Να ξεβολευτούμε απο την βολή μας!

εμείς, οι ιερείς, της υπαίθρου έχουμε και τα όμορφα μας!
Ενώ θεωρητικά σήμερα δεν έπρεπε να είχαμε θεία λειτουργία αφού κανείς δεν εορτάζει…στη σύναξη μας δεν είχαμε ουτε Ανανία, ούτε Ρωμανό -αν και εγώ μνημόνευσα έναν ξάδερφο μου- ούτε Ιωάννη, ούτε Κουκουζέλη, ούτε και Γρηγόριο ή Δομέστιχο να εορτάζουν και όμως κάναμε την θεία λειτουργία για εμάς ολους, γιατί το είχαμε ανάγκη πνευματική – ουσιαστική!
Ναι, και βρεθήκαμε στο ναό λίγοι μεταξυ 30 και 35(παντα μετρώ σήμερα δεν ήμουν ακριβής δεν μέτρησα…) είπα να αφεθώ να προσευχηθώ!

αφήρεσα το επιγονάτιο, φύσει άβολο να χτυπάει σε πολλά φυσικά και μη εμπόδια,

δεν φορεσα τίμιο επι του στήθους σταυρό!
αλλά αφέθηκα να χαρώ το πετραχείλι μου!

παρακάλεσα τον Κύριο ,να μου δώσει χάρη και σε εμένα και στα πνευματικά αδέλφια μου που συνευχήθηκαν…
κοινώνησαν 5-6, ελάχιστοι… μα μετρήστε πόσοι κοινωνούν στις μεγάλες συνάξεις, μεγάλων ναών, αναλογικά ελάχιστοι, οι άλλοι πάνε για να προσευχηθούν…
μα αδελφέ, θα προσευχηθείς;;; στη θεία Λειτουργία;;; μόνον;;;…
είναι απλό…
είναι σαφές…
βλέπεις ένα θαυμάσιο τραπέζι με εδέσματα!
και απλά τα κοιτάς;;;
δεν θα φας;
δεν θα δοκιμάσεις;
δεν θα χαρείς τις γεύσεις;;;
δεν θα μπεις στην ουσία των τροφών δια της βρώσεως τους.
Αυτή είναι, η αλήθεια, αν δεν φας απο το τραπέζι δεν μετέχεις…
μπορεί να μην μίλησα αν και έπρεπε…αλλά χθες μιλούσε ο ιερός Χρυσόστομος και ο ιερος υμνογράφος…
αλλά είχαμε και τις χαρές, τις απλές!
είχαμε αρτοκλασία με λίγες μέρες καθυστερηση αφού ήταν για 2 Κυριακούς…
Κυργιάκους, όπως τους έγραφαν…
τους αποκαταστήσαμε στο ορθόν…δεν μας είπαν, ό,τι κανουμε λάθος… αλλά να ξερετε το είπαν μέσα τους…
Αυτός, αυτός ο νέος παπας, μας άλλαξε και το όνομα…μα πως να τα βάλω, εγώ με τον Κυριακό;;;…τον Αναχωρητή!!! για να χαρεί ο δικος μας Κουλης, Κυριάκος, Κυργιάκος… και αλλες παραφθορές… συγγνωμη εγώ ήθελα να τιμηθει ο Αναχωρητής…Εκείνος, που δεν αναπαυόταν και έφευγε…
τέτοια μέρα, πρέπει να γιορτάζουμε και όσοι 2-3 φορές, κάθε χρονιά θελουμε να φύγουμε “από την γη μας και την συγγένεια μας” και ας μην το τολμάμε!
Ίσως του χρόνου` να τολμήσουμε να “αναχωρήσουμε” απο τον τόπο της αναπαύσεως μας.
Να ξεβολευτούμε απο την βολή μας!
Να αφήσουμε τα πάντα για να βρούμε τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας!
ίσως του χρόνου αναχωρήσουμε και θα προσπαθήσουμε καλύτερα…
ποιός ξέρει, αν θα μας βρει του χρόνου αυτή η μέρα…
π. Ιερόθεος
εν Ταξιάρχη Λουκαϊτίου 1η Οκτωβρίου 2019

Όταν του φίλησα το χέρι είχε την ευωδία του λειψάνου της Αγίας Άννης

Όταν του φίλησα το χέρι είχε την ευωδία του λειψάνου της Αγίας Άννης

Ο ασκούμενος στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους πατήρ Μάξιμος, που έχει σπουδάσει Φυσικός, μας διηγήθηκε τα εξής:


«Μια χρονική περίοδο πριν γίνω μοναχός, είχα πολλούς πειρασμούς. Ο Γέρων Άνθιμος ο Αγιαννανίτης, που ήταν πνευματικός μου και που ήξερε τις μεθοδείες του διαβόλου, μου συνιστούσε να κάνω υπομονή λέγοντάς μου:

–Κάνε υπομονή και ο Θεός θα σε επιβραβεύσει και πολλά καλά θα σου δώσει.

Ο πειρασμός, όμως, δεν υποχωρούσε και κάθε φορά ο Γέρων επαναλάμβανε τα ίδια λόγια. Από τις πολλές, όμως, φορές κλονίστηκα και έβαλα λογισμό: «Αν ο Γέρων είναι άνθρωπος του Θεού κάτι θα μου φανερώσει».

Αυτή την φορά με βαθύ πόνο πλησίασα τον Γέροντα, που για πρώτη φορά με υποδέχθηκε με υπερβολική χαρά και, όταν πήγα να του φιλήσω το χέρι, αυτό μοσχοβολούσε σαν το λείψανο της Αγίας Άννης, που φυλάσσεται στο Κυριακό της Σκήτης. Το άφησα και το ξανάπιασα και τότε η ευωδία ήταν εντονότερη. Μου είπε με πολλή χάρη:

-Παιδί μου, έχε εμπιστοσύνη στον Θεό και αυτό που θέλεις θα γίνει σύντομα.

Πράγματι από εκείνη την στιγμή σταμάτησε ο πειρασμός.

Τα χρόνια, όμως κύλησαν και ο Γέρων, όπως κάθε θνητός, απεδήμησε προς την ουράνια πατρίδα. Ο υποτακτικός του Γέροντος, πατήρ Χερουβείμ, με παρακάλεσε να γράψω δυο λόγια από την βιότη του Γέροντος, για να τα διαβάσει στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνό του. Είχα, όμως, στην διάθεσή μου λιγότερο από δυο ημέρες και η πίεση του χρόνου με έκανε να υποφέρω.

Ήταν ήδη έξι η ώρα το απόγευμα, αλλά έφερα στην μνήμη μου τον Γέροντα Άνθιμο, γαλήνεψα και έκανα υπακοή. Έφυγα για τα Κατουνάκια τρέχοντας. Ήθελα με πολύ ευχαρίστηση να καταθέσω μια όμορφη μαρτυρία της ζωής του Γέροντος, αλλά ο χρόνος ήταν λίγος. Στις οκτώ το βράδυ ξεκίνησα να γράφω. Μέχρι τις εννέα δεν πήγαινε το χέρι μου. Επικαλέστηκα τότε τον Γέροντα και ζήτησα την βοήθειά του. Σε δέκα λεπτά ξεκαθάρισε το μυαλό μου και άρχισα να γράφω. Σε μισή ώρα είχα γεμίσει τρεις σελίδες. Το ξαναδιάβασα. Μου άρεσε. Λέγω πάλι:

-Γέροντα, είναι καλό αυτό που έγραψα;

Τότε μου ήλθε μια ευωδία, όμοια με εκείνη που είχα αισθανθεί παλιότερα, όταν του φίλησα το χέρι, την ευωδία του λειψάνου της Αγίας Άννης. Νοερά συγκατένεψε ο Γέροντας, είπα μέσα μου».

*από το βιβλίο: «Ο ΓΕΡΩΝ ΑΝΘΙΜΟΣ Ο ΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΗΣ» – Ο σοφός και θεοφόρος σύγχρονος πατέρας του Άθωνος.

του Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια (Εκδόσεις Μυγδονία Θεσσαλονίκης 2001).

Από proskynitis.blogspot.com

Όπου βούλεται Θεός, νικάται φύσεως τάξις – Όταν οι οι νόμοι της φθοράς ανεστάλησαν (για άλλη μια φορά)

Όντως, στην υπό παρουσίαση θαυμαστή περίπτωση οι νόμοι της φθοράς ανεστάλησαν και δεν ακολούθησαν τις γνωστές συνήθειές τους.

Άνοιξη του έτους 1947. Κυριακή, 11 Μαΐου. Ο παπά – Θανάσης Πιάς, εφημέριος του χωριού Ελατόβρυση Ναυπακτίας, μετά την τέλεση της θείας Λειτουργίας και κατόπιν χαλκευθείσης κατηγορίας συλλαμβάνεται από άθεους, αντίχριστους, ανθέλληνες και ξενοκίνητους «αδελφούς» μας και κρατείται απομονωμένος σ’ ένα σπίτι. Στις 13 Μαΐου οδηγείται αναπολόγητος στη θέση «Λάλκα» της Κοινότητας Κρυονερίων Ναυπακτίας, όπου βασανίζεται φρικτά και τέλος, μετά από λογχισμό στον κρόταφο, θανατώνεται. Ακολούθως, το καθημαγμένο σώμα του ρίπτεται γυμνό σ’ ένα πρόχειρο λάκκο, εκτεθειμένο σχεδόν στην διάθεση των αρπακτικών πτηνών και σαρκοβόρων αγρίων ζώων. Παράλληλα, από τους αιμοδιψείς σφαγείς του εκδίδεται διαταγή, με την οποία απαγορεύεται η αναζήτηση του σκηνώματος του εκτελεσθέντος ιερέα.

Η πρεσβυτέρα, αείμνηστη Πολυξένη, θαρραλέα από τη φύση της και αιρομένη στο ύψος των περιστάσεων, αψηφά τις απειλές και τους κινδύνους και αρχίζει την έρευνα σε δασώση μέρη, με μόνο σύντροφο – τις πρώτες ημέρες – τον ποιμενικό τους σκύλο. Την 8η ημέρα, 20-5-1947, ανευρίσκεται το σκήνωμα του Μάρτυρα, από την πρεσβυτέρα και ολίγους συγγενείς του, άφθαρτο, να αιμορραγεί και να εκχέει άρρητη ευωδία. Την ίδια μέρα μεταφέρεται με πρόχειρο φορείο στο χωριό μας Ελατόβρυση για να γίνει η προετοιμασία της κηδείας, η εκφορά και η ταφή. Ο ιατρός της 74ης Ταξιαρχίας του Ελληνικού Στρατού, η οποία στρατοπέδευε εκείνες τις ημέρες στην Ελατόβρυση, επειδή το σκήνωμα δεν είχε αλλοιωθεί και δεν ανέδιδε καμία δυσοσμία, έχοντας και τη σύμφωνη γνώμη του Διοικητή της Ταξιαρχίας, επέτρεψε την παραμονή στο σπίτι και την έκθεση του σε λαϊκό προσκύνημα μέχρι τη μεσημβρία της επομένης (21-5-1947), οπότε έλαβε χώραν ο ενταφιασμός του.
Κατά την εξόδιο ακολουθία Τμήμα της Ταξιαρχίας του Στρατού απένειμε προς τον Εθνομάρτυρα τις κεκανονισμένες τιμές (Λοχαγού). Τον επικήδειο εξεφώνησε ο τότε Υπολοχαγός Μαυραγάνης Γεώργιος, ο οποίος και ενεχείρισε αντίγραφο του λόγου του στην πρεσβυτέρα μετά το πέρας της νεκρωσίμου ακολουθίας.

Η εμφάνιση και διατήρηση του σεπτού σκηνώματος αναλλοίωτου, ιδιαιτέρως δε η ευωδία, η οποία εκχεόταν απ’ αυτό, παρ’ ότι είχαν παρέλθει οκτώ (8) πλήρεις ημέρες από το μαρτυρικό τέλος του Ιερέα, προκάλεσαν όχι μόνο κατάπληξη αλλά και συγκίνηση σε οικείους, συγγενείς, συγχωριανούς, ως και στους άνδρες της Χωρ/κης και της 74ης Ταξιαρχίας Στρατού.

Σ’ αυτή την εξαίρεση ή την αναστολή των νόμων της φύσεως η λογική δεν δίνει απάντηση ούτε και η επιστήμη.
Οι νόμοι της φύσεως και εν προκειμένω της φθοράς υποχώρησαν μόνον επειδή το θέλησε ο Θεός.
Το σκήνωμα κατά δήλωση πολλών ατόμων, τόσο κατά την ανεύρεση του, όσο και κατά την μεταφορά και παραμονή του στο σπίτι, αλλά και κατά την εκφορά, εξέχεε – παραδόξος – μία ξεχωριστή ευωδία. Μία ευωδία που ήταν άρρητη, ουράνια.
Όσον αφορά στη διατήρηση του σκηνώματος αναλλοιώτου επί 8ήμερο, από του θανάτου του Μάρτυρος, πιστεύουμε ότι και η Ιατροδικαστική Επιστήμη αδυνατά να δώσει σχετική εξήγηση, διότι δεν εμπίπτει στα δεδομένα της. Και αυτό το στηρίζουμε στο γεγονός ότι οι συνθήκες όπως ενθυμούντο όλοι οι Ελατοβρυσίτες, οι οποίοι βρίσκονται στο χωριό μας από 10 έως 21 Μαΐου 1947, που επικρατούσαν τότε στην περιοχή, δηλαδή τόσο στη θέση «Λάλκα» όπου παρέμεινε το σκήνωμα του σε πρόχειρο λάκκο επί 8ήμεορ, όσο και στο χωριό μας, όπου παρέμεινε επί 24ωρο περίπου, στο σπίτι του Ιερέα, προ της ταφής, ήταν κατάλληλες, για την ακώλυτη εμφάνιση των υστεροφανών σημείων του θανάτου, κυρίως δε της σήψεως. Ήταν εποχή ανοίξεως – β’ 10ήμερο μηνός Μαΐου – ημέρα μεγάλης διαρκείας, ζέστη δε σχετική, με κανονική υγρασία και παρουσία αφθόνου οξυγόνου. Όπως όμως κι αν έχει το πράγμα, επί του σκήνους του π. Αθανασίου Πιά έχουμε φανέρωση σημείου του Θεού. Αυτό και μόνο πρέπει να προκαλέσει το ενδιαφέρον για τον Ιερέα, τον μάρτυρα και τον ποιμένα των λογικών προβάτων της Ελατόβρυσης.
Ο παπά Θανάσης Πιάς ήταν, αναμφίβολα, μία μεγάλη μορφή της κοινωνίας και της εκκλησίας, πρώτα της εκκλησίας που διακονούσε και ήταν λειτουργός του Υψίστου. Πλούσιος σε χαρίσματα της διακονίας του και απέριττος στις κοινωνικές εκδηλώσεις του στη μικρή κοινωνία της ενορίας του. Δεν άφηνε να περάσουν οι πράξεις της αδικίας και οι παραλείψεις των υποχρεώσεων απ’ τους ενορίτες του. Φρόντιζε πάντοτε να οικοδομεί το σώμα και να σωφρονεί την ψυχή της «εκκλησίας του».
Και ως τέτοιος στις δύσκολες στιγμές που περνούσε η χώρα μετά την κατοχή δεν θέλησε να εγκαταλείψει την ενορία του, όπως δεν την εγκατέλειψαν, άλλωστε και οι συγχωριανοί του. Τότε δε, που ο πειρασμός ήταν μεγαλύτερος να στραφούν οι συγχωριανοί του στις χειρότερες αμαρτίες και αδικίες, προσπάθησε να δώσει λόγον αγάπης. Αλλά, αν το πλήρωμα της «εκκλησίας» ήταν άρτιο και καθαρό, υπήρχαν και οι αντίθετοι και οι αντίχριστοι στην περιοχή, που δεν θέλησαν ή δεν έστεργαν τα ηθικά αναστήματα, τις καταβολάδες των παραδόσεων, τους λύχνους προς το δρόμο της σωτηρίας.
Αυτοί οι «άνθρωποι» αναίτια, αναπολόγητα «εξέβαλον έξω του αμπελώνος και απέκτειναν» (Ματθ. κα’ 39) τον λευίτη της Ελατόβρυσης. Εφόνευσαν τον πιστόν του Θεού με μαρτύριο φρικτό, το οποίο δέχθηκε ως μιμητής «των του Χριστού παθημάτων» (Α’ Πετρ. ε’ 1). Και θα φανεί, νομίζω, στη συνέχεια ποια συνέπεια κατείχε τον ευλαβέστατο αιδεσιμώτατο της Ελατόβρυσης, τόσο στην εκκλησιαστική του ζωή, όσο και στην κοινωνική του. Και θα εξαρτηθεί απ’ τον καθένα, να εκτιμήσει την προσφορά του, και να προσφέρει το μνημόσυνο του στην άγια ψυχή του αειμνήστου μάρτυρα. Ειδικότερα δε για τους χωριανούς του, όσοι τυχόν τον έβλαψαν, τον επίκραναν ή στάθηκαν ψυχροί και αδιάφοροι στην τελευταία περίοδο της ζωής του και στα κρίσιμα ημερόνυχτα της απαίσιας συλλήψεως του, να αφήσουν να κυλήσει το δάκρυ της συμπαθείας και του πόνου.
Είναι αλήθεια, ότι για το ακούσιο μαρτύριο του, ο δικαιοκρίτης Θεός, επεφύλαξε, τόσο για τον Μάρτυρα, όσο και για μας τους Ελατοβρυσίτες μία ξεχωριστή ευλογία, την οποία αποκάλυψε λίγες ημέρες μετά το θάνατό του. Κι αυτή έγκειται στο αναμφισβήτητο πλέον γεγονός της διατηρήσεως του σεπτού του σκηνώματος, οκτώ ημέρας από το μαρτύριο του ιερέα, «αναλλοίωτου και εκχέοντος άρρητον ευωδίαν». Το απροσδόκητο αυτό φαινόμενο αναντίρρητα, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Μάρτυρας, με τη ζωή του και το μαρτύριο του, ευαρέστησε τον Θεό, ο Οποίος και ευλόγησε και καθαγίασε το σεπτό του σκήνωμα με τον πρωτάκουστο τούτο τρόπο.
Το θαυμαστό γεγονός συγκίνησε και εκέντρισε το ενδιαφέρον του γράφοντος (ο οποίος τότε ήταν μαθητής του Δημοτικού Σχολείου και κάτοικος του χωριού και το έζησε εν τω μέτρω του δυνατού), με αποτέλεσμα να ασχοληθεί επί έτη με αυτό και να το παρουσιάσει, κατά το δυνατόν, απτά, στην παρούσα εργασία του…
Προτού κλείσω τον πρόλογο τούτο, θα ήθελα να δηλώσω ρητά και λακωνικά, ότι ο σκοπός της παρούσης εργασίας μου είναι προφανής∙ ιερός – θρησκευτικός και ιστορικός, μακριά από κάθε ιδιοτέλεια ή σκοπιμότητα, Ιερός, γιατί σ’ αυτή περιγράφεται η θυσία κληρικού και το παράδοξο, που διαπιστώθηκε στο μισοπεθαμένο σκήνωμα του, όταν βρέθηκε 8 ημέρες μετά το μαρτύριο. Ιστορικός για το θαύμα αυτό, όντας έκτακτο και υπερφυσικό συμβάν, από της πραγματοποιήσεως του εισήλθε πλέον στο χώρο της ιστορίας και ως ιστορικό γεγονός, παρουσιάζεται άρρηκτα συνδεδεμένο προς το μαρτύριο, τους δράστες του στυγερού εγκλήματος και τους λόγους για τους οποίους τελέσθηκε. Βασικώς οι σχετικές πληροφορίες προέρχονται από δηλώσεις, περιγραφές αυτόπτων μαρτύρων, τις οποίες κατέγραψα σε κασέτες, για να διευκολύνω τον ιστορικό του μέλλοντος όσο και κάθε άλλο μελετητή, που τον απασχολεί ή θα τον απασχολήσει το Ψαλμικό. «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού» (Ψαλμ. ξζ’ 36).
Κατά συνέπειαν, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, υπόνοια ή μομφή από οιονδήποτε, θα είναι ξένη προς τις προθέσεις μας, κακόβουλος και προερχόμενη «εκ του πονηρού».
Δεν αναμοχλεύουμε πάθη, δεν αναξέουμε πληγές, που άφησε το πρόσφατο παρελθόν στην πατρίδα μας. Επιθυμία διακαής του γραφόντος είναι, πέραν του σαφούς θρησκευτικού σκοπού του πονηματίου, η προσευχή μας προς τον Πανάγαθο Θεό, ώστε να ανανήψουμε, να μετανοήσουμε, ιδιαίτερα δε, όσοι εγκλημάτησαν κατά τις περιόδους της κατοχής και του συμ/πολέμου, και όλοι μαζί «εν μετανοία και αγάπη» να υπηρετήσουμε απ’ εδώ και πέρα «Χριστόν και Ελλάδα».
Η αντικειμενική περιγραφή των ιστορικών γεγονότων πρέπει να είναι ο σκοπός του καθενός, που ασχολείται με την παρουσίαση τους, διότι έτσι επιτυγχάνεται η αληθινή συγγραφή της Ιστορίας και υπηρετείται το δίκαιο και η αλήθεια.
Παραδίδοντας στη δημοσιότητα το παρόν πόνημά μου, οφείλω να αναπέμψω από βάθους καρδίας θερμές ευχαριστίες προς το Θεάνθρωπο Κύριο, διότι με αξίωσε να ασχοληθώ από 5ετίας, περίπου, εν μέρει με τη ζωή, βασικά, όμως, με το μαρτύριο ενός πιστού «άχρι θανάτου» Λειτουργού του Υψίστου του παπά – Θανάση Πιά. Κατορθώθηκε δε απ’ την έρευνα να συγκεντρωθούν συγκλονιστικά στοιχεία μετά την παρέλευση 40 ολόκληρων χρόνων από τη θυσία του Ιερομάρτυρος, τα οποία κινδύνευαν να χαθούν, λόγω του θανάτου των ηλικιωμένων αυτόπτων μαρτύρων και τη διαρροή του χρόνου.
Οφείλω ακόμη να ευχαριστήσω θερμά τον Ιερομάρτυρα, διότι – οφθαλμοφανώς – μου παρέσχε την ευλογία και την συνδρομή να συγκεντρωθούν στοιχεία ένα προς ένα και ν’ αποτελέσουν μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι της μελέτης αυτής.
* Από το επίκαιρο και σύγχρονο μαρτυρολόγιο του ιερομάρτυρος Αθανασίου Πιά, που έφερε εις το φως της δημοσιότητας ο αξιέπαινος εν Χριστώ αδελφός Αναστάσιος Κ. Καραγιάννης, αναδημοσιεύουμε τον πρόλογο.
Από impantokratoros

π. Λίβυος: Τα μεγάλα χαρίσματα έχουν και μεγάλες δοκιμασίες

Τα μεγάλα χαρίσματα συνοδεύονται πάντα από μεγάλες δοκιμασίες, και πριν και μετά την έλευση τους.

Και τούτο διότι ο καλός Θεός γνωρίζει τον αρρωστημένο ναρκισσισμό μας, που θέλει όλα να τα προσεταιρίζεται προς ίδιον όφελος.

Γι αυτό μαζί με το χάρισμα και την δωρεά επιτρέπει και την δοκιμασία.
Με αυτό τον τρόπο, μας κρατάει ταπεινούς, ώστε να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα, μας θυμίζει ότι το χάρισμα είναι δωρεά και όχι ατομικό κατόρθωμα.

Γι αυτό και ο Απόστολος Παύλος που είχε μεγάλο πειρασμό και παρακαλούσε τον Θεό να του τον πάρει, άκουσε την απάντηση του ουρανού, που έλεγε, «σου αρκεί η χάρις μου». Τι σημαίνει αυτό;
Ότι έχεις την Χάρι, μην θες να εξαφανιστούν όλα τα προβλήματα από την ζωή σου, διότι δεν σε συμφέρει.
Το συμφέρον της ύπαρξης σου είναι να υπάρχει η σκιά, γιατί μονάχα έτσι θα ζητάς με πάθος το φως. Άλλωστε το μυστικό δεν είναι η εξαφάνιση των προβλημάτων, αλλά η μεταμόρφωση τους…
π. Λίβυος

Ο Μητροπολίτης Νικόλαος και ο γερο-Αρσένιος με το χάρισμα της αλουσίας

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος μας αφηγείται ένα θαυμαστό περιστατικό που βίωσε κατά την διάρκεια μια αγρυπνίας στο Άγιον Όρος

Στην αγρυπνία, μου έδωσαν σχετικά κεντρικό στασίδι.

Δίπλα μου ένα κατάλευκο γεροντάκι.
Στέκεται όρθιος σαν λαμπάδα, ακίνητος.

Καθώς προχωρεί η αγρυπνία χαλαρώνει. Έχει προφανώς κουρασθεί.
Μάλλον κοιμάται.
Όχι όμως όπως συνήθως χαλαρωμένος.
Κατάσταση παράξενη και ενδιαφέρουσα.
Το κεφάλι του γυρμένο στο χέρι.
Μάτια κλειστά.
Κατά διαστήματα ακούγεται διακριτικό και ήσυχο ροχαλητό.
Κάθε τόσο, όμως, μόλις γίνει κάποιο λάθος από τους Ψάλτες, παρεμβαίνει και χωρίς καθυστέρηση το διορθώνει.
Και επανέρχεται στην … ησυχία του. «Το μεν σώμα καθεύδει δια την χρείαν της φύσεως, η δε καρδία του αγρυπνεί δια το πλήθος του έρωτος».
Πράγματι ο νους του αγρυπνεί. Ο άνθρωπος φαίνεται πως ζει αλλού (…)
Η αγρυπνία συνέχισε.
Τελείωσε ύστερα από δώδεκα ώρες.
Με πλησιάζει ένας γνωστός μου μοναχός:
«Πήρες ευλογία από τον γερο-Αρσένιο;»
«Ποιος είναι αυτός;» απήντησα με απορία.
«Το γεροντάκι που καθόταν δίπλα σου».
Το γεροντάκι που κοιμόταν δίπλα μου, είπα από μέσα μου.
«Έχει το χάρισμα της αλουσίας», συμπληρώνει. «’Έχει δέκα χρόνια να νίψει το πρόσωπό του και μοσχοβολάει ο ίδιος. Είναι πεντακάθαρος. Μένει στο Καλαμίτσι σε ένα ξεροκάλυβο μια ώρα μακριά. Τρέχα πριν φύγει».
Δεν τον πρόλαβα. Πριν από την πανηγυρική τράπεζα είχε εξαφανισθεί για το κελλάκι του.
Χόρτασε με τη θεία λατρεία. Δεν του χρειαζόταν ούτε φαγητό ούτε λόγια για να γεμίσει την ψυχή του.
Δώδεκα ώρες όρθιος, καθήμενος, κοιμώμενος ρουφούσε πάντως το μέλι της αγρυπνίας…

Από το βιβλίο «Φωνή αύρας λεπτής …» του Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου. Εκδόσεις Εν Πλώ.

Πως πρέπει να μιλάμε σε κάποιον που έχει κατάθλιψη; Από Newsroom

Κατάθλιψη: Το αγαπημένο σας πρόσωπο ή ένας φίλος σας φαίνεται έχει αλλάξει. Νομίζατε ότι είχε απλά «τις μαύρες του» αλλά τελικά αυτό συνεχίζεται για εβδομάδες. Και φαίνεται να χειροτερεύει όσο πάει.

Αν νομίζετε ότι κάποιο κοντινό σας πρόσωπο έχει κατάθλιψη παροτρύνετε τον να συμβουλευτεί έναν ειδικό. Το παρακάτω κείμενο θα σας βοηθήσει.
Σημαντικά σημεία που πρέπει να προσέξετε

• Η κατάθλιψη είναι ασθένεια. Δεν είναι τεμπελιά ούτε ξεπερνιέται έτσι απλά.
• Η κατάθλιψη είναι πολύ συνηθισμένη ασθένεια και δεν χρειάζεται κανείς να ντρέπεται για αυτήν.
• Το καλύτερο που έχετε να κάνετε για κάποιον που έχει κατάθλιψη είναι να τον βοηθήσετε να βρει και να πάρει την θεραπεία που χρειάζεται.
• Μην αγνοείτε να μιλήσετε για το θέμα της αυτοκτονίας .Μιλήστε σε έναν ειδικό ή καλέστε στο 1018 (Γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία) αν χρειαστεί.
• Η θεραπεία λειτουργεί και υπάρχουν πολλές επιλογές θεραπείας. Υπάρχουν πολλοί ειδικοί που ασχολούνται με αυτό το θέμα.
• Η κατάθλιψη μπορεί να προκαλείται από κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας. Αν αντιμετωπιστεί αυτό, ενδέχεται να αντιμετωπιστεί και η κατάθλιψη.
Η κατάθλιψη είναι ασθένεια. Δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα και δε σημαίνει ότι το άτομο είναι κακό, αδύναμο ή τρελαίνεται.
Όταν ένα άτομο έχει κατάθλιψη νιώθει λυπημένο και χωρίς ελπίδα τον περισσότερο καιρό. Η κατάθλιψη διαφέρει από τη συνηθισμένη στενοχώρια, λύπη ή ατονία. Το άτομο χάνει το ενδιαφέρον του για καθημερινές δραστηριότητες και νιώθει δυστυχισμένο και παραπονεμένο για μεγάλο διάστημα. Επίσης μπορεί να χάσει ή να κερδίσει βάρος και να είναι συνέχεια κουρασμένο. Περισσότερες πληροφορίες για τα συμπτώματα της κατάθλιψης, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Η κατάθλιψη είναι συχνή. Πολλοί άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας, εθνικότητας ή οικονομικού επιπέδου μπορεί να πάσχουν . Υπάρχει πιθανότητα να είναι κληρονομική. Ένας άνθρωπος μπορεί να νοσήσει από κατάθλιψη μία ή περισσότερες φορές στη ζωή του.
Ιατροφαρμακευτική θεραπεία, συμβουλευτική και αυτοδιαχείριση, όλα μπορεί να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης. Πολλοί άνθρωποι δεν ζητούν βοήθεια είτε γιατί ντρέπονται είτε γιατί θεωρούν ότι θα την ξεπεράσουν από μόνοι τους. Αλλά οι περισσότεροι χρειάζονται βοήθεια για να γίνουν καλά.
Γιατί είναι σημαντικό να επισκεφτεί κάποιος ειδικό αν έχει συμπτώματα κατάθλιψης;
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η κατάθλιψη δεν είναι κάτι το σοβαρό και ότι μπορούν να την ξεπεράσουν μόνοι τους. Αλλά η κατάθλιψη είναι ασθένεια και είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Αν κάποιος δικός σας έχει συμπτώματα κατάθλιψης, πρέπει να επισκεφτεί ειδικό γιατί:
• Ο ειδικός θα κάνει διάγνωση κατάθλιψης ή άλλου ψυχικού προβλήματος. Το πρώτο βήμα για τη θεραπεία είναι η σωστή διάγνωση.
• Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να ξεπεράσουν μόνοι τους την κατάθλιψη. Χωρίς θεραπεία η κατάθλιψη πιθανόν να συνεχιστεί.
• Οι περισσότεροι άνθρωποι γίνονται καλύτερα με τη θεραπεία.
• Μετά από ένα επεισόδιο κατάθλιψης πιθανόν να επακολουθήσει κι άλλο. Χωρίς θεραπεία, είναι περισσότερο πιθανό η κατάθλιψη να επανέλθει και ίσως πιο βαριά.
Αν νομίζετε ότι κάποιος δικός σας έχει κατάθλιψη το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να πάτε σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας. Όσο πιο νωρίς το άτομο δεχτεί θεραπεία τόσο πιο νωρίς θα νιώσει καλύτερα.
ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ
Αν ανησυχείτε για κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο, πιθανόν να θέλετε να του μιλήσετε για τους προβληματισμούς σας. Ορισμένα πράγματα που μπορείτε να κάνετε είναι:
Μιλήστε του για την κατάθλιψη και γιατί σας απασχολεί.
• Δώστε έμφαση στο ότι η κατάθλιψη δεν είναι τεμπελιά ή κάτι στο μυαλό του. Είναι μια συνηθισμένη ασθένεια και δεν πρέπει να ντρέπεται για αυτό.
• Τονίστε ότι το άτομο έχει συμπτώματα κατάθλιψης και πείτε του γιατί αυτό σας ανησυχεί. Θέλετε να τον βοηθήσετε.
Εξηγήστε γιατί πρέπει να δει έναν ειδικό ψυχικής υγείας.
• Εξηγήστε ότι πολύ λίγα άτομα ξεπερνούνε την κατάθλιψη από μόνοι τους. Οι περισσότεροι χρειάζονται κάποιο είδος θεραπείας. Όσο συντομότερα γίνει η θεραπεία τόσο το καλύτερο.
• Τονίστε ότι υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που θεραπεύουν την κατάθλιψη και πολλά είδη θεραπείας.
• Τονίστε ότι μπορεί ένα ιατρικό πρόβλημα να προκαλεί την κατάθλιψη. Για παράδειγμα σε πολλά άτομα η υπολειτουργία του θυρεοειδούς αδένα μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα κατάθλιψης. Ο γιατρός μπορεί να το διαγνώσει και να δώσει χάπια για το θυρεοειδή. Αυτό θα σταματήσει την κατάθλιψη. Επίσης ο γιατρός μπορεί να πει αν ένα φάρμακο πχ. για την υπέρταση, μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη.
Προσέξτε για τα προειδοποιητικά σημάδια της αυτοκτονίας.
• Παρατηρήστε για προειδοποιητικά σημάδια της αυτοκτονίας, όπως συνεχής αναφορά στο θάνατο, συγγραφή διαθήκης, παράδοση προσωπικών αντικειμένων.
Καλέστε το 1018 ή την αστυνομία όταν:
• Το άτομο πρόκειται να βλάψει τον εαυτό του ή τους άλλους. Για παράδειγμα, το άτομο έχει ένα γραπτό σχέδιο ή ένα όπλο ή αποθηκεύει χάπια.
Βοηθήστε το άτομο να ξεπεράσει τους φόβους του για τη θεραπεία
Πολλά άτομα έχουν κάποιους λόγους που δεν θέλουν να δούνε γιατρό. Μιλήστε για αυτά τα εμπόδια και βοηθήστε τα άτομα αυτά να βρούνε λύσεις.


pentapostagma

Πως «ρωτάμε» τον Θεό για δύσκολες καταστάσεις που περνάμε;

    Πολλοί αναρωτιούνται εάν όσα τους συμβαίνουν είναι εκ Θεού ή από τον πειρασμό και αναζητούν τρόπους επιβεβαίωσης αλλά και λύσεις σε τρέχοντα αλλά σοβαρά θέματα της καθημερινότητας


Πώς λοιπόν, ένας κοσμικός μπορεί να πληροφορηθεί, εάν οι θλίψεις και οι πειρασμοί του είναι παιδεία του Κυρίου και όχι πρόγευση κολάσεως, και πώς δίδεται η πληροφορία μετά από προσευχή (τριήμερο συνιστούν οι πατέρες) για τρέχοντα αλλά σοβαρά θέματα της καθημερινότητας;

Ο Κύριός μας μας πληροφορεί στο Ευαγγέλιο : «εν τω κόσμω τούτω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Μετά την πτώση των προπατόρων μας, οι θλίψεις είναι ο διαρκής σύντροφος του ανθρώπου, είναι συνέπεια της αποστασίας του από την αγάπη του Θεού. Τέτοιες θλίψεις, όπως αυτές που προέρχονται από το θάνατο κάποιου προσφιλούς μας προσώπου είναι αναπόφευκτες. Ο Κύριος μας όμως όλες τις θλίψεις και τους πειρασμούς τους αξιοποιεί προς όφελός μας.

Πολλές φορές τις επιτρέπει ο Κύριος λόγω των αμαρτιών μας, όπως ορθά λέτε, για παιδεία, ώστε να επιτύχουμε τη συγχώρηση και την κάθαρσή μας από τα πάθη. Εξ αιτίας των θλίψεων, αν έχουμε καλή προαίρεση, στρεφόμεθα με την προσευχή στο Θεό και ενούμεθα μαζί Του. Εγκαταλείπουμε τα ψεύτικα όνειρα και τους μάταιους στόχους και καταλαβαίνουμε ότι το νόημα της ζωής μας είναι η κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, η κοινωνία με τους αδελφούς μας, ο Παράδεισος.

Οι θλίψεις πάλι που συμβαίνουν στους Αγίους έχουν σκοπό να τους αναδείξουν τελειότερους και πιστότερους στο Θεό. Τέτοιες ήταν οι θλίψεις του Ιώβ, των Αγίων μαρτύρων και ασκητών και άλλων αγνώστων αγίων μέσα στον κόσμο. Ο Απ. Παύλος εξηγεί με συντομία πως ενεργούν οι θλίψεις στο πιστό άνθρωπο :

«Καυχώμεθα εν ταίς θλίψεσιν, ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταίς καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. ε´,3-5). Δηλαδή η θλίψις εργάζεται μέσα στην ψυχή μας και σιγά – σιγά φέρει σαν αποτέλεσμα την υπομονή, η υπομονή δοκιμάζει και τελειοποιεί τον άνθρωπο. Έχοντας έτσι αποκτήσει τις αρετές έχει όλη του την ελπίδα στο Θεό. Και ο καλός Θεός θα δώσει άφθονη την αγάπη Του, θα γίνει ενεργός η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που μας έχει δοθεί στο Άγιο Βάπτισμα. Θα επέλθει δηλαδή ο αγιασμός μας.

Πότε οι θλίψεις είναι πρόγευση της κολάσεως; Όταν αφήσουμε έξω από τη ζωή μας τον Θεό· όταν φαντασθούμε ότι είμαστε μόνοι μας, ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι τυχαία, ότι λόγω μιάς μεγάλης, κατά τη γνώμη μας, θλίψεως η ζωή μας δεν έχει νόημα. Στη περίπτωση αυτή ποτέ δεν φέρουμε στο νού μας πιθανές ευθύνες μας, αμαρτίες μας και λάθη μας.

Επί πλέον ο Σατανάς, αφού εγκαταλείπουμε το Θεό, εξογκώνει στο νού μας τη θλίψη και μας κάνει δυστυχισμένους. Κάπου εκεί βρίσκεται και η λεγόμενη κατάθλιψη. Μετά από κάποιες θλίψεις και πειρασμούς κλείνεται κάποιος εγωιστικά στον εαυτό του και σκέφτεται και σκέφτεται και κουβεντιάζει με τους λογισμούς του. Δεν βρίσκει απάντηση σε ο,τι του συμβαίνει και βυθίζεται σε όλο και μεγαλύτερη θλίψη. Και βέβαια μερίδιο σ’ αυτή τη ψυχική κατάπτωση έχει το ακάθαρτο πνεύμα.

Η απομάκρυνση από αυτή την «πρόγευση της κολάσεως», η μετατροπή της προγεύσεως της κολάσεως σε πρόγευση του Παραδείσου εξαρτάται από την θέση του Χριστού μέσα στη ζωή μας. Όταν με την προσευχή μας, την ειλικρινή, χωρίς κρατούμενα και δικαιολογίες μετάνοια και εξαγόρευσή μας και με τον εκκλησιασμό μας φέρουμε το Χριστό στην καρδιά μας τότε προγευόμεθα τον Παράδεισο γιατί όπως έλεγε ο γέροντας Πορφύριος : « ο Χριστός είναι ο Παράδεισος».

Όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο πληροφορούμεθα το θέλημα του Θεού στην καθημερινή μας ζωή, πράγματι με την προσευχή γνωρίζουμε το θέλημά Του. Πρέπει να βαδίζουμε πάντα σύμφωνα με τις εντολές Του και μέσω της προσευχής και της εναποθέσεως της υπάρξεώς μας στα χέρια Του ειδικά κατά τη Θεία Λειτουργία να γνωρίζουμε τι πότε και πως να ενεργήσουμε σε κάθε δίλημμα που μας παρουσιάζεται.

Η τριήμερη αυστηρή νηστεία, το λεγόμενο τ ρ ι ή μ ε ρ ο, κατά το οποίο δεν τρώμε τίποτε,  αποτελεί μια ιερή παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας που μπορεί να χρησιμεύσει σε κρίσιμες στιγμές κατά τις οποίες έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη της αμέσου βοηθείας και του φωτισμού του Θεού. Πρέπει όμως να κάμει κανείς τριήμερο μόνο με ευλογία του πνευματικού του πατρός.

Κι εδώ πρέπει με έμφαση να τονίσουμε ότι στην συνολική μας πορεία πρέπει να έχουμε συμπαραστάτη τον πνευματικό μας, τον οποίο οφείλουμε να επιλέγουμε με φόβο Θεού εκ των ιερέων που σέβονται την πίστη, τους ιερούς Κανόνες και σύνολη την παράδοση της Εκκλησίας μας.  Αυτόν και πρέπει να συμβουλευόμεθα ακόμη και στα καθημερινά σοβαρά μας προβλήματα  και να τον υπακούουμε, όχι σαν ψυχολογικό σύμβουλο αλλά ως πατέρα πνευματικό που δέχεται τον φωτισμό του Θεού.



Πηγή: www.orthros.eu