι’ αυτόν έχει αποκλειστικά καταφατικό χαρακτήρα και γι’ αυτό ο αποφατισμός νοείται ως άρνηση της γνώσης. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι η άποψη αυτή γίνεται ανεπιφύλακτα αποδεκτή, όχι μόνο από τον απλό μέσο άνθρωπο, αλλά ακόμη και από την επιστήμη. Αν όμως μια τόσο γνωσιολογική άποψη θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι σωστή και να ισχύει για την επιστήμη, τη φύση και γενικότερα για την κτιστή πραγματικότητα, δεν μπορεί να έχει καμιά ισχύ για την άκτιστη φύση του Θεού.

Στα πλαίσια της έρευνας, αντλώντας πολύτιμο θεολογικό υλικό από συγγραφείς μελετητές της ορθοδόξου κληρονομιάς, αλλά ιδιαίτερα από τον Μάξιμο τον Ομολογητή, έναν από τους σημαντικότερους Θεολόγους και εκκλησιαστικούς συγγραφείς του Βυζαντίου, θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε και να αναλύσουμε με βάση την ορθόδοξη θεολογική προσέγγιση, τους όρους «κατάφαση» και «απόφαση», καθώς και τον ρόλο τους στην ορθόδοξη χριστιανική θεολογία.

Η Κατάφαση ως παιδαγωγική εναρκτήρια οδό, της θεολογίας

Στην Ορθόδοξη θεολογία υπάρχουν δύο θεολογικοί δρόμοι προσπέλασης προς το Θείο μυστήριο. Οι δρόμοι αυτοί οδηγούν ο μεν πρώτος στην καταφατική ο δε δεύτερος, στην αποφατική θεολογία. Η πρώτη μορφή της θεολογίας αποτελεί την αρχική και παιδαγωγική οδό, και χωρίς αυτή δεν πρόκειται ποτέ κανείς να φθάσει "ακινδύνως"στην δεύτερη. Η καταφατική θεολογία, αποτελεί αρχή και οδηγό. Είναι κατήχηση. Είναι γνώση της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Είναι κήρυγμα προς τους ορθοδόξους, ως αρχικό στάδιο πνευματικής ζωής. Είναι κάλυψη λογική των "δούλων"και των "μισθωτών."Όσο άσχημο είναι να μείνει κανείς μόνιμα στην αρχή, άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο επικίνδυνο, είναι να νομίσει κανείς, ότι η θεογνωσία αποτελεί νοησιαρχική κατάκτηση, που προκύπτει χωρίς προσωπική εμπειρία. Άλλωστε χωρίς παιδαγωγική μέθοδο, είναι αδύνατο από την Εκκλησία να φτάσει κανείς υπερβατικά, στην πνευματική κατάσταση να βλέπει το Θείο και άκτιστο φώς.

Η κατάφαση, ως φυσική ανάγκη για την ερμηνεία της δημιουργίας

Ενδείξεις περί της υπάρξεως του Θεού, εκτός της ορθοδόξου θεολογικής προσέγγισης, υπήρχαν ανέκαθεν στα πλαίσια της κοσμολογίας, η οποία ως αφετηρία έχει την υπόσταση γενικά του κόσμου ως δημιουργήματος, καθώς και την σκόπιμη συγκρότησή του. Η παρατήρηση των γεγονότων που συμβαίνουν στο σύμπαν, έχει πείσει ότι τίποτε τυχαίο και αναίτιο δεν υπάρχει στη γένεση και τη ζωή των όντων. Κάθε τι που υπάρχει, κάθε ζωντανό ον, είναι αποτέλεσμα μιας άλλης αρχής, η οποία το γέννησε και το παρήγαγε. Η όλη παραπάνω τέλεια συγκρότηση, συνηγορεί καταφατικά στο ενδεχόμενο της συμμετοχής, μιας ανώτερης δύναμης στο έντεχνο συντονισμό της «θείας καταφατικής διοικήσεως» του σύμπαντος. Για τον παραπάνω λόγο και πριν καν ο ανθρώπινος νους κατανοήσει χαρισματικά την βιβλική δημιουργία της πλάσης, έχει τις τέλειες καταφατικές, κοσμολογικές ενδείξεις, ότι ένα υπερτέλειο θείο ον, με αγαθότητα, δικαιοσύνη, αγιότητα και αγάπη δημιούργησε κάτι το πολύ ανώτερο, δημιούργησε τα πάντα. Στη σκέψη του αυτή, ο άνθρωπος για πρώτη φορά συναντά, την κατάφαση στη θεολογία.

Ο όρος κατάφαση, στην αναζήτηση του Θεού

Στα πλαίσια της οντολογικής αναζήτησης του Θεού, ως εσωτερική ανάγκη και επιθυμία, ο θεολόγος, δύναται να Του αποδώσει πολλές ονομασίες τις λεγόμενες θεωνυμίες. Οι θεωνυμίες προέρχονται κατά βάση από την αρχική θεολογική εμπειρία και λόγω της συνειρμικής νοητικής αδυναμίας της αντίληψης του άυλου και υπερβατικού Θεού, αιτιωδώς, ο Θεός παρουσιάζεται με συμβολικές παραστάσεις ακόμα και με χέρια και πόδια. Ο συμβολικός αυτός τρόπος, που προέρχεται από την εμπειρία της ζωής του Χριστιανού, εκ των πραγμάτων και λόγω της ενδοκοσμικότητας του ανθρώπου, έχει προτεραιότητα στη ζωή, «εκ φύσεως». Ότι χειροπιαστό κατέχει και αισθάνεται, μπορεί να το αποδείξει, άρα και να το κατανοήσει.

Αποδέχεται λοιπόν ο άνθρωπος την καταφατική θεολογική σκέψη, πρωταρχικά ενστικτωδώς, μελετώντας το Θεό ως οντότητα.

Η καταφατική προσιτή φύση του Θεού

Η καταφατική θεολογία, στηρίζεται σε καταφατικούς περί Θεού ορισμούς, σημαντικότερος των οποίων είναι η απόλυτη ιδέα του όντος. «Εγώ ειμί ο ών». Έτσι αποκαλύπτεται ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης στον Μωυσή, δίνοντας την πρώτη Του, οντολογική υπόσταση. Συνεπώς η κατάφαση στο «θεολογείν» λαμβάνει «θείο εναρκτήριο λάκτισμα» Η θεμελίωση της στη συνέχεια, γίνεται από τον ίδιο το Χριστό, κατά το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, την ανάμνηση του μυστικού δείπνου με τους μαθητές του. Η θέληση του θεανθρώπου να εισάγει στην τελευταία του συνάντηση με τους συνεχιστές του Χριστιανισμού, Αποστόλους μαθητές Του, την υλική, κοσμική, περιγραφική, συμποσιακή συνάθροιση, δίνει την εξ αρχής διαπίστευση στην καταφατική προσέγγιση της μετέπειτα χριστιανικής λατρείας.

Ο όρος της αποφατικής θεολογίας

Η αποφατική θεολογία αποτελεί, την ανώτερη ορθόδοξη θεολογία. Είναι η ταπείνωση της σκέψης μπρος στην απεραντοσύνη του μυστηρίου του Θεού. Είναι η άρνηση να εξαντλήσει κανείς σε σκέψεις και νοήματα την γνώση του Θεού, ο οποίος υπερβαίνει κάθε σκέψη και κάθε νόημα. Αρχίζει όταν «καταλάβει ο άνθρωπος ότι δεν πρέπει να θεωρεί ως "κάτι"το μυαλό του, ούτε να καμαρώνει γι'αυτό. Είναι ο λόγος του Σιλουανού, ότι ο Θεός και βλεπόμενος παραμένει μυστήριο.

H αποφατική θεολογία κατά την ερμηνεία της, θεωρήθηκε ως φιλοσοφία επηρεασμένη από την αρχαιοελληνική πλατωνική θεώρηση. Αναμφίβολα υπάρχουν κάποιες εξόφθαλμες ομοιότητες, που αφορούν στην ορολογία μεταξύ του Πλάτωνα (ή και των Νεοπλατωνικών ακόμα) και των Πατέρων της Εκκλησίας. Κάνοντας όμως μια βαθύτερη διερεύνηση, εντοπίζουμε ότι υπάρχει, μία ουσιαστική διαφορά, μεταξύ της ορθόδοξης αποφατικής θεολογίας και της ελληνικής αντίληψης περί του Θεού. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, φτάνουμε στη γνώση του Θεού μέσω της προγενέστερης θεώρησης «της ψυχής», ιδιαίτερα καθ’ όσον αυτή γεννά κάτι και μεταφέρει «μια διαρκή ροή του είναι» και στη συνέχεια μέσω της θεώρησης «της τάξης, η οποία υπάρχει στην κίνηση των άστρων», δηλαδή «ο λόγος, ο οποίος ταξινόμησε το σύμπαν» Η γνώση του Θεού κατά τον Πλάτωνα, γίνεται μέσα από την έκσταση, η οποία είναι μία εμπειρία, που για τους Πατέρες της Εκκλησίας είναι δαιμονική. Κατά την έκσταση εξέρχεται το λογιστικό του ανθρώπου από το χώρο και τον χρόνο, καθώς και από την διαδοχική σκέψη και ενώνεται με το αμετάβλητο. Μέσα σ’ αυτή την διαδικασία το σώμα , είναι κάτι το κακό ή το αρνητικό, για τον λόγο αυτό δεν συμμετέχει στην εμπειρία της εύρεσης του Θεού.

Η όλη «αποφατική Θεολογία» του Πλάτωνα αφορά τελικά, στην αφαίρεση από την ανθρώπινη σκέψη όλων των ελαττωμάτων της περιορισμένης ανθρώπινης σκέψεως. Είναι εμφανής, η προσπάθεια να απαλλαγεί ο άνθρωπος, όχι από τα κτιστά, αλλά από τα μεταβλητά. Και αυτό διότι για τον Πλάτωνα, δεν υπάρχει η δημιουργία εκ του μηδενός και άκτιστος ύπαρξη δεν υπάρχει διάκριση δηλαδή μεταξύ κτιστού και ακτίστου. Ενώ το βασικό δόγμα, της Χριστιανικής θεολογίας είναι η σαφής διάκριση μεταξύ κτιστού και ακτίστου, καθώς και το ότι μεταξύ κτιστού και ακτίστου δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα.

Διάκριση καταφατικής - αποφατικής οδού, από την σχολαστική θεολογία

Ότι φαίνεται όμοιο, ή μοιάζει με όμοιο, κατά κανόνα αν δεν διέπεται από τις ίδιες δογματικές αρχές, φέρει πηγαία και ουσιαστική διαφορετικότητα. Στην μακρά διαφορετική πορεία του ορθοδόξου δόγματος από την δυτική μεθοδολογία και λόγω της ομόηχης προσέγγισης, υπάρχει η σύγχυση σε ορθόδοξα εγχειρίδια δογματικής κατόπιν απλούστευσης, ότι η κατάφαση και η απόφαση αποτελούν αν όχι ταυτόσημες, ανάλογες έννοιες και μέθοδοι, με την δυτική διαλεκτική και προβληματική της θετικής και αρνητικής θεολογίας των σχολαστικών.

Η δυτική μεθοδολογία των σχολαστικών, στηρίζεται κατά βάση, στην ενιαία διαλεκτική, ανεξάρτητα τα γνωρίσματα, τις έννοιες και τα ονόματα που χρησιμοποιούνται ως περιβολή. Η όλη λογική αναζήτηση και ανάλυση που χρησιμοποιείται κατά την μεθοδολογία αυτή, οδηγεί πρωτίστως στην θετική οδό, (via affirmationis), όπου κατά την «σύλληψη» του θείου, του αποδίδονται γνωρίσματα και ονόματα. Το περιεχόμενο των ονομάτων που αποδίδονται στο Θεό, αποτελεί υποσύνολο της κτιστής πραγματικότητας. Στη συνέχεια ακολουθεί η δεύτερη οδός, η αρνητική (via negationis), όπου πλέον ο Θεός παρουσιάζεται ως άυλος και αιώνιος. Είναι αντιληπτό στην παραπάνω θεώρηση, ότι απουσιάζει η εμπειρία των ορθοδόξων από την οποία πηγάζει η καταφατική ορθόδοξη θεολογία, καθώς επίσης δεν γίνεται, καμία συσχέτιση των ορισμών τις αρνητικής θεολογίας, με την φωτοφάνεια, την θέα του Θεού, το θείο και άκτιστο φώς των ορθοδόξων. Απεναντίας στην όλη θεώρηση της δυτικής μεθοδολογίας, γίνεται αντιληπτή μια διαλεκτική και νοητική πορεία που με λογικές ερμηνείες και ονοματισμούς, διαμέσου της κτιστής πραγματικότητας, χωρίς Θεοφάνεια γίνεται η αναζήτηση της ύπαρξης του Θεού.

Στη θεολογία των Σχολαστικών θεολόγων είναι σαφές, ότι με την θετική οδό, αποδίδονται ονόματα στο Θεό, αλλά και με την αρνητική, στερητική οδό, αφαιρούμε αυτά τα ονόματα από το Θεό, όχι για να μη τα αποδώσουμε σε Αυτόν , αλλά για να καθαρίσουμε τα ονόματα αυτά από όλα τα ελαττώματά τους. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται στης ορθόδοξη καταφατική και αποφατική θεολογία όπου, η μέθοδος αποδόσεως ονομάτων στο Θεό είναι απλή. Δηλαδή αποδίδονται ονόματα και αφαιρούνται ονόματα, χωρίς να γίνονται αποδεκτοί, κανόνες της λογικής, γιατί οι κανόνες της λογικής ισχύουν, μόνο για τα κτίσματα του Θεού. Για το Θεό δεν ισχύουν κανόνες της λογικής ή της φιλοσοφίας. Κανένα φιλοσοφικό σύστημα δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στο Θεό, καθώς και κανένα σύστημα λογικής. Μεταξύ κτιστού και ακτίστου δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα. Αυτά, που ισχύουν για τα κτιστά, δεν ισχύουν για την άκτιστη πραγματικότητα, που είναι ο Θεός. Δεν υπάρχουν κανόνες των κτισμάτων, που να εφαρμόζονται στα άκτιστα .

Η κατάφαση και η απόφαση στην ορθόδοξη θεολογία δεν προέρχονται από φιλοσοφικό στοχασμό. Ο στοχασμός απαγορεύεται στον ορθόδοξο θεολόγο της Εκκλησίας, όταν πρόκειται να θεολογήσει. Γι’ αυτό, ο μόνος συνετός τρόπος του να μελετά κανείς την Αγία Γραφή δεν είναι ο στοχασμός, αλλά η προσευχή. Ποια όμως προσευχή; Η νοερά προσευχή. Διότι, όταν έρχεται το Πνεύμα το Άγιο και επισκέπτεται τον άνθρωπο και προσεύχεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος φωτίζεται και γίνεται ικανός να κατανοεί ορθά τα νοήματα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης και να οδηγηθεί από φωτισμένος, που είναι, στην θέωση.

Η καταφατική και αποφατική οδός, ως αναπόσπαστη και ενιαία μέθοδος

Μεταξύ της καταφατικής και της αποφατικής θεολογίας φαίνεται να υπάρχει μια διαλεκτική αντίθεση, ωστόσο για την ορθόδοξη πατερική παράδοση καμιά αντίθεση δεν είναι νοητή μεταξύ τους. Απεναντίας, ανάμεσά τους υπάρχει μια άρρηκτη και λειτουργική ενότητα και σχέση. Τόσο η καταφατική όσο και η αποφατική θεολογία , δεν αποτελούν καρπούς νοησιαρχικού στοχασμού, αλλά θεμελιώνονται εξολοκλήρου στη θεία αποκάλυψη και στην εμπειρία. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένες, με την ορθόδοξη παράδοση και εξετάζονται από κοινού, ως κοινή θεολογική σκέψη και ζωή. Ο θεολόγος δεν δύναται ούτε να εξετάσει την κάθε μια ξεχωριστά, αλλά ούτε και να χρησιμοποιεί την κατάφαση ανεξάρτητα από την απόφαση. Μια τέτοια θεώρηση, πέραν ότι τον απομακρύνει από την ορθόδοξη παράδοση, όπου η γνωσιολογία με την οντολογία συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται, εγκυμονεί θεσμικούς και δογματικούς κινδύνους. Η πρώτη και κύρια μορφή κινδύνου που γεννά η διαφορετική μελέτη της κατάφασης από την απόφαση, αφορά στην προσπάθεια εντοπισμού και καταγραφής των ιδιοτήτων του Θεού ως ανεξάρτητη προσέγγιση. Άμεσα ο διενεργών τη μελέτη, παγιδεύεται στις γνωσιολογικές προσεγγίσεις του θείου και αναζητά, σ αυτόν φυσικές ιδιότητες. Τότε ο Θεός δύναται να μεταβληθεί σε φυσικό ή μαθηματικό μέγεθος, που αιτιωδώς θα ερμηνεύεται αποκλειστικά με ποσότητες και αξιώματα καθώς και με ενδοκοσμικές παραδοχές κτισιολογίας.

Στην αντί πέρα όχθη, της επικινδυνότητας, παρουσιάζεται η αποσύνδεση και απομάκρυνση της αισθητής και νοητής ύπαρξης του θείου, επικρατώντας ένας άκρατος αποφατισμός. Η αυτή και ανέκφραστη μορφή, προσδίδει στο Θεό, μια ελλιπή αναγνωσιμότητα, κυρίως στα πρώτα στάδια του «θεολογείν» όπου τα ανθρώπινα δεδομένα δεν θα περιέχουν την εμπειρία των ορθοδόξων και θα είναι αδύνατο να ανταποκριθούν. Οι έννοιες της αγάπης, του θείου έρωτα, της προσκόλλησης και εμμονής στον επιδιωκόμενο θείο σκοπό που οδηγεί στη θεοπτία, απομακρύνονται λόγω της αδυναμίας διείσδυσης στα όρια του επιστητού. Η γνώση διασπά το χαλινωτήριο λίκνο με την πράξη, η εμπειρία καταλαμβάνεται από νοητική ανυπαρξία με αποτέλεσμα η διαπροσωπική σχέση του ανθρώπου με το Θεό να ασθενεί.

Η έννοια της καταφατικής και της αποφατικής θεολογίας

Η έννοια του Θεού στη σχέση του με τον κόσμο ή ακόμη και στις εμπειρίες που έχουν με Αυτόν, είναι ο καταφατικός και αποφατικός τρόπος, με τον οποίο τις περιγράφουν. Η διάκριση μεταξύ ακτίστου Θεού και κτιστού κόσμου δεν αποτελεί απλώς και μόνο μια οντολογική διάκριση, την οποία μπορεί ο θεολόγος να αποδεχθεί, χωρίς να συνειδητοποιήσει τις άμεσες και βαθύτερες γνωσιολογικές συνέπειες και προεκτάσεις της. Ωστόσο ο άκτιστος Θεός σχετίζεται με τον κτιστό κόσμο διαμέσου των ενεργειών του .Έτσι γίνεται γνωστός από αυτές τις ενέργειες κατά την εκδήλωσή τους στην κτίση και στην ιστορία. Άλλα κατά την ουσία του, τη φύση και τον τρόπο των ενεργειών του, καθώς και τον τρόπο της υπάρξεώς του ως Αγία και ομοούσια Τριάδα, παραμένει τελείως υπερβατικός και απρόσιτος. Παραμένει λοιπόν γνωστός και άγνωστος. Αυτές οι δύο διαφορετικές όψεις του Θεού αποτέλεσαν τη βάση, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η θεολογία με τις δυο διαφορετικές και φαινομενικά αντίθετες οδούς, της κατάφασης και την απόφασης.

Το δογματικό πλαίσιο της αποφατικής και καταφατικής Θεολογίας

Έχοντας υπόψη του ο θεολόγος, ότι ο Θεός υπερβαίνει κάθε τελειότητα, αναλαμβάνει να του αποδώσει, εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, σύμφωνα με τα οποία παρόλη την αγνωσία Του, θα αναγνωρίζεται (μορφή αναγνώρισης), ως το ύψιστο αγαθό. Η παραπάνω θεολογική προσέγγιση είναι φανερό ότι αποτελεί, όχι μόνο δυσβάσταχτη ευθύνη, αλλά επίπονο και δύσκολο έργο, δεδομένου ότι οι πηγές αποκάλυψης και περιγραφής Του θείου πλάσματος,όχι μόνο είναι αδύνατο να τις χωρέσει ανθρώπινος νους, αλλά ελλοχεύουν θεολογικά ατοπήματα όταν παρερμηνευτούν τα της θείας Αποκαλύψεως και Αγίας Γραφής. Για τον λόγο αυτό η διατύπωση των θείων ονομάτων είτε αυτά αφορούν στο τι είναι ο Θεός (καταφατική όψη), είτε αφορούν στο τι δεν είναι (αποφατική όψη), προκύπτουν από την αποστολική παράδοση, από θεοφώτιστους ανθρώπους, όπου η θεία χάρη τους έχει κυριεύσει.

Αν ο θεολόγος με λογικές συνειρμικές ερμηνείες προσπαθήσει να αποδώσει τα «του Θεού» γνωρίσματα, κινδυνεύει να καταληφθεί από την θεωρεία των δυτικών σχολαστικών. Αν πάλι εκ παραδρομής αγνοήσει την καταφατική όψη του Θεού και απομονωθεί προς τον αποφατισμό, οδεύει προς την πλάνη και την υπερβολή. Η γνώση του Θεού, έχει αποφατικό και καταφατικό χαρακτήρα, και είναι τόση, όση εκείνος έχει επιτρέψει.

--------------------------

Βιβλιογραφία

- Ματσούκα, Ν. Δογματικὴ καὶ συμβολικὴ θεολογία, Α΄ (Θεσσαλονίκη: Ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶς, 1988) 203-210.

- Μεταλληνός, Γεώργιος Δ., Σχέσεις καὶ αντιθέσεις . Ανατολή καὶ Δύση στὴν πορεία τοῦ Νέου Ελληνισμού,( Αθήνα, Εκδόσεις Ακρίτας, 1998)

- Στανιλοάε Δημήτριος, Εισαγωγή στη «Μυσταγωγία» τοῦ Αγ. Μάξιμου του Ομολογητού, Μετάφ. Ιγνάτιος Σακαλής (Αθήνα, Εκδόσεις Αποστολικὴ Διακονία, 1997)

- Ρηγόπουλος Γ.Χ, Ιησούς Χριστός ο «Παράκλητος», Δελτίο Βιβλικών μελετών 57,τομ 1ος τεύχος 1ο ( Αθήνα εκδόσεις « ο άρτος της ζωής» 1971)

- Runciman St., Η Μεγάλη εκκλησία εν Αιχμαλωσία, μτφρ. Ν. Παπαρρόδου,(Αθήνα Εκδόσεις Μπεργαδή, 2000)

- Τρεμπέλα, Π. Μυστικισμός-Ἀποφατισμός-Καταφατικὴ Θεολογία : Μάξιμος ὁ Ὀμολογητής, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις Σωτήρ, 1980)

- Φλορόφσκυ Γεώργιος, Βυζαντινοί πατέρες 5ου αιώνα,( Θεσσαλονίκη Εκδόσεις Πουρνάρα 1992)

†† Η Ζωή για τον καθένα αρχίζει, όταν γίνει ελεύθερος Γράφει ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η Ζωή για τον καθένα, ξεκινά όταν νιώσει ελεύθερος... όταν γίνει ελεύθερος, όταν είναι ελεύθερος.

Η Ελευθερία στον άνθρωπο δόθηκε ελεύθερα από τον Θεό. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ελεύθερος.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ελεύθερος. Ελεύθερος από κάθε τι που θα τον εμποδίσει να γνωρίσει και να ενωθεί με τον Δημιουργό Του. Η ελευθερία του ανθρώπου δεν έγκειται απλά στο θέμα της «επιλογής» ανάμεσα στο κακό και το καλό. Η ελευθερία του ανθρώπου πρέπει να εμποτίζει την ζωή του με τέτοιο τρόπο ώστε ακόμα και οι έννοιες του καλού και του κακού να μην αντικατοπτρίζουν οριοθετημένους ορισμούς επιλογών.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι τελικά ο σκλάβος του Θείου Έρωτος, ο Άγιος. Και μόνο έτσι μπορεί να βιωθεί στην τελεία της μορφή η ελευθερία. Μία ελευθερία που χαρακτήριζε την χαρισματική ζωή των δια Χριστόν σαλών, μία ελευθερία που επισκίαζε κάθε ηθικιστική θεώρηση της ζωής. Μία ελευθερία που έσβηνε τα «πρέπει» των ανθρώπων και στην θέση τους έβαζε το «όστις θέλει…».

Το βίωμα του Θεού κάνει πέρα τις βιτρίνες της «έξωθεν καλής μαρτυρίας», διότι ο άνθρωπος του Θεού δεν έχει ανάγκη από την «άποψη» των ανθρώπων για την ζωή του, δεν έχει ανάγκη ούτε από επαίνους, ούτε από ύβρεις, έχει βρει τον Θεό και έχει αναπαυτεί, έχει ειρηνεύσει. Ο άνθρωπος του Θεού, ο Άγιος, ζει και κινείται ήδη απόαυτήν την ζωή μέσα στην Βασιλεία Του, και γι’ αυτό κινείται ελεύθερα, απαθώς, σιωπηλά, με το ήθος των νεκρών.

Όταν στην ζωή μας, θα ανθίσει η πραγματική ελευθερία, τότε θα καταλάβουμε γιατί οι άγιοι δεν μένανε στους τύπους και τα σχήματα, τότε θα καταλάβουμε γιατί ο Χριστός πολέμησε τόσο πολύ τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς.

Ίσως τότε θα καταλάβουμε γιατί μας αγαπά, γιατί μας συγχωρεί, γιατί μας δέχεται χωρίς να περιμένει τίποτα από εμάς…διότι Του αρκεί έστω ένα: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου…».

Βρίσκοντας την ελευθερία του ο άνθρωπος, βρίσκει το "κατ'εικόνα"του και έτσι αρχίζει πλέον να προρεύεται προς το "καθ'ομοίωσιν".

Ο ελεύθερος άνθρωπος, είναι ο άνθρωπος του Θεού, ο άνθρωπος που άγγιξε κατά χάριν την θεανθρωπία, ο άνθρωπος εκείνος που ζει ελεύθερα χωρίς να ενοχλεί, αλλά μόνο να αγιάζεται και να αγιάζει…