Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης - Η αντιπαλαμική θεολογία και η επικείμενη Μεγ. ...

Mar

27

«Σκοπός της μέλλουσας Συνόδου είναι να δικαιολογήσουν τον οικουμενισμό;» π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της αντιπαλαμικής θεολογίας και της επικειμένης Μεγάλης Συνόδου [ΠΕΡΙΛΗΨΗ & ΒΙΝΤΕΟ-2015]

Θέματα ανάρτησης: Τα κριτήρια για να αναγνωριστεί μία Σύνοδος ως Οικουμενική, Η θεματολογία της επικείμενης Συνόδου είναι κακή κληρονομιά του μασόνου πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη, Μαρτυρίες που αφορούν στην προετοιμασία της Συνόδου ως Οικουμενική, Τι έλεγε ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς για τη σύγκληση αυτής της Οικουμενικής Συνόδου, Ποιος και γιατί αποφάσισε να αλλάξει ο χαρακτήρας της Συνόδου ξαφνικά; Από τη μεταπατερική θεολογία φτάσαμε στον αντιπαλαμισμό, Αιρετικές απόψεις τις αφήνουν και τις δημοσιεύουν στα περιοδικά της Εκκλησίας και άλλους που διαμαρτύρονται γι’ αυτά, τους παραπέμπουν στα επισκοπικά δικαστήρια, Οι σύγχρονοι βαρλααμίτες

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

(Η περίληψη είναι κόπος και σπουδή μιας πνευματικής μου κόρης. Η επεξεργασία του Βίντεο είναι κόπος και σπουδή των τεχνικών του Ιστολογίου “Κατάνυξις” (ενίοτε και άλλων). Να ’χουν όλοι τους την ευχή μου!) π. Νικόλαος Μανώλης

Στο βίντεο που ακολουθεί ο π. Θεόδωρος μας ομιλεί για την επικείμενη Μεγάλη Σύνοδο η οποία σχεδιάζεται και προετοιμάζεται από την δεκαετία του 1960 και για το φαινόμενο του αντιπαλαμισμού. Η ομιλία αυτή έγινε στο Αρχονταρίκι, την Β’ Κυριακή των Νηστειών, ημέρα μνήμης του αντιπαπικού Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Η Εκκλησία μας εορτάζει δεύτερη φορά την ημέρα αυτή τη μνήμη του μεγάλου Αγίου της, για να δώσει μεγαλύτερη αξία στον Άγιο και εορτάζεται την Κυριακή αυτή, μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας διότι η διδασκαλία του είναι τόσο σπουδαία που αποτελεί συνέχεια, επέκταση της Ορθοδοξίας.

Συνέχεια των προηγούμενων Οικουμενικών Συνόδων, εθεωρείτο η Μεγάλη και Αγία Σύνοδος που προετοιμάζεται από τότε, η οποία εκτός από την επικύρωση των προηγούμενων (Ζ’, Η’, Θ’), θα εθεράπευε και δύο σημαντικές ελλείψεις σε εκκλησιολογικό και ποιμαντικό επίπεδο, μετά την απόσχιση του παπισμού.

Το πρώτο κενό είναι πώς μπορεί η αιρετική και σχισματική Ρώμη νομιμοποιείται να συγκαλεί και να αριθμεί μετά την Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο, δικές της συνόδους ως οικουμενικές, με τελευταία τη γνωστή Β’ Βατικάνειο Σύνοδο (1962 – 1965), ενώ διστάζει ή δεν φροντίζει να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο η Ορθόδοξη Εκκλησία, η μόνη αληθής διάδοχος και συνέχεια της μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Επιπλέον, οι Προτεστάντες μας αποκαλούν απολιθωμένη Εκκλησία, που επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος, δεν έχει αγωνία για την επίλυση ποιμαντικών θεμάτων και δεν έχει σχέση με τα προβλήματα των καιρών μας, γι’ αυτό δεν μπορεί να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο.

Από τις τελευταίες Οικουμενικές Συνόδους, είτε θεωρήσει κανείς την Ζ’ ως τελευταία, είτε αναγνωρίσει και τις δύο θεωρούμενες ως Οικουμενικές, την Η’ και την Θ’, μέχρι σήμερα, δεν προέκυψαν ζητήματα πανορθοδόξου επιπέδου;

Από την αρχή του 20ου αιώνα, άρχισαν διεργασίες σύγκλισης μίας Συνόδου, η οποία εθεωρείτο Οικουμενική. Δεν ονομαζόταν όμως Οικουμενική διότι όλοι γνωρίζουν ότι η οικουμενικότητα μίας Συνόδου δεν εξαρτάται από το πώς την ονομάζουν αυτοί που την συγκαλούν αλλά από το εάν αναγνωριστεί μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της, από την συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ως Οικουμενική. Υπάρχουν Σύνοδοι που συνεκλήθησαν ως Οικουμενικές και απορρίφθηκαν ως αιρετικές.

 Τα κριτήρια για να αναγνωριστεί μία Σύνοδος ως Οικουμενική, είναι να διακρίνεται για την ορθότητα των δογμάτων και να συμφωνεί με την διδασκαλία των προηγούμενων Οικουμενικών Συνόδων.

Ο μασόνος Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, σε συνέδριο που συγκάλεσε το 1923 έθεσε στην ημερησία διάταξη αντιπαραδοσιακά και νεωτεριστικά θέματα πολλά από τα οποία τραυμάτισαν την ενότητα της Εκκλησίας, και ως κακή κληρονομιά συνοδεύουν από τότε την θεματολογία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, από τότε μέχρι σήμερα.

Μερικά από αυτά είναι το ημερολογιακό που αποτελεί ντροπή για την Εκκλησία μας, ο κοινός εορτασμός του Πάσχα, τα κωλύματα του γάμου, ο δεύτερος γάμος των εν χηρεία κληρικών, ο εκσυγχρονισμός της εξωτερικής αμφιέσεώς τους, η αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων και άλλα.

Κατά τη διάρκεια των εργασιών εκείνου του Συνεδρίου προτάθηκε να συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 1600 ετών από την Α΄εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου, δηλαδή το 1925, ώστε η νέα Οικουμενική Σύνοδος να συνδέεται με την πρώτη. Επειδή όμως ήταν αδύνατον να προετοιμαστεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, αποφασίστηκε να γίνει ένα έτος αργότερα, χωρίς και αυτό να κατορθωθεί. Οπότε οργανώθηκε μία προκαταρκτική επιτροπή στο Άγιον Όρος, το 1930, με σκοπό την διαμόρφωση ενός θεματολογίου κοινής αποδοχής, για την μέλλουσα να συγκληθεί Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Ενδεικτικά μας αναφέρει ο π. Θεόδωρος μαρτυρίες από τις πάμπολλες που αποδεικνύουν ότι την Σύνοδο που προετοιμάζουν την θεωρούσαν Οικουμενική, για να φανεί η περίεργη μεταλλαγή και αλλοίωση του χαρακτήρα της, από Οικουμενική σε απλή πανορθόδοξη Σύνοδο.

Πολλοί δεν προβληματίζονται διότι δεν γνωρίζουν την ιστορία της προετοιμασίας της Συνόδου, αλλά επίσης πολλοί γνωρίζουν και σιωπούν ενόχως. Μεταξύ των μαρτυριών που επιβεβαιώνουν ότι η Σύνοδος συνεκαλείτο ως Οικουμενική, είναι και αυτή του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, οποίος σε άρθρο που δημοσίευσε τότε, χαρακτήρισε επικίνδυνη την σύγκλιση  Οικουμενικής Συνόδου.

Αλλά τι έγινε και άλλαξε ο χαρακτήρας της Συνόδου; Σε ποια φάση προετοιμασίας της Συνόδου συνέβη αυτό; Αυτά και άλλα εύλογα ερωτήματα προέκυψαν μετά την επίσημη ενημέρωση που έκανε στο σώμα της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον περασμένο Οκτώβριο, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, που μετέχει στην προετοιμασία μαζί με τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο. Και μας μεταφέρει ο π. Θεόδωρος τι είπε επί λέξει ο Μητροπολίτη Μεσσηνίας, ενημερώνοντας τους Αρχιερείς, και δεν αντέδρασε κανένας.

Γιατί δεν την ονομάζουν πια Οικουμενική; Μήπως σκοπός της Συνόδου είναι να δικαιολογήσουν την παναίρεση του Οικουμενισμού; Ή μήπως οι σημερινοί φιλοπαπικοί ηγέτες δεν θέλουν να επικυρώσουν τις προηγούμενες αντιπαπικές  Συνόδους του Αγίου Φωτίου και του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά;

Η διορθόδοξη ειδική επιτροπή αναθεωρεί επί το νεωτερικότερον και οικουμενιστικότερον τα μέχρι τώρα παραδοσιακώς αποφασισθέντα. Το θέμα των δύο αντιπαπικών Συνόδων ενοχλεί πολύ. Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ υπέβαλλε αίτημα να αποφασίσει η Εκκλησία της Ελλάδος, να προτείνει στην μέλλουσα να συνέλθει Σύνοδο, να αναγνωριστούν ως Οικουμενικές αυτές οι δύο Σύνοδοι. Η Ιεραρχία κατ’ αρχήν δέχθηκε το αίτημα του Μητροπολίτου και ανέθεσε σε δύο επιφανείς Ιεράρχες, τον μητροπολίτη Ναυπάκτου και τον μητροπολίτη Γόρτυνος να κάνουν εισηγήσεις για την οικουμενικότητα των Η΄και Θ’ Συνόδων.

Όταν ήρθε το θέμα στην Ιεραρχία όμως, Αρχιερείς εκτελούντες εντολές άνωθεν έλεγαν μεταξύ τους να μη το ψηφίσουμε αυτό, να μη το προχωρήσουμε, δεν το θέλει η «κεφαλή», δηλαδή δεν το θέλει ο πάπας. Και το θέμα μπήκε στο αρχείο. Δεν διαβάστηκαν καν οι εισηγήσεις.

Το πρώτο θέμα της ομιλίας του π. Θεοδώρου είναι αυτό, ποιος και γιατί αποφάσισε να καταργηθεί ο χαρακτήρας της Συνόδου. Το δεύτερο θέμα της ομιλίας του έχει σχέση με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και είναι επίσης εξοργιστικό. Με αφορμή την επιστολή του αντιπαλαμικού ιερέως, ο Μοναχός Σεραφείμ έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Φτάσαμε μεταπατερικώς και στον αντιπαλαμισμό» του οποίου την εισαγωγή παρακολουθούμε στο βίντεο.

Επίσης μας διαβάζει ο π. Θεόδωρος και την επιστολή του αντιπαλαμικού ιερέως. Είναι δυνατόν η Εκκλησία μας να έχει κατοχυρώσει την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, να διδάσκεται αυτή στις θεολογικές σχολές, να είναι καύχημα των ορθοδόξων, να μη την αποδέχονται οι παπικοί και οι προτεστάντες και ένας ιερέας, αρχιμανδρίτης, να δημοσιεύει σε επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας μας, ότι δεν είναι σωστή η θεολογία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά; Και αντί αυτόν τον ιερέα, που υπερασπίζεται τον Βαρλαάμ, να τον παραπέμψουν σε συνοδικό δικαστήριο, παραπέμπουν άλλους. Αιρετικές απόψεις τις αφήνουν και τις δημοσιεύουν στα περιοδικά της Εκκλησίας και άλλους που διαμαρτύρονται γι’ αυτά, τους παραπέμπουν στα επισκοπικά δικαστήρια.

---

π. Θεόδωρος Ζήσης - Περί της αντιπαλαμικής θεολογίας και της επικειμένης Μεγάλης Συνόδου [ΒΙΝΤΕΟ-2015]

π. Θεόδωρος Ζήσης Ομ. καθηγητής Α.Π.Θ -  Ι.N. Αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης - Κυριακή 8 Μαρτίου 2015 (15/3/2015) http://www.impantokratoros.gr/D3F5408B.el.aspx

Δημοσιεύτηκε 27th March 2015 από τον χρήστη Katerina Armoutsi

Λάβρος ο Πειραιώς για Αγιά Σοφιά, Φανάρι και ΗΠΑ Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ

---

Ἡ σύγχρονη βεβήλωσι τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας στήν Βασιλίδα τῶν Πόλεων μέ τήν καθημερινή ἀνάγνωσι τοῦ Κορανίου καί τήν τηλεοπτική κάλυψί της σέ ὅλη τήν Τουρκία καθ’ ὅλη τήν περίοδο τοῦ μουσουλμανικοῦ Ραμαζανίου καί ἡ μετατροπή περιπύστων Ναῶν τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν περιχώρων σέ τεμένη ὅπως οἱ Ἅγιοι Σέργιος καί Βάκχος, πού ἔγινε KücükAyaSofya (Hüssein Aga) Camii, ἡ Θεοτόκος Κυριώτισσα ἤ Μονή Ἀκαταλήπτου Χριστοῦ, πού ἔγινε Kalenderhane Camii, ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Τήρων ἤ Ἅγιοι Θεόδωροι, πού ἔγινε Vefa Kilise Camii, ἡ Μονή Παντοκράτορος, πού ἔγινε Zeyrek Camii, ἡ Μονή Μυρελαίου, πού ἔγινε Bodrum ἤ Mesih Pasa Camii, καί ἡ Μονή Ἁγίου Ἰωάννη Στουδίου, πού ἔγινε Imrahor Camii.

Ἐπίσης, ἡ Παμμακάριστος, πού ἔγινε Fethiye Camii, ἡ Μονή τῆς Χώρας ἤ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, πού ἔγινε Kariye Camii, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι τοῦ Φατίχ (ἰσοπεδωμένος σήμερα), πού ἔγινε Fatih Camii, ἡ Μονή Θεοτόκου Παναχράντου ἤ τοῦ Λιβός, πού ἔγινε Fenari Isa Camii, ἡ Ἁγία Θεοδοσία ἐν τοῖς Δεξιοκράτους (Μονή τοῦ Χριστοῦ τοῦ Εὐεργέτου, ναός χτισμένος στήν ἀκτή τοῦ Κεράτιου κόλπου, 500 μέτρα περίπου ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί κοντά στήν καστρόπορτα Aya Kapou), πού ἔγινε Gül Camii, ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ ἐν Κρίσει, πού ἔγινε Koca Mustafa Paşa Camii, ἡ Ἁγία Θέκλα τοῦ Παλατίου τῶν Βλαχερνῶν, πού ἔγινε Atik Mustafa Paşa Camii ἤ Hazreti Cabir Camii (κατ’ ἄλλους, τό τζαμί αὐτό εἶναι ὁ Ναός τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Μάρκου), καί ὁ παλιός ὀρθόδοξος ναός στό Φατίχ (συνοικία Salmatomruk, στό Kasap Sokak), ἄγνωστο πρός τιμήν ποίου ἁγίου, πού ἀργότερα παραχωρήθηκε στούς ρωμαιοκαθολικούς καί ὀνομάστηκε Ἅγιος Νικόλαος καί ὁ ὁποῖος σήμερα εἶναι τό Kefeli Camii καθώς καί τῶν 9 Ἱ. Ναῶν στό ὄνομα τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας (Τραπεζούντα, Νίκαια, Ἡράκλεια κλπ) ἀποδεικνύει περίτρανα τήν λανθασμένη πολιτική τοῦ Σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τόν 20ο καί 21ο αἰῶνες καί εἰδικώτερα ἐπί τῆς Πατριαρχίας τῶν τριῶν τελευταίων Πατριαρχῶν, πού συνάπτεται ἀρρήκτως μέ τήν λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο».

Παρά τίς ἐνδεικτικές τοῦ ἤθους των καί τῆς πιστότητός τους στόν Πανάγιο Θεό ὕβρεις, συκοφαντίες καί βλασφημίες τῶν λογοπλόκων καί ἰδεοληπτικῶν δῆθεν ἐκσυγχρονιστῶν καί «συναφειακῶν» ὀπαδῶν τῶν Ἰωάννου Βέκκου, Ἰωάννου Καλέκα καί Γρηγορίου Μάμα, πού γέμει τό διαδίκτυο τό τραγικό ἱστορικό ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι μπροστά σέ ὅλη αὐτή τήν τραγωδία τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἡ μόνη κίνησι «συμπαραστάσεως» ἦταν μία ἔκφρασι ἀντίθεσης τῶν ΗΠΑ ἀπό τόν ἀναπλ. ἐκπρόσωπο τοῦ Στέητ Ντηπάρτμεντ κ. Μάρκ Τόνερ πού περιορίστηκε ἁπλῶς νά καλέσει τήν Κυβέρνηση τῆς Τουρκίας «νά διατηρήσει τήν Ἁγία Σοφία μέ τρόπο πού θά σέβεται τήν παράδοση καί τήν πολύπλοκη ἱστορία της» καί τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Γερμανικοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν κ. Μάρτιν Σέφερ, πού ἐμφανίστηκε σέ ρόλο «ἐπιτηδείου οὐδετέρου» καθώς δήλωσε «ἡ χρῆσι τῆς Ἁγ. Σοφίας ἀποτελεῖ ὑπόθεση τῆς Τουρκίας».

Πέραν αὐτῶν τῶν φαιδρῶν δηλώσεων οὐδέν!!! Ἐρωτᾶται πού εἶναι οἱ ἀντιδράσεις, οἱ οὐσιώδεις βέβαια, τῆς «ἀδελφῆς Ἐκκλησίας» τῆς παλαιᾶς Ρώμης καί τοῦ «ἀδελφοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκου» ὅπως τόν ἀποκαλεῖ ἡ Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου στό πρόσφατο ἀνακοινωθέν της γιά τήν πρόσκλησί του στήν Λέσβο.

Ποῦ εἶναι οἱ παρεμβάσεις στά παγκόσμια fora τοῦ λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.), πού τοῦ γίνεται ἡ ἰδιαιτάτη τιμή νά περιλαμβάνεται στό ὑπό ψήφισι κείμενο τῆς λεγομένης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» (Σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο) ὡς δῆθεν πολυσήμαντη πραγματικότης; Ἡ ἀφωνία τους συνειρμικά μᾶς ὑπενθυμίζει τό συγχαρητήριο τηλεγράφημα στόν Κεμάλ Ἀτατούρκ ἀπό τόν καταληψία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Δύσεως, γιά τήν καταστροφή τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς Μ. Ἀσίας.

Ἀλυσιτελής πλήρως ἡ πολιτική τοῦ Σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ ἀδιάσειστα γεγονότα καί ὄχι μέ τίς ἁδρά πληρωμένες καί κατευθυνόμενες καί χειραγωγούμενες γραφίδες μισθάρνων ὀργάνων τῶν διεθνιστικοῦ συστήματος.

Ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης κυρός Ἀθηναγόρας πού ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀμερικῆς βρέθηκε μέ τό προσωπικό ἀεροπλάνο τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ Χ. Τρούμαν στό ἀεροδρόμιο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου πῆρε τήν τουρκική ὑπηκοότητα ἄρχισε τήν Πατριαρχία του μέ ποίμνιο 300.000 Ἑλλήνων καί τήν τελείωσε, μεταστάς πρός Κύριον μέ ποίμνιο 2.500 Ἑλλήνων.

Τά ἐξυμνούμενα «ἀνοίγματά» του πρός τήν ἑτεροδοξία καί τόν διεθνιστικό παράγοντα δέν μπόρεσαν νά σταματήσουν οὔτε τήν Κυβέρνηση Μεντερές, καί καί Σεπτεμβριανά τοῦ 1955, οὔτε τίς ἀπελάσεις τοῦ 1965.

Οἱ δύο ἑπόμενοι Πατριάρχες παρά τήν «κινητικότητά» τους οὔτε τήν Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης κατόρθωσαν νά ἀνοίξουν, οὔτε τό διεθνές status τοῦ Σεπτοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά ἀναγνωρισθεῖ ἀπό τήν Τουρκική Πολιτεία πού ἐξακολουθεῖ νά τό θεωρεῖ ἁπλό Τουρκικό Ἵδρυμα ὑπό τόν Νομάρχη Κωνσταντινουπόλεως καί πού ἀπαιτεῖ τήν Τουρκική ὑπηκοότητα ὡς προϋπόθεση διοικήσεως Του.

Ἑπομένως ἀντί νά στήνεται τό σκηνικό στό Κολυμβάρι τῆς Κρήτης μετά τήν ἀποτυχία τῶν λεγομένων θεολογικῶν διαλόγων πού ὀφείλεται στίς ἐσφαλμένες προϋποθέσεις διεξαγωγῆς τους, προσδόσεως «ἐκκλησιαστικότητος» στούς ἑτεροδόξους μέ τήν κατ’ ἀρχάς ἀναγνώριση τοῦ ὑποστατοῦ τοῦ «Βαπτίσματός» τους καί σέ ἑπόμενη φάση, μέ ἄλλη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τ.ἔ. διευρυμένη ὅπως καί ἡ παροῦσα Σύνοδος Προκαθημένων, ἀναγνώρισι τῆς «Εὐχαριστίας» τους ὥστε ὡς «ὥριμος καρπός» νά προκύψει ἡ διακοινωνία-intercomunio καί ὁ ἐξουνιτισμός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί νά ὑλοποιηθεῖ ὁ μύχιος πόθος τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ περιπαίγματος τῆς ἐπιβολῆς τῆς ληστρικῆς ψευδοοικουμενικῆς συνόδου τῆς Φεράρας-Φλωρεντίας καί ὅλα αὐτά «πασπαλισμένα» μέ πολύ «ἐκσυγχρονισμό» καί «ἄπειρη ἀγαπολογία» καί «πνευματολογία» ἐρειδομένη στόν γνωστό Κυριακό λόγιο περί τοῦ ἀνέμου πού «ὅπου θέλει πνεῖ» καί πού ὅμως παραχαράσσεται καί πλαστογραφεῖται καί μεταβάλλεται ἀπό ἀέρα σέ Πνεῦμα Ἅγιο!!! μέ κεφαλαῖο Π ἐνῶ στό Γραφικό κείμενο εἶναι μέ μικρό π (Ἰω. 3,8), θά ἔπρεπε νά καταγνωσθοῦν οἱ ὑφιστάμενες σήμερα αἱρέσεις καί ψευδοθρησκεῖες τῶν ἀνθρώπων καί τῶν δαιμόνων καί νά ἀνιδρυθεῖ ἕνα παγκόσμιο Ὀρθόδοξο τόξο πού θά ξεκινᾶ ἀπό τήν Βασιλίδα τῶν πόλεων μέ πνευματικό Πατέρα καί Ἡγέτη Πρῶτο μεταξύ ἴσων, τόν Σεπτό Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, θά συνεχίζει στήν μεγάλη Ρωσσική Ὀμοσπονδία καί ἐν συνεχείᾳ στίς ὁμόδοξες χῶρες Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία, Ἑλλάδα καί Κύπρο καί θά ἐξακτινώνεται μέσα ἀπό τά Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα καί τίς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καί τήν Ὀρθόδοξη Διασπορά καί τίς ἀνιδρυθησόμενες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες στήν Εὐρώπη, τήν Ἀμερική, τόν Καναδᾶ καί τήν Αὐστραλία σέ ὅλο τόν πλανήτη.

Τότε θά ἔβλεπε ὁ κόσμος τί σημαίνει Ὀρθοδοξία, πού εἶναι ὁ ἀληθινός Χριστός παρατεινόμενος στούς αἰῶνες. Τώρα, εἶναι ἀποκαλυπτικά τό ὅσα ἐξέθεσε ἡ Δρ. Ἐλισάβετ Προδρόμου, τ. ἀντιπρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς Διεθνῶν Θρησκευτικῶν Ἐλευθεριῶν τῆς Ἀμερικανικῆς Βουλῆς, μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο», στό Orthodox Christian Laity τό 2007 στό Ἰλλινόις τῶν Η.Π.Α μέ θέμα: «Ἡ ἀνάγκη γιά μία Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο γιατί; Γιατί ὄχι ἀκόμη; Καί πότε;» ὅπου ἀναφέρει χαρακτηριστικά «...μία τέτοια σύνοδος πρέπει νά βοηθήσει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὥστε νά κατανοήσουν, νά συμβιβαστοῦν καί ἐνεργά νά συμμετάσχουν στήν διαμόρφωση τῆς πραγματικότητας τῆς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἑτερότητας...».

Ἡ πρόσδεσι στό διεθνιστικό σύστημα τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἰσοδυναμεῖ μέ ἄρνησι τῆς Πίστεως καί βέβαια δέν μπορεῖ νά ἀναμένει κανείς τήν σύμπραξη σέ αὐτό τό ἀνοσιούργημα ἐκείνων πού «φοβοῦνται γιά τή σωτηρία τῶν ψυχῶν τους» καί πού δέ ὑπόκεινται στόν γνωστό κανόνα «φαῦλος βίος-φαύλα δόγματα», οὔτε βέβαια νά περιμένει κανείς ἀπό τήν μεγάλη Ρωσσική Ἐκκλησία τήν πνευματική της ὑποδούλωσι στό Ἀμερικανοεβραϊκό σύστημα παγκόσμιας ἐξουσίας.

Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὅτι ὅποιος καί ἄν ἐκλεγεῖ στίς ἑπόμενες Ἀμερικανικές ἐκλογές τό Ἑβραϊκό Λόμπυ θά ἔχει τόν ἄνθρωπό του γιατί καί ἡ θυγατέρα Κλίντον τῶν Δημοκρατικῶν καί ἡ θυγατέρα Τράμπ τῶν Ρεμπουμπλικάνων παντρεύτηκαν Ἑβραίους μεγιστᾶνες καί ἀσπάστηκαν τόν Ἰουδαϊσμό!!!

Ἑπομένως τά πράγμα εἶναι πολύ ἁπλά καί μόνο ἐκείνοι πού πληρώνονται καλά γιά νά πουλήσουν τήν ἀθάνατη ψυχή τους γιά λίγα χρόνια γήϊνης καλοπέρασης στόν παρόντα κόσμο τῶν ἐμποδίων, τῶν χρωμάτων καί τῶν σχημάτων κάνουν δῆθεν ὅτι δέν καταλαβαίνουν.

Πῶς ἑπομένως μετά από αὐτά νά ζητήσει τό Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀπό τήν Ρωσσική Πολιτεία νά στείλει στό Βόσπορο δύο ἀεροπλανοφόρα γιά νά δοῦμε σέ πόσα δευτερόλεπτα θά σταματήσει ὁ τελάλης τοῦ σατανικοῦ Κορανίου τήν βεβήλωσι τοῦ πανιέρου Ναοῦ τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί τήν ἀνάγνωσι τῶν «ἀνδραγαθημάτων» πού σκανδαλιστικά ἀναφέρονται στίς σοῦρες τοῦ Κορανίου «Οἱ συνασπισμένες φυλές-Ἄλ Αχ Ζάμπ» στ. 47, 50, 51 κλπ γιά τόν φαυλεπίφαυλο ψευδοπροφήτη Μωάμεθ.

''Νιφάδες ηνέχθησαν άνωθεν'' Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ

---

Μιλώντας, αδελφοί μου αγαπητοί, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την επιδημία του Παναγίου Πνεύματος στο ευλογημένο υπερώο της Σιών την ημέρα της Πεντηκοστής, αναφέρει συν τοις άλλοις και τα εξής : «Σήμερα δεν κατέβηκε μάννα και φωτιά και βροχή, αλλά καταιγίδα πνευματικών αγαθών. Έπεσε από τον ουρανό βροχή, όχι για να προκαλέσει καρποφορία της γης, αλλά για να πείσει το ανθρώπινο γένος να προσφέρει τον καρπό της αρετής στο γεωργό των ανθρώπων. Και εκείνοι που δέχθηκαν μία σταγόνα βροχής από τον ουρανό ξέχασαν αμέσως τον εαυτό τους και ξαφνικά όλη η γη γέμισε από αγγέλους • αγγέλους όχι επουράνιους, αλλά που φανερώνουν με το ανθρώπινο σώμα τους την αρετή των ασώματων δυνάμεων»1.
Σαν σήμερα φανερώνεται πάνω στη γη η κιβωτός της σωτηρίας, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Σαν σήμερα συντρίβεται η πλάνη της κακοδοξίας και επισφραγίζεται η συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους. Όχι γιατί ο Θεός ήταν εχθρός του ανθρώπου, αλλά απεναντίας ο άνθρωπος είχε στήσει ένα τείχος ενώπιον του Θεού.
Από σήμερα και εις τον αιώνα τον άπαντα, θα γεωργούνται οι καρδιές των ανθρώπων με το άροτρο της ευσεβείας και τον σπόρο της θεογνωσίας μέσα στο πραγματικό σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία. Από σήμερα δεν θα επικρατεί πλέον η απελπισία, ούτε η πνευματική δουλεία, αλλά το Άγιο Πνεύμα θα μας οδηγεί στην πνευματική υιοθεσία και θα μας μοιράζει τους θησαυρούς της σοφίας. Από σήμερα ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει χωρητικός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Και θα ήθελα να μου επιτρέψετε να μεταφέρω στην αγάπη σας λίγες σκέψεις δανεισμένες από τους Αγίους Πατέρες σχετικά με την παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος στην ζωή μας.
Πρώτον. Ο θεοφόρος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, σε ένα από τα τροπάρια της σημερινής εορτής, ονομάζει αυτήν τη χάρη ως «θεόρρητη», δηλαδή θεόσταλτη. Και σε όσους πνέει αυτή η χάρη, γίνονται λαμπροί, αστραπόμορφοι, αλλοιωμένοι με μία παράδοξη, πανέμορφη αλλοίωση. Αυτή η θεόσταλτη χάρη είναι η δύναμη του Αγίου Πνεύματος που έρχεται στον κόσμο την ημέρα της Πεντηκοστής σαν άλλος νόμος, «ο νόμος του Πνεύματος», ο οποίος «μας ελευθερώνει από το νόμο της αμαρτίας και του θανάτου»2. Μεταδίδει ζωή σε εκείνους που θέλουν να είναι ενωμένοι με την πηγή της ζωής, που είναι ο Χριστός. Έτσι, ο δούλος της αμαρτίας μεταμορφώνεται σε τέκνο της χάριτος του Θεού.
«Και όπως η φωτιά αυτή που βλέπουμε, όταν παραλάβει τον μαλακό πηλό, τον κάνει σκληρό κεραμίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν παραλάβει μία συνετή ψυχή, κι αν ακόμα τη βρει πιο μαλακή από τον πηλό, την κάνει από το σίδερο πιο σκληρή (δηλαδή πιο δυνατή). Επίσης αυτόν που πριν από λίγο ήταν μολυσμένος από την ακαθαρσία των αμαρτιών, τον κάνει αμέσως πιο λαμπρό από τον ήλιο»3, θα παρατηρήσει σχετικά και πάλι ο χρυσορρήμων πατήρ της Εκκλησίας.
Δεύτερον. Το Άγιον Πνεύμα με τη θεόρρητη χάρη Του είναι παρόν πάντα στη ζωή της Εκκλησίας. Είναι «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός». Γι’ αυτό και ψάλλει γεμάτος θαυμασμός ο ιερός υμνογράφος της Εκκλησίας : «Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον, βρύει προφητείας, ιερέας τελειοί, αγραμμάτους σοφίαν εδίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξεν, όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας»4.
Αυτό μας οδηγεί στη γνώση του Θεού.
Αυτό εμπνέει τους Προφήτες, και τότε και σήμερα και πάντοτε.
Αυτό χαριτώνει τους Ιερείς.
Ενεργεί θαυμαστές θεραπείες.
Ζωοποιεί τους ασθενείς.
«Εάν πάρει έναν τελώνη ο οποίος θα πιστέψει, τον κάνει ευαγγελιστή όπως τον Απόστολο Ματθαίο • έναν αλιέα, τον αναδεικνύει σε θεολόγο, όπως τον Απόστολο Πέτρο • έναν διώκτη μετανοούντα, τον κάνει κήρυκα των Εθνών και σκεύος εκλογής, όπως τον Απόστολο Παύλο»5, θα σημειώσει χαρακτηριστικά ο φωστήρας της Εκκλησίας, Μέγας Βασίλειος.
Έτσι, αυτή η χάρη, η βέβαιη και αισθητή μέσα στην Αγία μας Εκκλησία, η οποία καταργεί όλες τις δυνάμεις της αμαρτίας και του αντικειμένου εχθρού, η άνωθεν βοήθεια, προσφέρεται άφθονη στον κάθε πιστό Χριστιανό, προκειμένου να οδηγηθεί στη μετάνοια, στο φωτισμό και να κληρονομήσει τη Βασιλεία των Ουρανών.
«Κι όπως κατά το μυστήριο του Βαπτίσματος ενδυόμαστε το Χριστό, έτσι ενδυόμαστε και το Άγιον Πνεύμα. Όχι ως ιμάτιον αλλ ὅπως ενδύεται ο σίδηρος τη φωτιά και γίνεται όλος φωτιά. Έτσι, όταν ο Παράκλητος γεμίσει την καρδία του κάθε ανθρώπου, και τους οφθαλμούς του φωτίζει και την ακοή αγιάζει και νοήματα πηγάζει και σοφία χορηγεί, και το πρόσωπο του ανθρώπου το γεμίζει με τη χάρη Του, όπως ακριβώς το πρόσωπο του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, που τον είδαν ωσεί πρόσωπον αγγέλου»6.
Αδελφοί μου αγαπητοί,
Η εορτή της Πεντηκοστής, η κατ ἐξοχήν εορτή της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, η εορτή της επιδημίας του Παναγίου Πνεύματος, με την άφθαστη υμνολογία της μας υπενθυμίζει συγχρό-νως και κάποιες βασικές αλήθειες:
Πρώτον. «Την κάθε εορτή την κάνει η καθαρή συνείδηση και όχι μόνο η χρονική περίοδος»7, όπως τονίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Όποιος είναι ενωμένος με το Θεό εορτάζει πάντοτε και Πάσχα και Θεοφάνεια και Πεντηκοστή, γιατί απλούστατα μέσα του φιλοξενεί το Πανάγιο Πνεύμα. Δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος, αλλά η αιώνιος ζωή που αρχίζει από αυτό τον κόσμο και συνεχίζεται στην ατέρμονη Βασιλεία των Ουρανών.
Δεύτερον. Αυτή η εορτή μας δημιουργεί και ένα ερώτημα : Επιθυμώ να γίνω χωρητικός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος; Επιθυμώ να παραδώσω το τιμόνι της ζωής μου στη διακυβέρνηση της χάριτος του Θεού; Μπορώ να είμαι υπηρέτης του Παρακλήτου;
Σας εύχομαι αυτήν την ημέρα να είστε πάντοτε χωρητικοί της χάριτος του Θεού, υπηρέτες και δοχεία του Παναγίου Πνεύματος, ώστε να αλλάξει η ζωή μας και να κατοικήσει μέσα μας η αγάπη καθώς και όλοι οι καρποί του Αγίου Πνεύματος.
1 Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εις την Αγίαν Πεντηκοστήν – Ομιλία Α’, κεφ. 2, ΕΠΕ 36,301
2 Ρωμ. 8,2
3 Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εις την Αγίαν Πεντηκοστήν – Ομιλία Β’, κεφ. 1, ΕΠΕ 36,333
4 Στιχηρό Ιδιόμελο Πεντηκοστής
5 Μεγ. Βασιλείου, Ομιλία ΙΕ Περί πίστεως, κεφ. 3, PG 31,469C
6 Ανθούσης Μοναχής, «Εορτοδρόμιον» τομ. Η’ – Ερμηνεία των Ασματικών κανόνων της Αγίας Πεντηκοστής»,
εκδ. Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου Πάτμου, Αθήνα 1995, σελ. 187 (υποσημείωση 27),
7 Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο.π., Ομιλία Α’, κεφ. 7, ΕΠΕ 36,329

ΕΠΛΗΡΩΣΕΝ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝ ΟΥ ΗΣΑΝ ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ

Οι άνθρωποι συνήθως ζητούμε από τον Θεό να δώσει στον καθέναν μας αυτό που επιθυμούμε. Όμως η παρουσία του Θεού στον κόσμο και στη ζωή μας είναι πληρωτική. Δεν αφήνει τίποτε που να μην το γεμίσει με τις ενέργειές του, την παρουσία Του. Ο Θεός δεν υπάρχει για να έχει μερική σχέση με τον άνθρωπο, αλλά τον αγιάζει ολόκληρο. Και όχι μόνον αυτόν, αλλά και τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι αδύναμος και ιδιοτελής, εκ του τρόπου που βλέπει τη ζωή. Διότι αν κριτήριο είναι ο εαυτός μας, τότε δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ο Θεός ζητά να μας αγιάσει στην πληρότητά μας, σώμα και ψυχή, αλλά και κάθε έργο το οποίο κάνουμε, κάθε σχέση την οποία έχουμε ή θέλουμε να έχουμε. Και αυτό γίνεται δια της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος.
Στην εορτή της Πεντηκοστής διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων: «εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας, και επλήρωσεν όλον τον οίκον ού ήσαν καθήμενοι» (Πράξ. 2, 2). Το Άγιο Πνεύμα ήρθε από τον ουρανό ξαφνικά ως βουή σα να φυσούσε δυνατός άνεμος, και γέμισε όλο το σπίτι όπου έμεναν. Ο τρόπος αυτός της εμφάνισης του Αγίου Πνεύματος, του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος, μαρτυρεί τρία στοιχεία: τη δύναμη, το αναπάντεχο και την αγάπη που δεν αφήνει τίποτε ανέγγιχτο. Είναι ο τρόπος που ενεργεί ο Θεός.
Η δύναμή του δεν μπορεί να περιγραφεί. Έρχεται από τον ουρανό και ηχεί σα δυνατός άνεμος. Ο άνεμος δροσίζει και καίει. Κάνει τον άνθρωπο να παγώνει τον χειμώνα και να ζεσταίνεται το καλοκαίρι. Κάποτε όμως είναι και γλυκιά ανάσα, δροσιστική, που ξεκουράζει. Το Άγιο Πνεύμα κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται την θέρμη της παρουσίας του Θεού. Την καρδιά μας να δονείται από την πίστη και την ελπίδα προς Αυτόν. Να μην αισθανόμαστε μόνοι μας. Να παρηγοριόμαστε στις δυσκολίες μας. Στους σταυρούς μας. Να γνωρίζουμε ποια είναι εκείνη η χαρά που μπορεί να γλυκάνει την ψυχή μας με τρόπο μυστικό. Μας κάνει να χαιρόμαστε την τήρηση των εντολών του Θεού. Να απολαμβάνουμε τη ζωή της Εκκλησίας ως ξεκούραση, ακόμη κι αν η πορεία μας έχει πολλά φορτώματα. Την ίδια στιγμή κάνει να παγώνει εντός μας η δύναμη της αμαρτίας και του κακού. Να μην έχει ισχύ επάνω μας. Αλλά και καίει τα πάθη μας, δίδοντάς μετάνοια.
Την ίδια στιγμή το Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται αναπάντεχα. Όχι μόνο διότι δεν περιμένουμε ότι θα δράσει, καθώς είμαστε προσηλωμένοι στον τρόπο με τον οποίο εμείς προσλαμβάνουμε τον κόσμο, αλλά και όταν περιμένουμε την παρουσία του Θεού, Εκείνος μας δίνει περίσσεια ζωής και όχι το λίγο που φανταζόμαστε ότι μας είναι αρκετό. Το αναπάντεχο του Πνεύματος έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Θεός είναι απρόβλεπτος για όποιον πιστεύει σ’ Αυτόν. Δεν μας κάνει να αισθανόμαστε τη σιγουριά της εκπλήρωσης του θελήματός μας, αλλά μας βοηθά να συνειδητοποιούμε ότι Εκείνος είναι πάντοτε κοντά μας. Ακόμη, ανατρέπει τα δεδομένα που έχουμε για τη ζωή. Αυτά που φοβόμαστε. Μέσα από τη λύπη κάνει να ανατέλλει η χαρά. Από τον θάνατο η ζωή. Από την αίσθηση ότι η αγάπη σε κάνει να χάνεις σε έναν κόσμο που κοιτά το συμφέρον, όποιος ζει το αναπάντεχο του Πνεύματος νιώθει τη συνείδησή του αναπαυμένη, αλλά και ότι ακόμη και το μάταιο, το ταπεινό, το νικημένο το θυμάται ο Θεός. Είναι ένας αλλιώτικος τρόπος. Μπορεί οι πολλοί να επιλέγουν το σύνηθες, το αποδεκτό, το βέβαιο, το Άγιο Πνεύμα όμως εισέρχεται στη ζωή αυτών που εμπιστεύονται τον Θεό και δίνει το λυτρωτικό, το ανέλπιστο, το ζωηφόρο.
Το Άγιο Πνεύμα όμως λειτουργεί πληρωτικά. Αυτή είναι η παρουσία του Φωτός, της Αγάπης και της Αλήθειας. Ο έχων τη χάρη του Πνεύματος δεν κάνει επιλογές σε ποιους θα ανοιχτεί. Πορεύεται και προς τους εχθρούς, προς αυτούς που τον απογοητεύον, που φαίνονται λίγοι. Όπως ο Θεός αγκαλιάζει τα πάντα, έτσι και ο άνθρωπος που ζει την παρουσία του Πνεύματος αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα. Γνωρίζει να συγχωρεί. Να ελεεί. Να προσεύχεται για όλους. Και δίνει όλη του την ύπαρξη στο Θεό και στον τρόπο της παρουσίας Του. Φωτίζει και φωτίζεται. Καθαίρεται και καθαίρει με το παράδειγμά του. Προσεύχεται για τον εαυτό του, αλλά και για όλο τον κόσμο, ιδίως για όσους τον θλίβουν. Και είναι πρόθυμος να συνδράμει τους πάντες. Αλλά και σε κάθε πτυχή της ζωής του αποτυπώνεται η αγάπη. Εργασία, σχέσεις, ακόμη και στη διαφωνία του και τη διαφοροποίησή του όλα αποπνέουν φως, αγάπη και αλήθεια. Δεν είναι αναμάρτητος και τέλειος. Είναι εν πορεία. Και ο πορευόμενος στην οδό του Πνεύματος ωφελεί και ωφελείται.
Όλα αυτά συμβαίνουν εάν είμαστε στον οίκο του Θεού, την Εκκλησία. Όπως οι απόστολοι βρέθηκαν «ομοθυμαδόν επί το αυτό» (Πράξ. 2,1), δηλαδή με ομοθυμία, με επίγνωση ότι είναι ένα, στον ίδιο τόπο, κατά την παράδοση στο υπερώο του σπιτιού όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος, δηλαδή εκεί όπου ο Χριστός τους παρέδωσε το Σώμα Του και το Αίμα του, έτσι και οι άνθρωποι ζούμε την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, τη δύναμη, το αναπάντεχο και την πληρότητα όταν είμαστε ενταγμένοι στη ζωή της Εκκλησίας, την οποία το Άγιο Πνεύμα συγκροτεί. Και μάλιστα, ομοθυμαδόν. Δηλαδή με διάθεση να είμαστε μία καρδιά και μία πίστη και μία πορεία. Να βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως συνοδοιπόροι στη βασιλεία του Θεού. Να χαιρόμαστε, ακόμη κι όταν δυσκολευόμαστε. Και να επιζητούμε όχι το ίδιον θέλημα, ούτε την προσωπική πίστη και αλήθεια, αλλά να ακολουθούμε την αλήθεια του Σώματος του Χριστού, κατά την παράδοσή μας, κατά τη διδασκαλία των αποστόλων και των Αγίων, κυρίως όμως δια του Φωτός, της Αγάπης και της Αληθείας που είναι ο Τριαδικός Θεός. Διότι Εκείνος μας φωτίζει να καταλαβαίνουμε πότε όσα θέλουμε να πιστέψουμε ή να πράξουμε είναι κατά τη δική Του επίνευση. Και γι’ αυτό η Εκκλησία δεν χάνεται, ούτε κινδυνεύει να χαθεί. Διότι διασώζει και φανερά και μυστικά τον τρόπο του Αγίου Πνεύματος, ακόμη κι αν ο κόσμος την απορρίπτει, ακόμη κι αν κάποιοι πιστοί προβάλλουν το δικό τους θέλημα και τον δικό τους τρόπο ως αυθεντικό, ακόμη κι αν οι άνθρωποι δε λειτουργούμε ομοθυμαδόν. Ο καθένας μας λοιπόν ας εξετάζει τον τρόπο που πορεύεται στην Εκκλησία και ας ζητά την χάρη του Πνεύματος να τον αγιάζει πληρωτικά πάσας τας ημέρας της ζωής του.

Κέρκυρα, 19 Ιουνίου 2016

Πηγή: http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Ο ακήρυχτος Ιερός "πόλεμος" της Ορθοδοξίας Με φόντο τις διαμάχες για την πρωτοκαθεδρία, ξεκινά η ιστορική Σύνοδος

Θα έπρεπε να αποτελεί σημείο ενότητας· όμως κινδυνεύει να γίνει αφορμή διχασμού. Λίγο πριν από την πρώτη Σύνοδο όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών μετά από 1200 χρόνια ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος καλεί της ηγεσία της Εκκλησίας της Ρωσίας σε έκτακτη συνέλευση. Σε μία αίθουσα πεποικιλμένη με χρυσή διακόσμηση οι αρχιερείς αποφασίζουν εάν θα συμμετάσχει η μεγαλύτερη ορθόδοξη Εκκλησία στην ιστορική συνάντηση. Το αποτέλεσμα: άρνηση. Ο λόγος: μια εκκλησιαστική διαμάχη στα παρασκήνια, η οποία πυροδοτείται από την πολιτική κρίση ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση.

Η Σύνοδος της Κρήτης θα έπρεπε να αποτελέσει τρανό μήνυμα ενότητας της Ορθοδοξίας, η οποία είναι διαιρεμένη ανάμεσα σε αυτόνομες και ημιαυτόνομες τοπικές Εκκλησίας. Παρόμοια συνάντηση είχε πραγματοποιηθεί το 787 στη Νίκαια, το Ιζνίκ της σημερινής Τουρκίας. Ωστόσο τώρα οι Εκκλησίας της Γεωργίας, της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Αντιόχειας ακύρωσαν τη συμμετοχή τους η μία μετά την άλλη, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την οπισθοδρόμηση της Ρωσίας.

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων από το Πατριαρχείο της Μόσχας κατακρίνει την επιμονή των Ελλήνων να πραγματοποιήσουν τελικά τη Σύνοδο μεταξύ των εννέα Εκκλησιών που απομένουν: «Δεν θα ευοδωθεί» πιστεύει. «Θα έπρεπε να συμμετάσχουν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, μόνο τότε οι αποφάσεις της Συνόδου θα ήταν έγκυρες» τονίζει ο αρχιερέας με την πυκνή μαύρη γενειάδα. Η Μόσχα επιθυμεί την αναβολή της Συνόδου, ώσπου να ξεκαθαριστούν κάποια θέματα, αν και η συνάντηση προετοιμάζεται ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1961. Από την πλευρά του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκτιμά ότι η αναβολή οφείλεται σε έναν αγώνα ισχύος από την πλευρά της Μόσχας. «Θα ήθελαν να γίνουν η τρίτη Ρώμη, επειδή έχουν τη δύναμη» λέγεται στους ελληνικούς εκκλησιαστικούς κύκλους.
Οι Εκκλησίες στη δίνη της ουκρανικής κρίσης

Ο αγώνας για άσκηση επιρροής των μεγάλων επί των μικρότερων εκκλησιών σιγοκαίει εδώ και δεκαετίες στα παρασκήνια. Οι παρατηρητές μιλούν για έναν πόλεμο ανάμεσα στις φιλελεύθερες (Κωνσταντινούπολη) και τις αντιφιλελεύθερες (Μόσχα) τάσεις. Πρόκειται για έναν πόλεμο που αναθερμαίνεται από τη διαμάχη μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας και Ρωσίας και Δύσης.

Το ζήτημα είναι κυρίως εμφανές στην Ουκρανία. Εκεί το Πατριαρχείο Κιέβου θεωρεί ότι θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την ίδρυση μιας αυτόνομης ενωμένης Εκκλησίας, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε διαμάχη με τη Ρωσία για την κυριαρχία στην πρώην σοβιετική δημοκρατία. Από την πλευρά του το Πατριαρχείο Μόσχας εγείρει αξιώσεις για συγκεκριμένα μοναστήρια και εκκλησιαστικές κοινότητες της Ουκρανίας.

Μέσα σε όλα αυτά υφέρπει η έριδα με τη Μόσχα για την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και ο πόλεμος με τους φιλορώσους αποσχιστές στα ανατολικά. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο ζήτησε πρόσφατα την αναγνώριση του Πατριαρχείου Κιέβου από την Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο η επιρροή του Βαρθολομαίου είναι περιορισμένη σε σχέση με τη δύναμη του Κύριλλου που έχει ένα ποίμνιο 100 εκατομμυρίων πιστών.
Ο Κύριλλος, ο Πούτιν και η Δύση

Επιπλέον η Κωνσταντινούπολη τάσσεται υπέρ μιας κοινής πολιτικής με την Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Λευκό Οίκο. Ο Κύριλλος από την πλευρά του είναι έμπιστος του Βλαντιμίρ Πούτιν και υποστηρικτής των ιδεών του για την αποκήρυξη των δυτικών αξιών και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Σε αυτό το πλαίσιο οι παρατηρητές μιλούν για έναν «Ψυχρό Πόλεμο της Ορθοδοξίας».

Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, οι Εκκλησίες ερίζουν και για τις θέσεις των Πατριαρχών στη Σύνοδο. Ενώ οι Έλληνες διοργανωτές επιθυμούν να κάθεται στην κεφαλή της τραπέζης ο Βαρθολομαίος, οι σλαβόφωνες Εκκλησίες αποδοκίμασαν αυτή την επιλογή. «Πρόκειται για παπικές πρακτικές» διαμαρτύρονται οι επικριτές, καθώς αυτό είναι ενάντια στην αρχή της ισοτιμίας ανάμεσα στους προκαθήμενους των Εκκλησιών.

Ίσως τελικά η Μόσχα επιδιώξει κάποια στιγμή στο μέλλον να γίνει η ιστορική Σύνοδος στη Ρωσία. Τα αρχικά σχέδια για διεξαγωγή της Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη είχαν άλλωστε καταρρεύσει, λόγω της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας μετά την κατάρριψη ενός ρωσικού μαχητικού. Η Κρήτη ήταν ένας συμβιβασμός, ο οποίος ωστόσο δεν έμελλε να διαρκέσει.

Πηγή Deutsche Welle

Λόγος εις την Πεντηκοστήν (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Λόγος εις την Πεντηκοστήν

                                                  Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11). 
Είναι βίαιος γιατί νικά τα πάντα και ξεπερνά τα τείχη του πονηρού, γκρεμίζει κάθε οχύρωμα του εχθρού, ταπεινώνει τους υπερήφανους, ανυψώνει τους ταπεινούς στη καρδιά και διασπά τους συνδέσμους των αμαρτημάτων. 
Γέμισε δε ο οίκος εκείνος στον οποίο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματική και εκπληρώνοντας την επαγγελία του Σωτήρα, που τους έλεγε, πριν αναληφθεί: «Ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς δε θα βαπτισθήτε με άγιο Πνεύμα, όχι έπειτα από πολλές μέρες».
Αλλά και το όνομα που έδωσε σ' αυτούς το έδειξε να αληθεύει. Διότι δια του ήχου αυτού από τους ουρανούς οι Απόστολοι έγιναν πραγματικά υιοί βροντής. «Και φάνηκαν σ' αυτούς γλώσσες διαμεριζόμενες ωσάν πυρός και στον καθένα τους κάθισε από μια κι' εγέμισαν όλοι άγιο Πνεύμα και μιλούσαν άλλες γλώσσες, όπως τους έδιδε το Πνεύμα να μιλούν». 

Αλλά για ποιό λόγο φάνηκε το Πνεύμα σε σχήμα γλωσσών;

Αφ' ενός για να επιδείξει τη συμφυϊα του, τη σχέση του με το Λόγο του Θεού, γιατί τίποτε δεν είναι συγγενέστερο από τη γλώσσα προς το λόγο. Συγχρόνως δε και για τη χάρη της διδασκαλίας, γιατί ο κατά Χριστό διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα.

Γιατί δε φανερώθηκε το άγιο Πνεύμα με πύρινες γλώσσες;

Όχι μόνο για το ομοούσιο του Πνεύματος προς το Πατέρα και τον Υιό (γιατί πυρ είναι ο Θεός μας), αλλά και για τη διπλή ενέργεια του κηρύγματος των Αποστόλων. Γιατί μπορεί συγχρόνως να ευεργετεί και να τιμωρεί. Όπως το πυρ έχει διπλή ιδιότητα και να φωτίζει και να φλογίζει, έτσι και ο λόγος της διδασκαλίας, αυτούς που υπακούουν φωτίζει και αυτούς που απειθούν παραδίδει τελικά σε πυρ και κόλαση. Είπε δε γλώσσες, όχι πυρός, αλλά σαν πυρός, για να μη νομίσει κανείς ότι το πυρ εκείνο είναι αισθητό και υλικό, αλλά να αντιληφθούμε την επιφάνεια του Πνεύματος σαν με παράδειγμα.
 

Για ποιο λόγο δε οι γλώσσες φάνηκαν να διαμερίζονται σ' αυτούς;

Γιατί μόνο στο Χριστό που ήλθε και αυτός από πάνω δεν δίδεται με μέτρο το Πνεύμα από το Πατέρα. Εκείνος και κατά σάρκα ακόμη είχε ολόκληρη τη θεία δύναμη και την ενέργεια, ενώ σε κανέναν άλλο δεν έγινε χωρητή όλη η χάρη του Πνεύματος, αλλά ατομικά ο καθένας αποκτά άλλος το ένα και άλλος το άλλο από τα χαρίσματα, για να μη νομίσει κανείς ότι η από το Πνεύμα διδόμενη στους αγίους χάρη είναι φύση.

Το δε εκάθισε δεν υποδηλώνει μόνο το δεσποτικό αξίωμα, αλλά και το ενιαίο του θείου Πνεύματος. Κάθισε πάνω στό καθένα τους και πληρώθηκαν όλοι άγιο Πνεύμα, γιατί και όταν μερίζεται κατά τις διάφορες δυνάμεις και ενέργειές του, δια της καθεμιάς ενέργειας παρευρίσκεται και ενεργεί ολόκληρο το άγιο Πνεύμα, αμερίστως μεριζόμενο και ολοκληρωτικά μετεχόμενο, κατά την εικόνα της ηλιακής ακτίνας. Λαλούσαν δε άλλες γλώσσες, δηλαδή διαλέκτους, διότι έγιναν όργανα του θείου Πνεύματος, ενεργούντα και κινούμενα κατά τη θέληση και δύναμη εκείνου.

Αυτά προαναγγέλθηκαν και μέσω των προφητών του, όπως δια του Ιεζεκιήλ: «θα σας δώσω καρδιά νέα και Πνεύμα νέο θα βάλω μέσα σας, το Πνεύμα μου». (Ιεζ. 36,26). Δια του Ιωήλ: «και κατά τις έσχατες μέρες θα εκχύσω από το Πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα». (Ιωήλ 2,28). Δια του Μωυσή: «ποιός θα καταστήσει προφήτες όλο το λαό του Κυρίου, όταν δώσει ο Κύριος σ' αυτούς το Πνεύμα του;».

Ο ίδιος δε ο Κύριος έλεγε: «όποιος πιστεύει σε μένα, θα ρεύσουν ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του» το οποίο ερμηνεύοντας ο ευαγγελιστής: «τούτο το έλεγε περί του Πνεύματος που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σ' αυτόν». (Ιω. 17,39). Έλεγε επίσης στους μαθητές του: «εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου, κι' εγώ θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας στείλει άλλο Παράκλητο, για να μείνει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα της αληθείας» και «ο δε Παράκλητος, το άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα» και «θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια». (Ιω.14,15 - 14,26 - 15,26 - 17,39).

Τώρα λοιπόν εκπληρώθηκε η επαγγελία και κατήλθε το άγιο Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα και τον Υιό και αφού περιέλαμψε τους αγίους μαθητές και τους άναψε θείως ως πραγματικές λαμπάδες και τους ανέδειξε σε φωστήρες υπερκοσμίους και παγκοσμίους. Όπως δε, αν κανείς ανάψει από τη φωσφόρο λαμπάδα άλλη και από 'κείνη άλλη και ούτω καθεξής, κρατώντας το με τη διαδοχή, έχει πάντοτε το φως μόνιμα, έτσι δια της χειροτονίας των Αποστόλων επί τους διαδόχους των διαδίδεται η χάρη του θείου Πνεύματος δι' όλων των γενεών και φωτίζει όλους τους υπακούοντας στους ποιμένες και διδασκάλους.

Το άγιο Πνεύμα που δεν αποστέλλεται μόνο, αλλά και αποστέλλει τον από τον Πατέρα Υιό πάνω στη γη και μας δίδαξε τα θαυμαστά και μεγάλα. Διότι το άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε και συνυπήρχε με τον Υιό στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στο καιρό τους τα δημιουργηθέντα και συνανακαινίζοντας τα φθαρέντα και συγκρατώντας τα διαμένοντα, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρούν και διέπον και εφορών. Όχι μόνο παντού, αλλά και πάνω από το παν, ούτε σε όλο τον αιώνα και το χρόνο μόνο, αλλά και πριν από κάθε αιώνα και χρόνο».

(απόσπασμα από τις Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τόμος 10ος)
(Πηγή: Χ.Φ.Ε.)

ἀναδημοσίευση:alopsis.gr

Η αναίρεση του «δόγματος της αναλογίας του όντος» με βάση τα συγγράμματα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (40) - τελευταίο

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΤΜΗΜΑ: ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

π. Χρίστος Μαλάης

Η αναίρεση του «δόγματος της αναλογίας του όντος» με βάση τα συγγράμματα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2011

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η αναλογία χρησιμοποιήθηκε από τους προσωκρατικούς ως λογική μέθοδος εξαγωγής συμπερασμάτων, προκειμένου να εξηγηθούν με επιστημονικό τρόπο τα φυσικά φαινόμενα, οι νόμοι και οι βαθύτερες αρχές του κόσμου. Με τους πυθαγόρειους η χρήση της αναλογίας μετατοπίζεται από τις φυσικές επιστήμες στα μαθηματικά και στη λογική. Διαμέσου των μαθηματικών, η αναλογία χρησιμοποιείται στη σφαίρα της μεταφυσικής για την ερμηνεία των πρώτων αρχών που διέπουν τους αριθμούς.

Ο Πλάτων θεωρούσε ότι η αναλογική σχέση ανάμεσα στα ανώτερα και στα κατώτερα είδη γνώσεως θεμελιώνεται στην ύπαρξη της αναλογίας ανάμεσα στα αισθητά και στα νοητά. Η αναλογία αποτελεί επίσης μεταφυσική αρχή συσχετισμού ανάμεσα στις ιδέες και στα αισθητά, αποτελώντας τον «κάλλιστο» δεσμό, το οποίου το παράγωγο λαμβάνει την επονομασία κόσμος.

Ο Αριστοτέλης μετέφερε την έννοια της αναλογίας από τα μαθηματικά στην έρευνα της ηθικής, χρησιμοποιώντας την με τη σημασία της ισότητας λόγων ανάμεσα σε ηθικά μεγέθη. Στην αναζήτηση των πρώτων αρχών που διέπουν τα όντα, η αναλογία διαδραματίζει ενεργό ρόλο, αφού θεωρείται ως η πιο καθολική αλλά και η πιο απροσδιόριστη μέθοδος συναγωγής των όντων σε μία ενότητα. Ως λογικός τρόπος σύνδεσης των πραγμάτων χρησιμοποιείται, όταν οι υπόλοιπες λογικές διεργασίες αδυνατούν να εξηγήσουν τον τρόπο λειτουργίας των όντων. Η αναλογία αποτελεί επίσης γνωσιολογική προϋπόθεση ώστε τα όντα να συνδέονται σε μία ενότητα παρά τη διαφορετικότητά τους. Ως μεταφυσική αρχή, τέλος, χρησιμοποιείται για την ερμηνεία της παρουσίας της ακίνητης ουσίας σε όλα τα όντα, και ως υπαρκτική ομοιότητα ανάμεσα στη θεία και στην ανθρώπινη νόηση.

Η αναλογία στη φιλοσοφία του Πλωτίνου δεν είναι μαθηματική-ποσοτική αλλά ποιοτική-υπαρκτική σχέση, η οποία βασίζεται στη μετάδοση του νοητού φωτός από τα ανώτερα επίπεδα του όντος στα κατώτερα. Παρά την πολλαπλότητα μέσα στην οποία υπάρχουν, τα όντα κατέχουν κάποια μορφή ζωής και ομορφιάς ανάλογη με εκείνη του υπέρτατου αγαθού. Η αναλογία αποτελεί ένα τρόπο με τον οποίο η ψυχή μπορεί να επιστρέψει στο θεό. Η άνοδος προς το Εν γίνεται με βάση την αναλογία η οποία οδηγεί την ψυχή στην απλότητα, δηλαδή στην προοδευτική αποφυγή του πλήθους και της διαίρεσης που υπάρχει στα όντα. Η αναλογία αποτελεί έτσι ένα φιλοσοφικό μέσο κάθαρσης της ψυχής και ομοίωσής της με το αγαθό.

Οι σχολαστικοί μετέφεραν την αριστοτελική προβληματική της αναφοράς των κατηγορημάτων του όντος προς μία αρχή στη θεολογία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η αναφορά των «τελειοτήτων» στο Θεό δε συνιστά μία εμπειρική αλλά μία υπερβατική αναλογία, μία νοητική επέκταση των κατηγορημάτων αυτών πέρα από τα όρια της κοσμικής εμπειρίας, στο χώρο του υπερβατικά απολύτου. Αυτό που για τον Αριστοτέλη αποτελούσε αναφορά από το γνωσιολογικό στο μεταφυσικό επίπεδο, στα χέρια των σχολαστικών μετατρέπεται σε οντολογική μετοχή κατ’ αναλογία. Η αναλογική μετοχή των όντων στην ουσία τους, «νομιμοποιεί» την αξίωση της διάνοιας να αποκτήσει πρόσβαση στην ουσία των όντων, η οποία υπάρχει με τη μορφή ιδέας-παραδείγματος μέσα στην ουσία του ίδιου του Θεού. Σύμφωνα με τον Ακινάτη, χωρίς την ύπαρξη της αναλογίας ανάμεσα στο Είναι του Θεού και στο είναι των όντων, δεν υπάρχει δυνατότητα μετοχής και ένωσης των όντων με το Θεό. Η analogia entis, στο θεολογικό σύστημα του Ακινάτη, ανάγεται σε μέθοδο αποκαλύψεως του Θεού, διαμέσου του ανθρώπινου φυσικού λόγου. Η αναλογία καθίσταται έτσι ένα εργαλείο εξερεύνησης και χαρτογράφησης της θείας ουσίας, όχι μόνο μετά το θάνατο αλλά και σ’ αυτήν ακόμη τη ζωή.