Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Ανοιχτή επιστολή π. Σ. Σαράντου προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για την επίσκεψη του Πάπα στη Λέσβο


ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ Β. ΗΠΕΙΡΟΥ 47 ΜΑΡΟΥΣΙ ΤΗΛ. 2108025211 estiapm@gmail.com Ἀμαρούσιον 8-4-2016 Πρός τόν Μακαριώτατον ἀρχιεπίκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης...
sarantos

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Β. ΗΠΕΙΡΟΥ 47 ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΗΛ. 2108025211
estiapm@gmail.com
Ἀμαρούσιον 8-4-2016
Πρός τόν Μακαριώτατον
ἀρχιεπίκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
κ. Ἱερώνυμον
Μακαριώτατε
Πάτερ καί Δέσποτα κ. Ἱερώνυμε.
Θρηνῶ καί ὀδύρομαι μετά τῶν πνευματικῶν μου τέκνων, γιατί βρισκόμαστε ὅλο καί πιό βαθιά μέσα στή μεγάλη θλίψη τῶν «χειμερίων» ἡμερῶν πού διερχόμαστε.
Εἴχαμε τόν ὀξύτατο προβληματισμό ἐξ αἰτίας τῆς σχεδιαζομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου καί τῶν ζητημάτων πού ἀνακύπτουν ἀναφορικά μέ αὐτήν. Τό πλήρωμα τῶν πιστῶν εὐχό­μαστε χειρί τοῦ παντοδυνάμου ἐν Τριάδι Θεοῦ, νά μήν πραγματοποιη­θεῖ, ὄχι μόνο γιά τούς γνωστούς λόγους πού ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ἀλλά καί πολύ περισσότερο, ἄν πρόκειται νά δοθεῖ συνοδικότητα καί ἐκκλησιολογική ἀνα­γνώριση στούς παναιρετικούς παπικούς, προτεστάντες τοῦ ΠΣΕ, διαφόρους μονοφυσῖτες καί λοιπούς, μέσῳ τῶν προσκεκλημένων παρατηρητῶν τους.
Ἡ θλίψη μας ὀγκοῦται, γιατί αἰφνιδίως πληροφορούμαστε, ὅτι ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν ἡ ὑμετέρα Μακαριότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μετά τοῦ παναιρεσιάρχου πάπα Φραγκίσκου θά ἐπισκεφθεῖτε τή νῆσο Λέσβο, τῆς φιλτάτης ἡμῶν καί ὀρθοδόξου ἑλληνίδος γῆς.
Ὡς εὐπειθής ἐν Χριστῷ πνευματικός υἱός Σας, ἐλάχιστος τῶν πρεσβυτέρων τῆς ἁγιωτάτης ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, γονυκλινής Σᾶς παρακαλῶ νά ἐνθυμηθεῖτε, τί καλό προσέφερε ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πάπα τό σωτήριον ἔτος 2001 στήν Πνύκα τῶν Ἀθηνῶν. Αἰφνίδιος θάνατος Μητροπολιτῶν, ἔκπτωση μητροπολιτικῶν θρόνων καί δεινά, ὧν οὔκ ἐστιν ἀριθμός. Ἦταν ὁλοφάνερη ἡ ἀπαρέσκεια τοῦ φρουροῦντος ἡμᾶς ἐν Τριάδι Θεοῦ διά τῆς ἀκτίστου Χάριτός Του ἐξ αἰτίας τῆς δουλικῆς προσκυνήσεως τοῦ παναιρεσιάρχου πάπα Ἰωάννου ὑπό τῶν θεοτιμήτων Ἱεραρχῶν μας καί ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, μακαριστοῦ πλέον Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.
Μακαριώτατε πάτερ καί Δέσποτα,
Κάθε φορά πού τό πιστό ποίμνιο τῶν εὐσεβῶν, θεοφοβούμενων χριστιανῶν μᾶς ἐρωτοῦσαν, γιατί ὁ Μακαριώτατος Ἱερώνυμος δέν ὑψώνει ἐλεγκτικό λόγο ἐναντίον τῶν ἀποδομούντων τήν ἔνδοξο ἑλληνική καί ὀρθόδοξο Παράδοσή μας, εἴχαμε τόν ἐξ υἱϊκῆς πεποιθήσεως ἀντίλογον: Ὁ Μακαριώτατος Ἱερώνυμος προσπαθεῖ νά κρατάει ἰσορροπίες, τίς ὁποῖες ἐμεῖς δέν ἀντιλαμβανόμαστε εὔκολα.
Τώρα ὅμως μένουμε ἄφωνοι ἐλάχιστο χρόνο, πρό τοῦ ἀνοσίου τολμήματος. Εἶναι δυνατόν νά συνυπάρξετε καί οἱ δύο ταγοί τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως εἰς τήν Παναγία Τριάδα, μετά τοῦ αἱρεσιάρχου ποντίφηκος;
Τί καλό θά προσφέρει στό πανέμορφο νησί μας ἡ παρουσία τοῦ «ἀλλοτρίου»;
Εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ἀπέραντη θλίψη θά προκληθεῖ στούς πιστούς τῆς νήσου Λέσβου, ἀλλά καί σέ ὅλο τό πανελλήνιο ἀπό τή φρικτή εἰκόνα μείξεως τῶν Ἀμείκτων τῆς Ἀληθείας μετά τοῦ ψεύδους. Ρῖγος καί φόβος μᾶς καταλαμβάνει, μήπως μετά ἀπό μιά ἐπίσκεψη τοιαύτης σημασίας τοῦ ποντίφηκος, προκαλέσουμε τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἄν καί πολλαχῶς ἐλεηθήκαμε ὑπ’ Αὐτοῦ, παρά ταῦτα δέν τολμήσαμε νά ἀρνηθοῦμε «βοήθεια» καί «συμπαράσταση» ἀπό τούς αἱρετικούς, ἡ ὁποία οὐδέποτε εὐοδώθηκε ἀπό τόν Ὕψιστο.
Μακαριώτατε,
Ἡ εὐτελεστάτη ἐλαχιστότητά μου, μετά τῶν ἐν Χριστῷ ἀγωνι­ζομένων πνευματικῶν τέκνων ἡμῶν, Σᾶς ἐκλιπαροῦμε ὡς ὑπεύθυνο καί στοργικό πνευματικό μας πατέρα νά βρεῖτε τόν τρόπο νά ὑπερβεῖτε τίς πολλές πιέσεις καί νά σταθεῖτε ἀκέραιος καί ἀκλόνητος ὁμολογητής τῆς μοναδικῆς ὀρθοδόξου Πίστεως σ’ αὐτή τήν ὄντως ἀκραία, ὁριακή καί ἱστορική στιγμή.
Ἀσπάζομαι εὐλαβῶς τήν Δεξιάν Σας
Διά τήν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν
ἐλάχιστος ἐν πρεσβυτέροις
ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος
ἐφημέριος τοῦ Ἱ.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου.

Το πλήρες κείμενο της έκκλησης – διακήρυξης των τριών θρησκευτικών ηγετών από τη Λέσβο


Έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα να ανταποκριθεί με θάρρος στη αντιμετώπιση της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης, «της τραγωδίας της αναγκαστικής μετανάστευσης...
crhris
Έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα να ανταποκριθεί με θάρρος στη αντιμετώπιση της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης, «της τραγωδίας της αναγκαστικής μετανάστευσης και της μετατόπισης αλλά και των βαθυτέρων αιτίων της κατάστασης αυτής», μέσω διπλωματικών, πολιτικών και φιλανθρωπικών πρωτοβουλιών, και μέσα από συλλογικές προσπάθειες, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη απηύθυναν το μεσημέρι του Σαββάτου με κοινή τους δήλωση μέσα από το κέντρο καταγραφής και διαμονής λαθρομεταναστών και προσφύγων της Μόριας, ο Πάπας κ. Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος,
Σύμφωνα με τους τρεις κορυφαίους θρησκευτικούς ηγέτες απαιτείται «μια απάντηση αλληλεγγύης, συμπόνιας, γενναιοδωρίας και άμεσης πρακτικής δέσμευσης πόρων» στην ανθρωπιστική κρίση «που δημιουργήθηκε από την εξάπλωση της βίας και των ενόπλων συγκρούσεων, τις διώξεις και τον εκτοπισμό των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων και τον ξεριζωμό των οικογενειών από τα σπίτια τους, κατά παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών τους». Ο Πάπας της Ρώμης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών μέσα από το hotspot της Μόριας ζήτησαν την προστασία των μειονοτήτων, για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και του λαθρεμπορίου, για την εξάλειψη των μη ασφαλών διαδρομών, όπως αυτές μέσα από το Αιγαίο και το σύνολο της Μεσογείου και για να αναπτυχθούν ασφαλείς διαδικασίες επανεγκατάστασης.
Παράλληλα, όμως, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τον λαό της Ελλάδας, ο οποίος παρά τις δικές του οικονομικές δυσκολίες, έχει ανταποκριθεί με γενναιοδωρία σ’ αυτή την κρίση και απευθύνουν κοινή έκκληση για τον τερματισμό του πολέμου και της βίας στη Μέση Ανατολή, μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, και την έντιμη επιστροφή όσων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.
Πάπας Φραγκίσκος: «Δεν είστε μόνοι σας»
Κατά τον χαιρετισμό που απηύθυνε ο Πάπας Φραγκίσκος είπε απευθυνόμενος προς τους πρόσφυγες ότι δεν είναι μόνοι τους και τους ζήτησε να μην χάνουν την ελπίδα τους, ενώ παράλληλα εξήρε τη στάση του ελληνικού λαού.
«Δεν είστε μόνοι σας. Περάσατε πολλά δεινά σε αναζήτηση μίας καλύτερης ζωής. Ήθελα να έρθω εδώ σήμερα για να σταθώ δίπλα σας για να ακούσω την ιστορία σας για να επιστήσουμε και πάλι την προσοχή του κόσμου στη σοβαρή αυτή ανθρωπιστική κρίση», υπογράμμισε ο Ποντίφικας, σημειώνοντας πως «ο ελληνικός λαός με μεγάλη γενναιοδωρία ανταποκρίνεται στις ανάγκες σας παρόλο που διανύει μία δύσκολη περίοδο».
«Μην χάνετε την ελπίδα σας, σας αγκαλιάζω όλους με στοργή», είπε στο τέλος της ομιλίας του.
Ιερώνυμος: «Να μην ξαναδούμε ποτέ παιδάκια να ξεβράζονται σε παραλίες»
Συγκλονισμένος από την επίσκεψη στη Λέσβο και τις σπαρακτικές ιστορίες που άκουσε από τους πρόσφυγες, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος ευχήθηκε «να μην ξαναδούμε ποτέ παιδάκια να ξεβράζονται στις παραλίες του Αιγαίου».
Ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας παρότρυνε τον ΟΗΕ να πράξει επιτέλους τα δέοντα ώστε να να αντιμετωπιστεί η τραγική κατάσταση, ενώ κατηγόρησε την Ευρώπη για χρεοκοπία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Αντίθετα «καμαρώνω για τους Έλληνες οι οποίοι, παρά τις δυσκολίες που περνούν, βοηθούν τους πρόσφυγες ώστε να γίνει ο Γολγοθάς τους ελαφρύτερος, ο ανηφορικός τους δρόμος λιγότερο τραχύς» δήλωσε με έμφαση ο Αρχιεπίσκοπος.
Η δήλωση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου:
«Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχόμαστε σήμερα στη Λέσβο τον Πάπα Φραγκίσκο.
Θεωρούμε καθοριστικής σημασίας την παρουσία του στον τόπο μας, στα χώματα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Καθοριστική διότι μαζί, υπογραμμίζουμε ενώπιον ολόκληρου του χριστιανικού, και όχι μόνον, κόσμου την σύγχρονη τραγωδία των προσφύγων.
Ευχαριστώ θερμά τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη και αγαπητό εν Χριστώ αδελφό κ. Βαρθολομαίο που μας ευλογεί σημερα με την παρουσία του και ως Πρώτος της Ορθοδοξίας ήλθε για να ενώσει την προσευχή του, ώστε να γίνει η φωνή των Εκκλησιών στεντόρεια και να ακουστεί στα πέρατα του πολιτισμένου κόσμου.
Σήμερα ενώνουμε τις φωνές μας για να καταδικάσουμε τον ξεριζωμό των προσφύγων, να στηλιτεύσουμε κάθε μορφή απαξίωσης του ανθρώπινου προσώπου.
Από τούτο το νησί, τη Λέσβο, ελπίζω να ξεκινήσει ένα παγκόσμιο κίνημα ευαισθητοποίησης, ώστε να αλλάξoυν ρότα όσοι κρατούν τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους και να επιστρέψει η ειρήνη και η ασφάλεια σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογένεια, σε κάθε πολίτη
Δεν είναι, δυστυχώς, η πρώτη φορά που καταδικάζουμε τις πολιτικές που έχουν οδηγήσει αυτούς τους ανθρώπους σε αδιέξοδο. Θα ενεργούμε, όμως, μέχρι να πάψει αυτός ο παραλογισμός και η απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου.
Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά λόγια. Μόνο όσοι δουν τα μάτια αυτών των μικρών παιδιών που συναντήσαμε στον καταυλισμό προσφύγων, θα μπορέσουν να αντιληφθούν αμέσως το πλήρες μέγεθος της “χρεοκοπίας” της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης που επιδεικνύει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους και όχι μόνον. Καμαρώνω για τους Έλληνες οι οποίοι, παρά τις δυσκολίες που περνούν, βοηθούν τους πρόσφυγες ώστε να γίνει ο Γολγοθάς τους ελαφρύτερος, ο ανηφορικός τους δρόμος λιγότερο τραχύς.
Η Εκκλησία της Ελλάδος και, εγώ προσωπικά, θρηνούμε τις χιλιάδες ψυχές που χάθηκαν στο Αιγαίο. Έχουμε κάνει αρκετά και θα εξακολουθήσουμε, όσο οι δυνατότητές μας το επιτρέπουν, να κάνουμε περισσότερα για να αντιμετωπίσουμε αυτή την προσφυγική κρίση.
Θα ήθελα να κλείσω τη δήλωσή μου κάνοντας μία έκκληση, μία παράκληση, μία παρότρυνση: να αναλάβει, επιτέλους, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, με τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτει, να πράξει τα δέοντα, ώστε να αντιμετωπιστεί αυτή η τραγική κατάσταση που ζούμε. Ελπίζω να μην ξαναδούμε ποτέ παιδάκια να ξεβράζονται στις παραλίες του Αιγαίου. Εύχομαι σύντομα να τα βλέπουμε εκεί, να παίζουν ανέμελα και να χαίρονται τη ζωή».
Πατριάρχης Βαρθολομαίος: «Όσοι σας φοβούνται, δεν βλέπουν τα παιδιά σας»
Να κοιτάξει τα παιδικά μάτια των προσφύγων ώστε να πάψει να τα φοβάται, κάλεσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος την Ευρώπη, προσθέτοντας ότι «θρηνήσαμε όταν είδαμε τη σκληρότητα των αδελφών μας, να κλείσουν τα σύνορα και να σας γυρίσουν την πλάτη».
Η δήλωση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου:
«Ξέρουμε ότι έρχεστε εδώ προσπαθώντας να αποφύγετε τον πόλεμο. Ξέρουμε ότι στην καρδιά σας νιώθετε αγωνία για τις οικογένειές σας. Θρηνήσαμε βλέποντας τη Μεσόγειο να γίνεται ένας τάφος για τους νεκρούς σας. Θρηνήσαμε όταν είδαμε την σκληρότητα των αδελφών μας να κλείνουν τα σύνορα και να σας γυρίζουν την πλάτη. Όσοι φοβούνται εσάς, δεν σας κοίταξαν στα μάτια. Όσοι σας φοβούνται, δεν βλέπουν τα πρόσωπά σας. Όσοι σας φοβούνται, δεν βλέπουν τα παιδιά σας. Ξεχνάνε ότι η η μετανάστευση δεν είναι ένα θέμα που αφορά τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ευρώπη και την Ελλάδα. Είναι ένα θέμα για όλο τον κόσμο.
Η Μεσόγειος δεν θα πρέπει να γίνει ένας τάφος. Η Μεσόγειος είναι ένας τόπος ζωής, σταυροδρόμι πολιτισμών. Το Αιγαίο θα πρέπει να γίνει μία θάλασσα ειρήνης. Προσευχόμαστε οι συρράξεις στη Μέση Ανατολή σύντομα να τελειώσουν. Προσευχόμαστε για όλους τους ανθρώπους αυτής της περιοχής. Ιδιαίτερα θα θέλαμε να τονίσουμε τη δραματική κατάσταση που ζουν οι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή. Δίνουμε υπόσχεση ότι ποτέ δεν θα σας ξεχάσουμε, ότι ποτέ δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε για εσάς».
Η έκκληση-διακήρυξη
Το πλήρες κείμενο της έκκλησης-διακήρυξης των τριών θρησκευτικών ηγετών από τη Λέσβο έχει ως εξής:
Ημείς ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, συναντηθήκαμε στο ελληνικό νησί της Λέσβου για να αποδείξουμε την βαθειά ανησυχία μας για την τραγική κατάσταση των πολυάριθμων προσφύγων, των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο, που έχουν έλθει στην Ευρώπη, προσπαθώντας να ξεφύγουν από καταστάσεις συγκρούσεων και, σε πολλές περιπτώσεις, καθημερινών απειλών για την επιβίωσή τους. Η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν μπορεί να αγνοήσει την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε από την εξάπλωση της βίας και των ενόπλων συγκρούσεων, τις διώξεις και τον εκτοπισμό των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων και τον ξεριζωμό των οικογενειών από τα σπίτια τους, κατά παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών τους.
Η τραγωδία της αναγκαστικής μετανάστευσης και της μετατόπισης επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπων, και είναι ουσιαστικά μια κρίση της ανθρωπότητας, καλώντας για μια απάντηση αλληλεγγύης, συμπόνιας, γενναιοδωρίας και άμεσης πρακτικής δέσμευσης πόρων. Από τη Λέσβο, κάνουμε έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα να ανταποκριθεί με θάρρος στη αντιμετώπιση αυτής της τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης και των βαθυτέρων αιτίων της, μέσω διπλωματικών, πολιτικών και φιλανθρωπικών πρωτοβουλιών, και μέσα από συλλογικές προσπάθειες, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ευρώπη.
Ως ηγέτες των αντίστοιχων Εκκλησιών μας, εκφράζουμε από κοινού την επιθυμία μας για ειρήνη και την ετοιμότητά μας να προωθήσουμε την επίλυση των συγκρούσεων μέσω του διαλόγου και της συμφιλίωσης. Καθώς αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες που ήδη γίνονται για την παροχή βοήθειας και φροντίδας στους πρόσφυγες, μετανάστες και αιτούντες άσυλο, καλούμε όλους τους πολιτικούς ηγέτες να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, για να εξασφαλισθεί ότι πρόσωπα και κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών, παραμένουν στις πατρίδες τους και απολαμβάνουν το θεμελιώδες δικαίωμα να ζουν με ειρήνη και ασφάλεια. Μια ευρύτερη διεθνής συναίνεση και ένα πρόγραμμα βοήθειας, χρειάζονται επειγόντως, για να διατηρηθεί το κράτος δικαίου, για την προάσπιση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σ αυτή τη μη βιώσιμη κατάσταση, για την προστασία των μειονοτήτων, για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και του λαθρεμπορίου, για την εξάλειψη των μη ασφαλών διαδρομών, όπως αυτές μέσα από το Αιγαίο και το σύνολο της Μεσογείου και για να αναπτυχθούν ασφαλείς διαδικασίες επανεγκατάστασης. Μ αυτό τον τρόπο θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε άμεσα αυτές τις χώρες οι οποίες εμπλέκονται στην ικανοποίηση των αναγκών των πολυάριθμων βασανισμένων αδελφών μας. Ειδικότερα, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τον λαό της Ελλάδας, ο οποίος παρά τις δικές του οικονομικές δυσκολίες, έχει ανταποκριθεί με γενναιοδωρία σ΄ αυτή την κρίση.
Απευθύνουμε κοινή έκκληση για τον τερματισμό του πολέμου και της βίας στη Μέση Ανατολή, μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, και την έντιμη επιστροφή όσων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Ζητούμε από τις θρησκευτικές κοινότητες να εντείνουν τις προσπάθειες τους στην υποδοχή, παροχή βοήθειας και προστασίας στους πρόσφυγες όλων των θρησκειών, και τις θρησκευτικές και πολιτικές υπηρεσίες ανακούφισης (των προσφύγων) να εργάζονται για να συντονίζουν τις πρωτοβουλίες τους. Για όσο διάστημα υπάρχει η ανάγκη, επιμόνως ζητούμε από όλες τις χώρες να παράσχουν προσωρινό άσυλο, να προσφέρουν την ιδιότητα του πρόσφυγα σε όσους έχουν δικαίωμα, να επεκτείνουν τις προσπάθειες αρωγής τους και να συνεργαστούν με όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης για τον άμεσο τερματισμό των συνεχιζομένων συγκρούσεων.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα μία από τις πιο σοβαρές ανθρωπιστικές κρίσεις της από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Για την αντιμετώπιση αυτής της σοβαρής πρόκλησης, κάνουμε έκκληση σε όλους τους ακολούθους του Χριστού να ενθυμούνται τα λόγια του Κυρίου, σύμφωνα με τα οποία όλοι μας θα κριθούμε μια μέρα: «επείνασα γάρ και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμιν και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με, ησθένησα και επεσκέψασθε με, εν φυλακή ήμιν και ήλθατε προς με ….αμήν λέγω υμίν, εφ΄όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθαίος 25:35 – 36, 40).
Από την πλευρά μας, υπακούοντας στο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, πιστεύουμε ακράδαντα, ολόψυχα και με αποφασιστικότητα, ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για την προώθηση της πλήρους ενότητας όλων των Χριστιανών. Επιβεβαιώνουμε την πεποίθηση μας ότι η «συμφιλίωση (μεταξύ των Χριστιανών) περιλαμβάνει την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης εντός και μεταξύ όλων των λαών… Μαζί, θα κάνουμε το χρέος μας, ώστε να προσφέρουμε στους μετανάστες, τους πρόσφυγες, και τους αιτούντες άσυλο, μία ανθρώπινη υποδοχή στην Ευρώπη» (Οικουμενική Χάρτα, 2001). Με την υπεράσπιση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο και των μεταναστών, καθώς και των πολλών περιθωριοποιημένων ανθρώπων στις κοινωνίες μας, έχουμε ως στόχο να εκπληρώσουμε την αποστολή των Εκκλησιών, που είναι η διακονία του κόσμου.
Η συνάντηση μας σήμερα έχει ως στόχο να δώσει κουράγιο και ελπίδα σε όσους αναζητούν καταφύγιο και σε όλους εκείνους που τους καλωσορίζουν και τους βοηθούν. Καλούμε την διεθνή κοινότητα να θέση την προστασία της ανθρώπινης ζωής ως προτεραιότητα, και σε κάθε επίπεδο, να υποστηρίξει πολιτικές εντάξεις που εκτείνονται σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες. Η φοβερή κατάσταση όλων όσων επηρεάζονται από την παρούσα ανθρωπιστική κρίση, συμπεριλαμβανομένων πολλών Χριστιανών αδελφών μας, απαιτεί συνεχή προσευχή από μέρους μας.

O πιστός λαός της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις τιμητικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.


ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ Βασίλης Κερμενιώτης Την Κυριακή, 17 Απριλίου, ο δήμος της Φλώρινας και ο...
elpidoforos16-1
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Βασίλης Κερμενιώτης
Την Κυριακή, 17 Απριλίου, ο δήμος της Φλώρινας και ο «Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος “Αριστοτέλης”» τιμούν και βραβεύουν τον Μητροπολίτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Προύσης Ελπιδοφόρο. Το γεγονός αυτό μάς λυπεί βαθύτατα, διότι θίγει, αφ’ ενός, την τοπική μας εκκλησία και, αφ’ ετέρου, τον μακαριστό Γέροντά μας, Αυγουστίνο Καντιώτη, που λάμπρυνε με την παρουσία και τους αγώνες του τη μητρόπολή μας.
Η προσβολή αυτή συνίσταται σε πολλούς λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι αυτός ο (ενίοτε κουστουμαρισμένος!) ρασοφόρος έχει αιρετικά φρονήματα. Έχει ασπασθεί τη φοβερή αίρεση της εποχής μας, την παναίρεση του Οικουμενισμού, που, σύμφωνα με τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη, είναι η αίρεση-πρόδρομος του Αντίχριστου1. Η αίρεση αυτή καταλύει το Σύμβολο της Πίστεως, στο οποίο διακηρύσσουμε την πίστη μας «…εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν», και αναγνωρίζει ως Εκκλησίες του Θεού τον αντίχριστο Ρωμαιοκαθολικισμό και τις αμέτρητες προτεσταντικές παραφυάδες. Τη δαιμονική αυτή αίρεση πολέμησε με ιδιαίτερο ζήλο ο π. Αυγουστίνος2, αλλά την έχει καταδικάσει, επανειλημμένως, και ο σεβ. Μητροπολίτης μας, ο κ. Θεόκλητος. Π.χ. σε εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας έχει πει, ευθαρσώς, τα εξής: «Τρεις φοβερές αιρέσεις λυµαίνονται στην εποχή µας την Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού:  Ο Παπισµός, ο Προτεσταντισµός, και η παναίρεσις του Οικουµενισµού 3».
Δεύτερος λόγος, είναι ότι ο μητροπολίτης Προύσης είναι ο εισηγητής μιάς νέας αίρεσης στην Εκκλησία μας: Σε ομιλία του στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Αμερικής, το 2009, υποστήριξε ότι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε Πρωτείο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα, με περισσή θρασύτητα, άφησε να εννοηθεί, ότι όποιος δεν το δέχεται αυτό είναι αιρετικός4! H πλάνη αυτή έχει αποδοκιμασθεί από πολλούς Αγίους5 αλλά και από τον ίδιο το μητροπολίτη μας, ο οποίος τόνισε κατηγορηματικά ότι: «Ουδέποτε η Εκκλησία του Χριστού δέχθηκε έναν επίσκοπο ανώτερο των άλλων. Κατά την διάρκεια των οκτώ πρώτων αιώνων [πριν το Σχίσμα] ο πάπας ήταν πρώτος μεταξύ ίσων. Είχε πρωτείο τιµής, δεν είχε κανένα πρωτείο εξουσίας»6
Αναρωτιέμαι: Αυτές οι κακοδοξίες δεν ενόχλησαν καθόλου εκείνους τους αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που, απτόητοι, δημιούργησαν φιλίες και δημόσιες σχέσεις με τον εν λόγω πατριαρχικό επίσκοπο;  Έμπρακτα, έδειξαν ότι δεν σέβονται τον μητροπολίτη μας, τον οποίο ο κ. Ελπιδοφόρος προσβάλλει, αφού τον θεωρεί αιρετικό!
Αυτήν την πλάνη περί Πρωτείου, την άντλησε ο π. Ελπιδοφόρος από την, δήθεν, «μοναρχία» και πρωτείο εξουσίας του Πατρός μέσα στην Αγία Τριάδα7, κάτι που, σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Πειραιώς «είναι, ήδη, κατεγνωσμένη κακοδοξία που καταδικάσθηκε από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο»8!
Γι’ αυτή του την κακοδοξία, ο Μητροπολίτης Προύσης δέχτηκε ισχυρό «ράπισμα» και από την Ιερά Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας9, αλλά και, σε προσωπικό επίπεδο, από το δεξί χέρι του Πατριάρχη Αλέξιου, Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ: «Ελπίζω ότι είναι μόνο η προσωπική άποψη του Μητροπολίτη κ. Ελπιδοφόρου και όχι η κοινή θέση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως… Η άποψη αυτή είναι μια απόκλιση από την μακραίωνη ορθόδοξη παράδοση: αγνοεί τα αποτελέσματα της, σχεδόν χιλίων ετών, αντιπαράθεσης με τη λατινική Δύση και είναι πιο κοντά σε ένα παπικό εκκλησιολογικό μοντέλο.»10
Ο τρίτος λόγος, είναι ότι, πριν λίγους μήνες, ο μητροπολίτης Προύσης προέβη σε μια άκρως απαράδεκτη και αποκρουστική ενέργεια που προκάλεσε την πίστη των απανταχού Ορθοδόξων: Στις 25/10/2015 μετέβη στην Καλαβρία της Ιταλίας και παρέστη σε λειτουργία Ουνιτών! Ως γνωστόν, η Ουνία είναι ο Δούρειος Ίππος του Ρωμαιοκαθολικισμού. Ο Παπισμός, προκειμένου να προσηλυτίσει τους ορθόδοξους λαούς, επινόησε ένα άθλιο, κουτοπόνηρο τέχνασμα: έχτισε, κυρίως σε ορθόδοξες χώρες, εκκλησίες στις οποίες οι (Ουνίτες) «ιερείς» φορούν τὰ ίδια, ακριβώς, άµφια µε τους Ορθοδόξους, φέρουν γενειάδα, οι ναοί τους είναι ίδιου ρυθµού και τεχνοτροπίας µὲ τους δικούς µας, όπως ίδιο είναι και το τελετουργικό της λατρείας που χρησιµοποιούν! Αν κάποιος είναι ανυποψίαστος νομίζει ότι βρίσκεται σε ορθόδοξο ναό! Η μόνη διαφορά είναι ότι ο «ιερέας» τους μνημονεύει τον Πάπα! Ω της μικροπρέπειας και αναξιοπρέπειας! Με τέτοιες ελεεινές μεθόδους δρουν οι δυτικοί εδώ και αιώνες! Μάλιστα, μετά την πτώση του κομμουνισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Ουνία, με τις ευλογίες του Πάπα, οργίασε, εκμεταλλευόμενη τη φτώχεια, την ανέχεια και τη δυστυχία των λαών τους.
Για τους ανωτέρω λόγους, η Ουνία ήταν το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που εμπόδιζε, για δεκαετίες, την πρόοδο των θεολογικών διαλόγων με τους Δυτικούς. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, διατελέσας επί εικοσαετία (!) συµπρόεδρος στὸ Θεολογικὸ ∆ιάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών, παραιτήθηκε από τους διαλόγους απηυδισμένος από την κακοήθεια των Παπικών: «Παραιτήθηκα οικειοθελώς, δια να µην έχω πλέον ουδεµίαν σχέση µε ένα τέτοιο “ἀνούσιο παίγνιο”…»11είπε και πρόσθεσε, επίσης, ότι «Η Ουνία είναι ένας εμπαιγμός, μια καθαρή απάτη, ένα μασκάρεμα ανθρώπων»12.  Σε ναό αυτών των «ιερέων»-μασκαράδων, λοιπόν, πήγε ο π. Ελπιδοφόρος και, όπως φαίνεται στα σχετικά βίντεο, εισήλθε, μαζί τους, στο «ιερό»13, απήγγειλε το «Πιστεύω»14 και το «Πάτερ ημών»15, αποκάλεσε τους Ουνίτες «αγαπημένα παιδιά του Πατριαρχείου», τον Ουνίτη ψευτοϊερέα «θεοφιλέστατο αγαπημένο αδελφό» και «Άγγελο Κυρίου» και, τέλος, ευχήθηκε «Ο Θεός να δίνει στους δύο Πατέρες μας, τον Πάπα Φραγκίσκο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, υγεία  και χρόνια πολλά, για να μας καθοδηγούν όλους μας στο δρόμο της Σωτηρίας»16!
Και μόνο γι’ αυτήν την αχαρακτήριστη ενέργειά του, θα περιμέναμε όλοι οι επίσκοποί μας, όχι μόνο να κηρύξουν τον εν λόγω ρασοφόρο «ανεπιθύμητο πρόσωπο»-persona non grata, στις μητροπόλεις τους, αλλά και να απαιτήσουν την καθαίρεσή του.
Επανέρχομαι και ξαναρωτώ: οι φίλοι του αρχιμανδρίτες της μητροπόλεώς μας που μας τον έφερναν σε Φλώρινα και Πτολεμαΐδα και τον τιμούσαν, βλέποντας όλ’ αυτά νιώθουν καθόλου ντροπή; Νιώθουν καμία ενοχή;
Ο τέταρτος λόγος είναι το γεγονός που συνέβη το Νοέμβριο του 2006, στο Φανάρι, στη θρονική εορτή του Πατριαρχείου. Μόλις αφίχθη ο παναιρετικός Πάπας, ο π. Ελπιδοφόρος, περιχαρής, έσπευσε να του φιλήσει το χέρι! Το στιγμιότυπο αποθανάτισαν οι τηλεοπτικές κάμερες που μετέφεραν, μέσω της κρατικής τηλεόρασης, τις εικόνες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Όταν, το 1959, ο πρώην βασιλιάς Παύλος και η βασίλισσα Φρειδερίκη επισκέφτηκαν το Βατικανό και φίλησαν το χέρι του πάπα, ο π. Αυγουστίνος ήλεγξε με δριμύτητα το βασιλικό ζεύγος: «…Ποιος είσαι συ ο ψευτοθεολόγος και ο ψευτοπαπάς και ο ψευτοεπίσκοπος του 20ου αιώνος, που μου λες ότι “δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα”; Αν δεν είναι τίποτε να πάρης τη γομολάστιχα που έχει ο διάβολος και ν’ ανοίξης την Ιστορία και να σβήσης τα “κατορθώματα” του πάπα – αν μπορέσης να τα σβήσης. Να πας κατόπιν στην εκκλησία και να ξεκρεμάσης τις εικόνες των Αγίων που αγωνίσθηκαν εναντίον του παπισμού. Κι αφού τα σβήσης όλα αυτά, να σβήσης και τις εορτές όλων αυτών των αγίων. Και μετά να μου πης ότι δεν είναι τίποτε το χειροφίλημα του πάπα… Δεν ξέρω ποιο θα είναι το τέλος μου, με την γλώσσα που μεταχειρίζομαι ενώπιον βασιλέων, και δεν αποκλείεται το κήρυγμα αυτό να είναι το τελευταίο»17.
Αν ο άγιος Γέροντάς μας ήλεγξε με τόση δριμύτητα δυο κοσμικούς άρχοντες, φαντάζεστε τι θα έκανε σήμερα αν έβλεπε έναν «ορθόδοξο», υποτίθεται, κληρικό να ασπάζεται με σεβασμό το χέρι του «Θηρίου της Αποκαλύψεως» και να εκστομίζει τις προαναφερθείσες κακοδοξίες; Πιστεύω, ότι αν ζούσε σήμερα ο π. Αυγουστίνος, ο Προύσης όχι απλά δεν θα τολμούσε να πλησιάσει τη μητρόπολη, σε ακτίνα 100 χιλιομέτρων, αλλά και θα έτρεχε να βρει τρύπα να κρυφτεί, μη υποφέροντας να ακούει την στεντόρεια ελεγκτική φωνή του.
Τέλος, ο πέμπτος και τελευταίος λόγος, που η επίσκεψη του Μητροπολίτη Προύσης προσβάλλει την τοπική μας εκκλησία, είναι το γεγονός ότι, μια μέρα νωρίτερα, ο επίσκοπος αυτός θα μεταβεί στη Λέσβο για να συναντήσει και να υποδεχτεί (μαζί με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) τον αντίχριστο Πάπα. Έτσι, θα μεταφέρει το μολυσμό και στη μητρόπολή μας.
Ωστόσο, καταλαβαίνω ότι η θέση του σεβ. μητροπολίτη μας είναι λεπτή και δύσκολη. Από τη μία είναι το Πατριαρχείο και από την άλλη βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων, εξ αιτίας της πρόσκλησης που απηύθυνε στον πατριαρχικό επίσκοπο ο  δήμος Φλωρίνης και ο κοσμικός Σύλλογος. Για λόγους ευγένειας και αβρότητας, νιώθει ότι θα πρέπει να τον υποδεχθεί. Ας τα όψονται οι αρχιμανδρίτες εκείνοι που άνοιξαν την «πόρτα» της μητρόπολής μας και μπαινοβγαίνουν, ανενόχλητοι, αμετανόητοι Οικουμενιστές, όπως ο Προύσης Ελπιδοφόρος, ο Σύρου Δωρόθεος, και άλλοι.
Για τους λόγους που προανέφερα, με την επιστολή αυτή, καλώ τον πιστό λαό της Φλωρίνης, να απέχει, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, από τις τιμητικές εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα, προς τιμήν του Μητροπολίτη Προύσης.
Πτολεμαΐδα, 15/4/2016, Βασίλης Κερμενιώτης (kermeniotis_b@yahoo.gr)

Να μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας για την επίσκεψη του Πάπα στη Λέσβο


Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ), εκπροσωπώντας τους Θεολόγους καθηγητές/τριες της Ελλάδας, οι οποίοι διακονούν τα σχολεία της χώρας, διδάσκοντας τη χριστιανική...
vartholomaios-papas
Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ), εκπροσωπώντας τους Θεολόγους καθηγητές/τριες της Ελλάδας, οι οποίοι διακονούν τα σχολεία της χώρας, διδάσκοντας τη χριστιανική αλήθεια στους μαθητές/τριες μας, κατόπιν αιτήματος πολλών εξ αυτών, οφείλει δημόσια να ομολογήσει ορθόδοξο χριστιανικό λόγο, όσον αφορά στο θέμα της επίσκεψης του Πάπα Φραγκίσκου Μπεργκόλιο στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Λέσβο.
Η εν λόγω επίσκεψη, έχει, υποτίθεται, ως σκοπό, «την ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινότητας για την άμεση παύση των πολεμικών συγκρούσεων στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής που πλήττουν σφόδρα τις χριστιανικές κοινότητες, αλλά και στην ανάδειξη του μείζονος ανθρωπιστικού προβλήματος που έχει προκληθεί από τους απεγνωσμένους πρόσφυγες, οι οποίοι αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον στην ευρωπαϊκή ήπειρο».
Αν θέλουμε όμως, να είμαστε αληθινοί και πέραν των δημοσιογραφικών δηλώσεων, των ασπασμών και των επικοινωνιακών φιεστών που τροφοδοτούν την ακόρεστη δίψα των απλών και ανυποψίαστων ανθρώπων, για «άρτον και θεάματα», πρέπει να επισημάνουμε τις παρακάτω αλήθειες, που επιμελώς και μεθοδευμένα αποκρύβονται:
1. Οφείλουμε, στο όνομα της αλήθειας, να θυμίσουμε ότι: Ο Παπισμός είναι μία χριστιανική αίρεση που επέφερε βαρύτατες αλλοιώσεις και φθορές στο χριστιανικό πιστεύω και εξαιτίας του λόγου αυτού, είναι υπεύθυνος για πολλές από τις στρεβλώσεις του Ευρωπαϊκού πολιτισμού (Ιερά Εξέταση, Διαφωτισμός, διάσπαση και εκκοσμίκευση του Χριστιανισμού, κ.λ.π). Ως εκ τούτου, για τους Ορθοδόξους, ο Πάπας είναι αιρετικός και αποκομμένος από την Μία και Αγία Εκκλησία. Οι Άγιοι Πατέρες της Πίστης μας έχουν διατρανώσει τα παραπάνω ακόμη και με τη μαρτυρία της ίδιας τους της ζωής, καθώς, πολλοί εξ αυτών διώχθηκαν ή και «δολοφονήθησαν φρικωδώς από τους προκατόχους και ομοπίστους του κ. Φραγκίσκου Μπεργκόλιο ανά τους αιώνας».
Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές από τις αλλοιώσεις της χριστιανικής πίστης που προήλθαν από παρεμβάσεις των Λατίνων-Παπικών: «πρωτείο», «αλάθητο», «παπικό κράτος», «Φιλιόκβε» (filioqve), «δικαστής – τιμωρός Θεός», «καθαρτήριο πυρ», «η άσπιλη σύλληψης της Θεοτόκου», «άζυμα» στη Θεία Ευχαριστία (όστιες), η στέρηση των λαϊκών από τη μετάληψη του Αγίου Αίματος, το ράντισμα αντί του Βαπτίσματος, ο χωρισμός του Χρίσματος από το Βάπτισμα, η χορήγηση του Ευχελαίου μόνο στους ετοιμοθάνατους, η υποχρεωτική αγαμία των κληρικών κ.λ.π. Όλες αυτές οι κακοποιήσεις και αλλοιώσεις αποτελούν τεράστιες διαφορές έναντι της Ορθόδοξης πίστης και, επιτρέπουν μεν το διάλογο με τους Παπικούς, όχι όμως και τις πανηγυρικές φιέστες, τους ασπασμούς και τα συλλείτουργα μαζί τους. Φυσικά και η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία είναι η μόνη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, εύχεται υπέρ της των πάντων ενώσεως, αλλά εννοεί και επιδιώκει την εν αληθεία Ένωση.
2. Οφείλουμε να αναρωτηθούμε, αν ο Παπισμός και οι εκπρόσωποί του, έχουν υπάρξει ποτέ ευγενικοί και συμπάσχοντες, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις τους απέναντι στην Ορθοδοξία, στους Ορθόδοξους Χριστιανικούς λαούς και στους Ορθόδοξους Έλληνες, ειδικότερα, καθώς σήμερα, στο όνομα της ευγένειας και της ανθρωπιάς, ζητείται από τους Έλληνες Ορθοδόξους να υποδεχτούν ευγενικά τον Πάπα και να αποδεχθούν με ευμένεια τα μηνύματά του. Και συγκεκριμένα:
Έχει πάρει ποτέ Πάπας, ως, πολιτικός ηγέτης, αρχηγός του κράτους του Βατικανού, που είναι, μια σαφή θέση υπέρ των σημερινών εθνικών μας δικαίων; Αντίθετα, για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα, αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως Μακεδονία…
Έχει βοηθήσει ποτέ τους Ορθόδοξους Έλληνες σε ώρα ανάγκης; Όχι! Αντίθετα, τους λεηλάτησε με τις Σταυροφορίες και προσπάθησε να τους αλλάξει την πίστη, προσπαθώντας να τους προσηλυτίσει με δόλια μέσα, όταν βρίσκονταν σε δύσκολες συνθήκες αμέσως μετά την ελληνική επανάσταση του 1821.
Έχει βοηθήσει ποτέ κάποιους Ορθόδοξους Χριστιανικούς λαούς; Όχι. Αντίθετα, ευλόγησε τη σφαγή των Ορθοδόξων Σέρβων το 1940 και, στη σύγχρονη εποχή, τάχθηκε με το μέρος των Μουσουλμάνων της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου και εναντίον των Ορθοδόξων της Σερβίας, ενώ, επίσης, διχάζει τους Ορθόδοξους λαούς της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Ρουμανίας, με την Ουνία (Ένωση).
Έχει μήπως, απαρνηθεί την πρακτική της Ουνίας (αυτόν τον δόλιο τρόπο προσηλυτισμού των Ορθοδόξων στην εξουσία του); Όχι!
Έχει κλείσει μήπως, τον Ουνιτικό ναό που διατηρεί στην Αθήνα, επί της οδού Αχαρνών; Όχι!
Έχει μεταμεληθεί για τις αιρετικές του θέσεις και τις απαράδεκτες καινοτομίες που εισήγαγε στον Παπισμό; Όχι!
Έχει ζητήσει ποτέ από τους Ορθοδόξους συγγνώμη για όλα αυτά τα ανομήματά του; Όχι!
Όλα τα παραπάνω, λοιπόν, καθιστούν επιφυλακτικό και τον πιο καλοπροαίρετο μελετητή των πεπραγμένων του Παπισμού, στο να αποδεχθεί την ειλικρίνεια των σημερινών αγαπολογιών του Πάπα Φραγκίσκου και δοκιμάζουν την μακροθυμία κάθε ελληνορθόδοξης ψυχής, έναντι της ιστορίας και της αλήθειας της πίστεώς της.
3. Θα μπορούσαμε να προτείναμε στον Πάπα Φραγκίσκο, αν θέλει να προσφέρει κάτι σημαντικό στον κόσμο που δοκιμάζεται εξ αιτίας των πολεμικών συγκρούσεων, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την ήδη ευαισθητοποιημένη ανθρωπότητα επί του προσφυγικού θέματος, αντί της επίσκεψης στη Λέσβο, να πραγματοποιήσει επίσκεψη, ως Αρχηγός του κράτους του Βατικανού, στις έδρες των ισχυρών της γης και να απαιτήσει από εκείνους που κινούν τα νήματα των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων και προκαλούν τις πολεμικές συρράξεις που αποτελούν και τη βασική αιτία του μεταναστευτικού προβλήματος, να σταματήσουν άμεσα τους ανά τον κόσμο εμφύλιους σπαραγμούς, το αιματοκύλισμα, τον ξεριζωμό και τον αφανισμό χριστιανικών πληθυσμών, την ταχύτατα εξαπλούμενη στο δυτικό κόσμο χριστιανοφοβία και τα εν εξελίξει σχέδια ισλαμοποίησης της Ελλάδας και της Ευρώπης.
4. Τέλος, θα θέλαμε να του θυμίσουμε, ότι και οι Έλληνες, την χώρα των οποίων θα επισκεφτεί, είναι άνθρωποι κι εκείνοι, που, μάλιστα, δοκιμάζονται πικρά στον οικονομικό τομέα κυρίως τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο από τις αστοχίες των κυβερνώντων τους, αλλά και από τις πολιτικές επιλογές των δυτικών κυβερνήσεων, τις οποίες -ως ομόθρησκες ή τουλάχιστον, ως πιο κοντά στα πιστεύω του Παπισμού- θα μπορούσε, αν ήθελε, να επηρεάσει με την επίδειξη και γι’ αυτούς αντίστοιχου ενδιαφέροντος με εκείνο που επιδεικνύει υπέρ των μεταναστών.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥΤου Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου


Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου 1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές...


Του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, Ιεροθέου

1. Οι Επίσκοποι της Παλαιάς Ρώμης, παρά τις μικρές και μη ουσιαστικές διαφορές, είχαν πάντοτε κοινωνία με τους Επισκόπους της Νέας Ρώμης και τους Επισκόπους της Ανατολής μέχρι το 1009-1014, όταν για πρώτη φορά κατέλαβαν τον θρόνο της Παλαιάς Ρώμης οι Φράγκοι Επίσκοποι. Μέχρι το 1009 οι Πάπες της Ρώμης και οι Πατριάρχες της Κωνσταντινουπόλεως ήσαν ενωμένοι στον κοινό αγώνα εναντίον των Φράγκων Ηγεμόνων και Επισκόπων, αλλά και των κατά καιρούς αιρετικών.

2. Οι Φράγκοι στην Σύνοδο της Φραγκφούρτης το 794 κατεδίκασαν τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων. Επίσης το 809 οι Φράγκοι εισήγαγαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque, την διδασκαλία δηλαδή περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού. Αυτήν την εισαγωγή κατεδίκασε τότε και ο ορθόδοξος Πάπας της Ρώμης. Στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως επί Μεγάλου Φωτίου, στην οποία συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ορθοδόξου Πάπα της Ρώμης, κατεδίκασαν όσους είχαν καταδικάσει τις αποφάσεις της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και όσους προσέθεσαν στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Όμως για πρώτη φορά ο Φράγκος Πάπας Σέργιος Δ’ το 1009 στην ενθρονιστήρια επιστολή του προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το Filioque και ο Πάπας Βενέδικτος Η’ εισήγαγε το πιστεύω με το Filioque στην λατρεία της Εκκλησίας, οπότε ο Πάπας διεγράφη από τα δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.




3. Η βασική διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού βρίσκεται στην διδασκαλία περί της ακτίστου ουσίας και ακτίστου ενεργείας του Θεού. Ενώ οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι ο Θεός έχει άκτιστη ουσία και άκτιστη ενέργεια και ότι ο Θεός έρχεται σε κοινωνία με την κτίση και τον άνθρωπο με την άκτιστη ενέργειά Του, εν τούτοις οι Παπικοί πιστεύουν ότι στον Θεό η άκτιστη ουσία ταυτίζεται με την άκτιστη ενέργειά Του (actus purus) και ότι ο Θεός επικοινωνεί με την κτίση και τον άνθρωπο δια των κτιστών ενεργειών Του, δηλαδή ισχυρίζονται ότι στον Θεό υπάρχουν και κτιστές ενέργειες. Οπότε η Χάρη του Θεού δια της οποίας αγιάζεται ο άνθρωπος θεωρείται ως κτιστή ενέργεια. Αλλά έτσι δεν μπορεί να αγιασθή.

Από αυτήν την βασική διδασκαλία προέρχεται η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός και εκ του Υιού, το καθαρτήριο πύρ, το πρωτείο του Πάπα κλπ.

4. Εκτός από την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Παπισμού στο θέμα της ουσίας και ενεργείας στον Θεό, υπάρχουν άλλες μεγάλες διαφορές, που έγιναν κατά καιρούς αντικείμενα θεολογικών διαλόγων, ήτοι:

– το Filioque, ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό με αποτέλεσμα να μειώνεται η μοναρχία του Πατρός, να καταργήται η τέλεια ισότητα των προσώπων της Αγίας Τριάδος, να υποτιμάται το Άγιον Πνεύμα ως μη ισοδύναμο και ομόδοξο με τα άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, αφού παρουσιάζεται ωσεί “πρόσωπο στείρο”,

– η χρησιμοποίηση αζύμου άρτου στην θεία Ευχαριστία που παραβαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Χριστός ετέλεσε το μυστικό δείπνο,

– ο καθαγιασμός των “τιμίων δώρων” που γίνεται όχι με την επίκληση, αλλά με την απαγγελία των ιδρυτικών λόγων του Χριστού “λάβετε φάγετε… πίετε εξ αυτού πάντες…”,

– η θεωρία ότι η σταυρική θυσία του Χριστού εξιλέωσε την θεία δικαιοσύνη, που παρουσιάζει τον Θεό Πατέρα ως φεουδάρχη και παραθεωρεί την Ανάσταση,

– η θεωρία περί της “περισσευούσης αξιομισθίας” του Χριστού και των αγίων που την διαχειρίζεται ο Πάπας,

– ο χωρισμός και η διάσπαση μεταξύ των μυστηρίων Βαπτίσματος, Χρίσματος, και θείας Ευχαριστίας,

– η διδασκαλία περί της κληρονομήσεως της ενοχής του προπατορικού αμαρτήματος,

– οι λειτουργικές καινοτομίες σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιερωσύνη, Εξομολόγηση, Γάμος, Ευχέλαιον),

– η μη μετάληψη των λαϊκών από το “Αίμα” του Χριστού,




– το πρωτείο του Πάπα, κατά το οποίο ο Πάπας είναι “ο episcopus episcoporum και η πηγή της ιερατικής και της εκκλησιαστικής εξουσίας, είναι η αλάθητος κεφαλή και ο Καθηγεμών της Εκκλησίας, κυβερνών αυτήν μοναρχικώς ως τοποτηρητής του Χριστού επί της γής” (Ι. Καρμίρης). Με αυτήν την έννοια ο Πάπας θεωρεί τον εαυτό του διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, στον οποίον υποτάσσονται οι άλλοι Απόστολοι, ακόμη και ο Απόστολος Παύλος,

– η μη ύπαρξη συλλειτουργίας κατά τις λατρευτικές πράξεις,

– το αλάθητο του Πάπα,

– το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου και γενικά η μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα,

– οι θεωρίες της analogia entis και analogia fidei που επικράτησαν στον δυτικό χώρο.

– η συνεχής πρόοδος της Εκκλησίας στην ανακάλυψη των πτυχών της αποκαλυπτικής αλήθειας,

– η διδασκαλία περί του απολύτου προορισμού,

– η άποψη περί της ενιαίας μεθοδολογίας για την γνώση του Θεού και των κτισμάτων, η οποία οδήγησε στην σύγκρουση μεταξύ θεολογίας και επιστήμης.

5. Επίσης, η μεγάλη διαφοροποίηση, η οποία δείχνει τον τρόπο της θεολογίας βρίσκεται και στην διαφορά μεταξύ σχολαστικής και ησυχαστικής θεολογίας. Στην Δύση αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός, ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νού, για την απόκτηση της γνώσης του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει την διαφορά.

6. Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι στον Παπισμό έχουμε απόκλιση από την ορθόδοξη Εκκλησιολογία. Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία δίνεται μεγάλη σημασία στην θέωση που συνίσταται στην κοινωνία με τον Θεό, δια της οράσεως του ακτίστου Φωτός, οπότε οι θεούμενοι συνέρχονται σε Οικουμενική Σύνοδο και οριοθετούν ασφαλώς την αποκαλυπτική αλήθεια σε περιπτώσεις συγχύσεως, εν τούτοις στον Παπισμό δίνεται μεγάλη σημασία στον θεσμό του Πάπα, ο οποίος Πάπας υπέρκειται ακόμη και από αυτές τις Οικουμενικές Συνόδους. Σύμφωνα με την λατινική θεολογία “η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνον όταν στηρίζεται και εναρμονίζεται με την θέληση του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωση εκμηδενίζεται”. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι θεωρούνται ως “συνέδρια του Χριστιανισμού που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα”. Αρκεί να βγή ο Πάπας από την αίθουσα της Οικουμενικής Συνόδου, οπότε αυτή παύει να έχη κύρος. Ο Επίσκοπος Μαρέ έγραψε: “θά ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το “Πιστεύω” έλεγαν: “καί εις έναν Πάπαν” παρά να λένε: “καί εις μίαν… Εκκλησίαν””.

Επίσης, “η σημασία και ο ρόλος των Επισκόπων μέσα στην ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπηση της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι Επίσκοποι υποτάσσονται, όπως οι απλοί πιστοί”. Στην παπική εκκλησιολογία ουσιαστικά υποστηρίζεται ότι “η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους τους επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποίαν βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες”. Μέσα σε αυτήν την προοπτική υποστηρίζεται από την παπική “Εκκλησία” ότι όλες οι Εκκλησίες της Ανατολής είναι διϊστάμενες και έχουν ελλείψεις και κατά οικονομίαν μας δέχονται σε κοινωνία, και βέβαια κατ’ οικονομίαν μας δέχονται ως αδελφάς Εκκλησίας, επειδή αυτή αυτοθεωρείται ως μητέρα Εκκλησία και εμάς μας θεωρούν θυγατέρες Εκκλησίες.

7. Το Βατικανό είναι κράτος και ο εκάστοτε Πάπας είναι ο ηγέτης του Κράτους του Βατικανού. Πρόκειται για μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, για μια εκκοσμίκευση και μάλιστα θεσμοποιημένη εκκοσμίκευση. Το Κράτος του Βατικανού ιδρύθηκε το 755 από τον Πιπίνο τον Βραχύ, πατέρα του Καρλομάγνου και στην εποχή μας αναγνωρίσθηκε το 1929 από το Μουσολίνι. Είναι σημαντική η αιτιολογία της ανακηρύξεως του Παπικού Κράτους, όπως το υποστήριξε ο Πίος ΙΑ’: “ο επί της γης αντιπρόσωπος του Θεού δεν δύναται να είναι υπήκοος επιγείου κράτους”. Ο Χριστός ήταν υπήκοος επιγείου κράτους, ο Πάπας δεν μπορεί να είναι! Η παπική εξουσία συνιστά θεοκρατία, αφού η θεοκρατία ορίζεται ως ταύτιση κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο. Σήμερα θεοκρατικά κράτη είναι το Βατικανό και το Ιράν.

Είναι χαρακτηριστικά τα όσα υποστήριξε στον ενθρονιστήριο λόγο του ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ’ (1198-1216): “Αυτός που έχει τη νύμφη είναι ο νυμφίος. Αλλά η νύμφη αυτή (η Εκκλησία) δε συνεζεύχθη με κενά τα χέρια, αλλά πρόσφερε σε μένα ασύγκριτη πολύτιμη προίκα, δηλ. την πληρότητα των πνευματικών αγαθών και την ευρύτητα των κοσμικών, το μεγαλείο και την αφθονία αμφοτέρων… Σά σύμβολα των κοσμικών αγαθών μου έδωσε το Στέμμα, τη Μίτρα υπέρ της Ιερωσύνης, το Στέμμα για τη βασιλεία και με κατέστησε αντιπρόσωπο Εκείνου, στο ένδυμα και στο μηρό του οποίου γράφτηκε: ο Βασιλεύς των βασιλέων και Κύριος των κυρίων”.

Επομένως, υπάρχουν μεγάλες θεολογικές διαφορές, οι οποίες καταδικάσθηκαν από την Σύνοδο επί Μεγάλου Φωτίου και στην Σύνοδο επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όπως φαίνεται και στο “Συνοδικό της Ορθοδοξίας”. Επί πλέον και οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Τοπικές Σύνοδοι μέχρι τον 19ο αιώνα καταδίκαζαν όλες τις πλάνες του Παπισμού. Το πράγμα δεν θεραπεύεται ούτε βελτιώνεται από κάποια τυπική συγγνώμη που θα δώση ο Πάπας για ένα ιστορικό λάθος, όταν οι θεολογικές απόψεις του είναι εκτός της Αποκαλύψεως και η Εκκλησιολογία κινείται σε εσφαλμένο δρόμο, αφού μάλιστα ο Πάπας παρουσιάζεται ως ηγέτης του Χριστιανικού κόσμου, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και βικάριος – αντιπρόσωπος του Χριστού πάνω στην γή, ωσάν ο Χριστός να έδωσε την εξουσία του στον Πάπα και Εκείνος αναπαύεται ευδαίμων στους Ουρανούς.

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2013/02/papas-patriarxeis-oikoumenismos-orthodoxia-katholikos.html#ixzz464JlcLRB

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

ΠΡΟΣΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΝ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


                 Όταν εορτάζουμε τα μεγάλα γεγονότα της πίστης μας συνήθως βλέπουμε το νόημά τους  στο παρελθόν. Τι έγινε, ποιοι  ήταν οι  πρωταγωνιστές, ποιο είναι το νόημα της γιορτής, τι έχει να πει στον καθένα μας σήμερα. Όμως οι μεγάλες γιορτές έχουν και ένα περιεχόμενο προσδοκίας. Αποτυπώνουν αυτό που η Εκκλησία μας αποκαλεί «εσχατολογικό χρόνο», «χρόνο της αιωνιότητας». Αν έμεναν μόνο στο παρελθόν ή περιορίζονταν στο παρόν της ζωής μας, τότε δε θα μας έδιναν την προοπτική της Βασιλείας του Θεού, την οποία χρειαζόμαστε και η βίωση της οποίας αποτελεί τον τελικό σκοπό της ύπαρξής μας. Κάθε γιορτή είναι προσδοκία της τελικής δόξας του Θεού εν τω προσώπω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είναι πρόγευση της χαράς την οποία θα ζήσουμε στην Δευτέρα Παρουσία. Είναι σημείο της οριστικής νίκης κατά του θανάτου. Είναι μία υπόδειξη ότι ο παρών χρόνο και κόσμος δεν είναι απλώς μία δοκιμασία που θα μας βγάλει στην αιωνιότητα έτοιμους, αλλά είναι και εμπειρία της αιωνιότητας.
         Τι προσδοκούμε οι άνθρωποι στη ζωή μας;  Τίποτε λιγότερο από την ευτυχία, την οποία πιστεύουμε ότι δικαιούμαστε και μας αναλογεί. Και η ευτυχία άλλοτε έχει να κάνει με την επίτευξη των στόχων και των ονείρων μας, την πληρότητα και την καταξίωση ενώπιον των ανθρώπων και του εαυτού μας, με τη δημιουργία, την αγάπη, τη γέννηση και την ανατροφή παιδιών, την επαγγελματική αποκατάσταση, ενώ για τον πολιτισμό μας έχει να κάνει με την ικανοποίηση των επιθυμιών μας. Με τις τελευταίες μάλιστα ταυτιζόμαστε! Εξάλλου, ενώ όλα τα ιδεολογικά, οικονομικά και πολιτικά συστήματα του κόσμου υπόσχονται, έστω και μακροπρόθεσμα, την αλλαγή του κόσμου σε μία πραγματικότητα στην οποία όλοι θα έχουν και δικαιώματα, αλλά και μετοχή στα αγαθά που δίνουν την ευτυχία, από την εξουσία μέχρι τα υλικά πράγματα, και όλα τα συστήματα ζητούν από εμάς να κατανοήσουμε ότι λειτουργούν «για το καλό μας», για να κάνουμε υπομονή στις δυσκολίες στις οποίες μας υποβάλλουν, στην ουσία η θεώρησή τους έχει να κάνει με τον παρόντα κόσμο. Ό,τι θα ζήσουμε, έχει να κάνει με το εδώ. Ο θάνατος είναι το κλείσιμο της ευκαιρίας μας για ευτυχία ή ο τερματισμός της, εφόσον τα συστήματα δεν ασχολούνται με την αιωνιότητα. Συνήθως δεν πιστεύουν σ’  αυτήν.
         Για την πίστη μας όμως, επειδή είναι ζωντανή η παρουσία του Θεού εν τω προσώπω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όλα του παρόντος ορώνται στην προοπτική της προσδοκίας της αιωνιότητας. Και μάλιστα, μάς καλεί η πίστη μας να ζούμε «προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» (Τίτ. 2, 13), «περιμένοντας τη μακαριότητα που ελπίζουμε, δηλαδή την εμφάνιση της δόξας του μεγάλου Θεού και σωτήρα μας, του Ιησού Χριστού». Αυτή η εμφάνιση έγινε στον χρόνο που ο Χριστός ήταν επί γης και συνεχίζεται κάθε φορά που γιορτάζουμε τα γεγονότα της ζωής Του, κάθε φορά που κοινωνούμε το σώμα και το αίμα Του, κάθε φορά δηλαδή που ζούμε το μυστήριο της Εκκλησίας, αλλά και θα τελειωθεί πρώτα μετά την έξοδό μας από τον κοσμικό χρόνο, και στη συνέχεια οριστικά και στην απόλυτη πληρότητά της με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, την προσδοκία της ανάστασης των νεκρών και της ζωής του μέλλοντος αιώνος.
Τύπος της προσδοκίας η γιορτή. Και μία τέτοια η μεγάλη εορτή των Θεοφανείων. Στοιχεία της προσδοκίας πρώτα η φανέρωση της Αγίας Τριάδος. Η βάπτιση του Υιού που αγιάζει τα πάντα, τον κόσμο και τους ανθρώπους. Αν τον αποδεχτούμε, τότε ο αγιασμός καθίσταται ενεργός και για τον καθέναν μας προσωπικά.  Η φωνή του Πατρός που επιμαρτυρεί την ταυτότητα του Υιού, την αγάπη που τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος βιώνουν αλληλοπεριχωρούμενα και την οποία καλούμαστε να βιώσουμε προς τον Θεό και προς τον πλησίον μας από τον παρόντα αιώνα και στην πληρότητά της στην αιωνιότητα. Το Πνεύμα με τη μορφή περιστεράς, για να μας δείξει ότι δεν είμαστε μόνοι μας στον αγώνα μας. Υπάρχει η Εκκλησία στην οποία Αυτό αναπαύεται, την οποία συγκροτεί και δια της οποίας μάς προσφέρει τη δυνατότητα να αφήσουμε την αιωνιότητα να αγκαλιάσει κάθε έργο μας, τις καθημερινές μας σχέσεις, τη συλλογική μας προοπτική και, κυρίως, τον εαυτό μας, να βρούμε τον σύνδεσμο της ειρήνης και της ενότητας εντός και εκτός μας, να μη νικιόμαστε από τους λογισμούς του διαχωρισμού και της υπερηφανείας, ούτε από την πείνα για προνόμια, αλλά να διαλέγουμε τη ζωή της προσφοράς και της αυταπάρνησης.   
Ταυτόχρονα, υπάρχει και ο Πρόδρομος. Αυτός που μας υποδεικνύει ότι ακόμη κι αν η ζωή μας είναι όπως τη θέλει ο Θεός, ασκητική, προφητική, ανακαινιστική και αφυπνιστική, δεν αρκεί χωρίς την παρουσία του Ερχόμενου και Ισχυρότερου, του οποίου ουδείς είναι ικανός ούτε τους ιμάντες των υποδημάτων Του να λύσει. Ότι για να εκπληρωθεί η ένταξή μας στην κοινωνία της αιωνιότητας δεν αρκούν τα έργα ή η προσωπικότητά μας, αλλά χρειάζεται η προσδοκία της παρουσίας Του. Η νοσταλγία Του και την ίδια στιγμή η προετοιμασία του εαυτού μας με ένταξή του στα αληθινά του όρια.  Συνήθως προσδοκούμε τη δική μας δόξα. Ο Πρόδρομος προσδοκά τη δόξα του Θεού δια της παρουσίας του Χριστού. Και είναι έτοιμος να υπακούσει στο θέλημα Αυτού που προσδοκά, δείχνοντάς μας την οδό όχι μόνο της τήρησης των εντολών του Θεού στην πράξη, αλλά και την οδό της κοινωνίας με το Πρόσωπο του Θεανθρώπου, όπως ζούμε στην Εκκλησία.         
Υπάρχει, τέλος, και ο κόσμος όπως αποτυπώνεται στον Ιορδάνη. Πορεύεται στην κανονική, τη φυσική ροή του. Δημιουργημένος από τον Θεό, ακολουθώντας τους νόμους που εξασφαλίζουν τη σταθερότητά του, αλλά και υπάρχοντας χωρίς να δείχνει την ανάγκη για Θεό. Μόνος του. Αυτάρκης. Με εμπιστοσύνη στα ρεύματά του. Χωρίς να προσδοκά τίποτε άλλο παρά μόνο τη συνέχειά του. Και εισερχόμενος ο Κύριος στα ύδατά του «εστράφη εις τα οπίσω», μη μπορώντας να αντέξει το πυρ της θεότητος. Τη δύναμη του Θεού. Ανατρέπεται ο ρους του, για να φανεί ότι η παρουσία του Χριστού αλλάζει την ιστορία. Αλλάζει τις ζωές μας. Αλλάζει και τον ίδιο τον κόσμο. Αναταράζει τα πάντα, για να μας αφυπνίσει και να μας δείξει ότι με τον Χριστό όλα ξεκινούν από την αρχή. Ακόμη και οι αμαρτίες μας καθαρίζονται, ενώ η χαρά την οποία λαμβάνουμε μας δίνει την ευκαιρία να ζήσουμε τον τρόπο της Βασιλείας όχι μόνο τη στιγμή της εισόδου μας στην Εκκλησία, αλλά συνεχώς. Και ο αγιασμός, αν το θελήσουμε, γίνεται διαρκής, όπως η αντιστροφή στο ρεύμα του ποταμού.
Αυτά τα στοιχεία βιώνουμε στην Εκκλησία. Αυτός θα είναι και ο τρόπος της αιωνιότητας.  Κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και  μεταξύ μας. Αγιασμός  αιώνιος. Για να γίνει αυτό  χρειάζεται η πρόγευση του παρόντος, με ευθύνη του καθενός μας να παλέψουμε για ειρήνη και ενότητα, με ταπεινό φρόνημα και επίγνωση των ορίων μας, υπακοή στο θέλημα του Θεού δια των εντολών του, ανατροπή του πνεύματος της αυτάρκειας. Και την ίδια στιγμή δίψα για κοινωνία με το Πρόσωπο του Χριστού που μας καθαίρει και μας αγιάζει. Αν αυτός είναι ο τρόπος που  γιορτάζουμε, η προσδοκία της αιωνιότητας γίνεται ήδη παρόν. Και ο χρόνος, από εσχατολογικός, γίνεται παροντικός. Στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Στη χαρά της συνάντησης των προσώπων. Στην ομορφιά των παραδόσεων. Πρωτίστως στην μετοχή στο Ποτήριο της Ζωής. Όπου κοινωνούμε τον Επιφανέντα μεγάλο Θεό και σωτήρα μας Ιησού Χριστού, γευόμενοι το ζητούμενο: την ευτυχία της Βασιλείας, η οποία είναι η μόνη οριστική και διαρκής απάντηση και εκπλήρωση του πόθου μας να ευτυχήσουμε!

Η Ανάσταση του Χριστού, Ανάστασή μας


5513 π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Μέσα στην ακαταστασία του κόσμου,
μέσα στην αβεβαιότητα του μέλλοντος,
στην αγωνία για τη ζωή των αγαπημένων και τη δική μας,
γιορτάζουμε την Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού.
Ποιο νόημα μπορεί να έχει η γιορτή αυτή για το σύγχρονο άνθρωπο;
Θα μπορούσε βέβαια «να σπάσει τη ρουτίνα» και να γίνει το φετινό Πάσχα μια δυνατότητα για λίγη χαρά…
Παρά ταύτα ο κάθε άνθρωπος «όπου γης» και κάθε εποχής, ζητά Ζωή χωρίς φθορά, ύπαρξη χωρίς θάνατο, διψά να μείνει πάντα νέος και αθάνατος.
Η καθημερινή πείρα βεβαιώνει ότι αυτό είναι ουτοπία. Γευόμαστε τη φθορά, ζούμε το γεγονός του θανάτου.
Σ’ αυτή την τραγική διαπίστωση, η Εκκλησία εξακολουθεί αιώνες τώρα να διακηρύσσει το θάνατο του θανάτου. «Θανάτω θάνατον πατήσας».
Εκεί στο Γολγοθά, πριν δυο χιλιάδες χρόνια, από τον Εσταυρωμένο Υιό του Θεού, νικήθηκε ο θάνατος μια για πάντα. Η μεγάλη μάχη με τον Άδη δόθηκε και κερδίθηκε. «Ο κατελθών εις τον Άδην» «συνέτριψε μοχλούς αιωνίους» και ανέστησε «παγγενή τον Αδάμ εκ του τάφου».
Η Ανάστασή Του έγινε και του ανθρωπίνου γένους η ανάσταση.
Από τότε και για πάντα «προσδοκούμε ανάστασιν νεκρών» και ζωή αφθαρσίας όλων των ανθρώπων και του σύμπαντος κόσμου.
Ωστόσο, η προσωπική αγωνία μπροστά στο θάνατο παραμένει… Γιατί άραγε, αφού πιστεύουμε στην κατάργησή του;
Η νίκη κατά του θανάτου επιτεύχθηκε στο πρόσωπο του Χριστού. Η προσωπική όμως βίωση αυτής της νίκης, ως εμπειρίας εσωτερικής, πραγματοποιείται στο βαθμό που ενωνόμαστε με το νικητή του θανάτου, τον Αναστάντα Χριστό.
Η συμμετοχή στα μυστήρια και τη ζωή της Εκκλησίας, η προσευχή ως συνάντηση, ο αγώνας για την τήρηση των εντολών, είναι η οδός που οδηγεί στην ένωση μαζί Του.
Η αυτάρκεια, ο εγωκεντρισμός, το αταπείνωτο φρόνημα, είναι η οδός του Άδη, η χωρίς σχέση με τη Ζωή.
Η Ανάσταση του Κυρίου μάς βεβαιώνει πως, ακόμα κι αν ο Άδης, λίγο ή πολύ, κυριαρχεί στην ύπαρξή μας, ακόμα κι αν η εμπειρία της ανάστασης δεν γέμισε τις καρδιές μας, υπάρχει ελπίδα. «Εκ γαρ του τάφου η Ζωή   ανέτειλε ».
Ας απλώσουμε το χέρι μας για να το αδράξει δυνατά ο αναστάς Χριστός.
Ας αρχίσουμε να συνειδητοποιούμεν το πρόσκαιρο του αιώνος τούτου, για να ζήσουμε αληθινά.
Ας χαρούμε τη νίκη Του ως νίκη μας, ευχαριστώντας Τον για τη δωρεά, κι ας είναι το εφετεινό Πάσχα αφετηρία για νέα ζωή, τη ζωή Του.
ΑΔΕΛΦΟΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!