ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ, Ψαλμός 16

«ΕΝ ΣΚΕΠΗ ΤΩΝ ΠΤΕΡΥΓΩΝ ΣΟΥ ΣΚΕΠΑΣΕΙΣ ΜΕ»

     ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ EΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Παρακαλῶ, ἀδελφοί χριστιανοί, νά ἀκούσετε σήμερα τό περιεχόμενο τοῦ 16ου Ψαλμοῦ. Εἶναι δύσκολος ὁ Ψαλμός στήν ἑρμηνεία του, ἀλλά προσπάθησα νά σᾶς τόν ἀποδώσω μέ ἁπλᾶ λόγια.

1. Ὁ ποιητής τοῦ Ψαλμοῦ μας καταδιώκεται ἀπό ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι πραγματικά θέλουν νά τόν καταφάγουν (στίχ. 12) καί νά τόν καταπατήσουν (στίχ. 11). Καί καταφεύγει στόν Θεό, ζητῶντας ἀπ᾽ Αὐτόν τό δίκαιό του, γιατί εἶναι Θεός δικαιοσύνης (στίχ. 1α. 2). Δηλώνει δέ στόν Θεό ὅτι τοῦ ὁμιλεῖ μέ εἰλικρίνεια καί καθαρότητα («οὐκ ἐν χείλεσι δολίοις», στίχ. 1β). Τό ὅτι πραγματικά ὁ ποιητής μας εἶναι δίκαιος καί δέν βαρύνεται μέ τίς κατηγορίες, πού τοῦ ἀποδίδουν οἱ ἐχθροί του, τό γνωρίζει καί ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, πού εἶναι καρδιογνώστης καί γνωρίζει λοιπόν καλά τήν ψυχή τοῦ ποιητοῦ (στίχ. 3-4). Γνωρίζει ὁ Θεός τό πόσο ὁ ψαλμωδός μας τόν ἀγαπᾶ, γιατί δέν θέλει νά πορεύεται κατά τά ἔργα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά κατά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Καί γιά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ ὁ ποιητής μας λέγει ὅτι «ἐφύλαξε ὁδούς σκληράς» (στίχ. 4). Γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ φύλαξε «ὁδούς σκληράς»! Ὡραῖο αὐτό! Δηλώνει δέ ὁ Ψαλμωδός μας ὅτι καί στό μέλλον ἔτσι θέλει νά πορεύεται, γι᾽ αὐτό καί παρακαλεῖ τόν Θεό λέγοντας, «κατάρτισαι τά διαβήματά μου ἐν ταῖς τρίβοις σου, ὅπως μή σαλευθῶσι τά διαβήματά μου» (στίχ. 5)!

2. Ἔτσι, λοιπόν χριστιανοί μου, συκοφαντούμενος καί διωκόμενος ἄδικα ὁ ποιητής τοῦ Ψαλμοῦ μας καταφεύγει στόν Θεό καί τοῦ ζητάει νά τόν προφυλάξει ἀπό τό ἐχθρικό του περιβάλλον. Τό κάνει δέ αὐτό, γιατί ὁ ποιητής ἐνθυμεῖται ὅτι καί ἄλλοτε βρέθηκε σέ παρόμοια κατάσταση καί ἐπικαλέστηκε τόν Θεό καί Αὐτός τόν βοήθησε («ἐγώ ἐκέκραξα, ὅτι ἐπήκουσάς μου, ὁ Θεός», στίχ. 6). Ἔτσι καί τώρα καταφεύγει στόν Θεό, πού σώζει «τούς ἐλπίζοντας ἐπ᾽ Αὐτόν» (στίχ. 7), καί Τόν παρακαλεῖ νά τοῦ δείξει πλούσια τά ἐλέη Του («θαυμάστωσαν τά ἐλέη σου», στίχ. 7), ἐπειδή καταδιώκεται ἀπό ἀνθρώπους πού εἶναι καί δικοί Του, δηλαδή τοῦ Θεοῦ, ἐχθροί, γιατί πᾶνε κόντρα πρός τό θέλημά Του («ἐκ τῶν ἀνθεστηκότων τῇ δεξιᾷ σου», στίχ. 7). Εἶναι δέ, χριστιανοί μου, πολύ ὡραία ἡ προσευχή τοῦ ποιητοῦ μας στόν Θεό, γιατί Τόν παρακαλεῖ νά τόν φυλάξει «ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ» καί νά τόν προστατεύσει ὑπό τήν «σκέπη τῶν πτερύγων Του». «Φύλαξόν με ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ· ἐν σκέπῃ τῶν πτερύγων σου σκεπάσεις με» (στίχ. 8)!

3. Στήν συνέχεια ὁ ποιητής περιγράφει μέ λίγα λόγια τό ποιόν τῶν ἐχθρῶν του καί τό κακό πού θέλουν νά τοῦ κάνουν αὐτοί. Λέει, λοιπόν, γι᾽ αὐτούς ὅτι εἶναι ἀσεβεῖς καί τόν καταθλίβουν («ἀπό προσώπου ἀσεβῶν τῶν ταλαιπωρησάντων με», στίχ. 9)· ὅτι εἶναι ἄσπλαγχνοι, γιατί ἔκλεισαν τελείως τά σπλάγχνα τους καί ἐκφράζονται ὑπερφίαλα ἐναντίον του (στίχ. 10). Τόν περικυκλώνουν (στίχ. 9β. 11α), γιά νά τόν συλλάβουν καί νά τόν ξαπλώσουν νεκρό κατά γῆς («ἐκκλῖναι ἐν τῇ γῇ», στίχ.11β). Οἱ ἐχθροί του φέρονται πρός αὐτόν σάν λιοντάρια πού παραμονεύουν γιά τό θῦμα τους (στίχ. 12). Θέλουν νά τόν καταφάγουν!

4. Τέλος, ὁ ποιητής ζητεῖ ἀπό τόν Θεό τήν τιμωρία τοῦ ἐχθροῦ του. Τολμᾶ νά πεῖ στόν Θεό νά παύσει τήν ἀνοχή Του στούς κακούς καί νά ἐγερθεῖ ἀπό τήν ἀπραξία Του καί νά τούς τιμωρήσει. Αὐτό σημαίνει αὐτό πού λέει παρακάτω: «Ἀνάστηθι, Κύριε, πρόφθασον αὐτούς καί ὑποσκέλισον αὐτούς» (στίχ. 13). Τόν παρακαλεῖ νά ἀνατρέψει τά ἐναντίον του σχέδιά τους· τά ἐναντίον αὐτοῦ, πού εἶναι «ρομφαία» Του, ὑπερασπιστής καί ἀγωνιστής Του (στίχ. 13).

Στό τέλος-τέλος τοῦ Ψαλμοῦ ὁ ποιητής, σκεπτόμενος, ὅπως φαίνεται, ὅτι ὁ δίκαιος αὐτός ὑποφέρει, ἐνῶ οἱ ἀσεβεῖς πού τόν καταδιώκουν ὑπερισχύουν, θίγει τό σπουδαῖο θέμα τῆς θεοδικίας. «Θεοδικία» καλεῖται, τό ποῦ φαίνεται ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ οἱ κακοί εὐτυχοῦν καί οἱ καλοί δυστυχοῦν; Γιά τούς κακούς – πού εἶναι οἱ ἐχθροί του – , λέγει ὁ ποιητής μας ὅτι ἔχουν ἄφθονα τά ὑλικά τους ἀγαθά. Λέγει ὅτι «ἐπλήσθη ἡ γαστήρ αὐτῶν» καί ἔχουν πολλά ἀγαθά πού φτάνουν καί γιά τά ἐγγόνια τους (στίχ. 14). Ἐνῶ οἱ δίκαιοι – καί σ᾽ αὐτούς ἐννοεῖται ἀνήκει ὁ ποιητής μας – στεροῦνται ἀπό τά ἀγαθά αὐτά. Ποιά λοιπόν εἶναι ἡ χαρά τοῦ δικαίου; Ἡ χαρά τοῦ δικαίου, ἀδελφοί, πού φαίνεται σάν ἀμοιβή ἀπό τόν Θεό γιά τήν θεοσέβειά του, εἶναι τό ὅτι ἡ ψυχή του γλυκαίνεται ἀπό τήν παρουσία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτήν. Εἶναι τό ὅτι, γιά τήν ἀρετή του, βλέπει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, γιά τήν ὁποία εἶναι πλασμένος ὁ ἄνθρωπος. «Ἐγώ δέ – λέγει ὁ Ψαλμωδός – ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ σου, χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναι μοι τήν δόξαν σου» (στίχ. 15). Αὐτό πραγματικά εἶναι ἡ μεγαλύτερη χαρά καί εὐτυχία, εὐτυχία καί χαρά αἰώνια, πρός τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά συγκριθοῦν τά ὑλικά πλούτη καί ὅλα τά ἐπίγεια ἀγαθά.

Ἀδελφοί! Σᾶς εὔχομαι ὁ Θεός νά σᾶς φυλάγει «ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ», καί νά σᾶς σκεπάζει κάτω ἀπό τήν «σκέπην τῶ πτερύγων Του», ὅπως εἶπε σήμερα ὁ Ψαλμωδός μας, καί νά εὐφραίνεστε καί νά χορταίνετε νῦν καί ἀεί ἀπό τήν δόξα τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας (στίχ. 15), ΑΜΗΝ.

Μέ πολλές εὐχές,

†Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ, Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ

..Ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος εἶναι ὁ πρῶτος πατέρας πού ὀνομάζει τήν Ἐκκλησία «καθολική». Λάθος, πολύ μεγάλο λάθος καί ἀγραμματοσύνη εἶναι νά λέμε τούς παπικούς «Καθολική Ἐκκλησία». «Καθολική Ἐκκλησία» εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Ἔτσι λέμε κάθε φορά στό «Πιστεύω» μας: «Εἰς μίαν ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», ὁμολογοῦμε. Λέγεται δέ «καθολική» ἡ Ἐκκλησία μας, διότι εἶναι πλήρης, εἶναι ὀλόκληρη καί ὄχι ἕνα κομμάτι («κλάδος») ἀπό τήν ὅλη Ἐκκλησία. Σ᾽ αὐτήν τήν Καθολική-Οἰκουμενική Ἐκκλησία ἀνῆκαν κάποτε καί οἱ παπικοί ὡς Ὀρθόδοξοι. Ἀλλά ἔπεσαν σέ αἱρέσεις καί ἀναθεματίστηκαν γιά τίς αἱρέσεις τους αὐτές. Ἡ ἀποκοπή αὐτή τῶν Καθολικῶν δέν σημαίνει καθόλου, μά καθόλου δέν σημαίνει ὅτι ἔπαυσε ἡ Ἐκκλησία μας νά εἶναι Καθολική καί Οἰκουμενική. Ἀρκεῖ μόνο Αὐτή νά διατηρεῖ τήν «καθόλου», τήν ὅλη πίστη καί ἄς εἶναι ὀλίγοι μόνο ὅσοι κρατοῦν τήν πίστη αὐτή..

Ὁ λόγος του περί καθολικῆς Ἐκκλησίας

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ EΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

1. Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν «θεοφόρο», πού ἔχει πολύ ὑψηλή καί ὡραία θεολογία. Ὁ ἴδιος ἀρεσκόταν νά ὀνομάζεται «θεοφόρος», γιατί τό ἔνοιωθε δυνατά ὅτι εἶχε μέσα του τόν Χριστό. Στόν αὐτοκράτορα Τραϊανό, πού τόν ρώτησε «ποιός εἶναι θεοφόρος;», ὁ ἅγιος ἀπάντησε: «Ὁ Χριστόν ἔχων ἐν στέρνοις»! Καί αὐτό, χριστιανοί μου, ἰσχύει γιά κάθε ἅγιο. Ὅλοι οἱ ἅγιοί μας εἶναι θεοφόροι καί ὅλοι οἱ χριστιανοί γίνονται θεοφόροι μέ τήν Θεία Κοινωνία πού λαμβάνουν.

2. Ναί! Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος μᾶς λέγει στίς ἐπιστολές του ὅτι οἱ χριστιανοί μέ τήν Θεία Κοινωνία γίνονται «θεοφόροι», γιατί κοινωνοῦν τόν Θεό. Καί μᾶς λέγει ἀκόμη ὁ ἅγιος ὅτι μέ τήν Θεία Κοινωνία γινόμαστε «ναοφόροι». Δηλαδή γινόμαστε ναός. «Ναός» σημαίνει κατοικία, τοῦ Θεοῦ κατοικία. Γιατί στόν Ναό ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι καί σωματικά παρών, ἐπειδή πάνω στήν ἁγία Τράπεζά Του εἶναι τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του. Αὐτό λοιπόν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ τό λαμβάνουμε μέ τήν Θεία Κοινωνία καί γι᾽ αὐτό γινόμαστε «ναοφόροι», λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος. – Αὐτοί πάλι πού κοινωνοῦν μέ πίστη καί καθαρότητα τά Ἄχραντα Μυστήρια γίνονται καί «χριστοφόροι», λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος. Λέγονται ἔτσι γιατί παίρνουν μέσα τους τόν Χριστό. «Ἐν-χρίστωση», λέγεται αὐτό, χριστιανοί μου. «Μέσα μας», δηλαδή, ἔχουμε τόν Χριστό μέ τήν Θεία Κοινωνία καί ὄχι ἁπλᾶ δίπλα μας ἤ πάνω μας!

Ἀλλά ἄν ζοῦμε πραγματικά τήν «ἐν-χρίστωση», τό νά ἔχουμε δηλαδή μέσα μας τόν Χριστό, αὐτό πρέπει νά μᾶς κάνει νά θέλουμε νά μιμούμεθα καί τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος σ᾽ αὐτούς πού ἤθελαν νά τόν ἐμποδίσουν νά μή μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό, αὐτός τούς ἔλεγε νά μήν τοῦ κάνουν τέτοιο κακό, γιατί θέλει νά εἶναι μιμητής τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ. Καί σέ ὅλους μας λέγει «μιμηταί τοῦ Κυρίου σπουδάζωμεν εἶναι».

3. Ἐπίσης ὡραῖα εἶναι αὐτά πού λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος γιά τήν Ἐκκλησία. (α) Ὁ ἅγιος εἶναι ὁ πρῶτος Πατέρας πού λέγει καθαρά τό τί εἶναι Ἐκκλησία. Ἐκκλησία, λέγει, ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος εἶναι ἡ ἁγία Τράπεζα. «Τό Θυσιαστήριο», λέγει ἐπί λέξει. Δηλαδή, Ἐκκλησία εἶναι αὐτό πού γίνεται πάνω στήν ἁγία Τράπεζα, πάνω στό ἱερό Θυσιαστήριο. Καί πάνω στήν ἁγία Τράπεζα τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία. Αὐτό εἶναι Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου χριστιανοί. Ὥστε, μόνο αὐτός πού γεύεται τήν Θεία Λειτουργία μέ τόν γλυκό της Καρπό, τήν Θεία Κοινωνία, μόνον αὐτός νοεῖ τό τί εἶναι Ἐκκλησία. Μέ τήν Θεία Κοινωνία ἔχουμε μία μυστική ἕνωση καί μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας. Αὐτή ἡ ἕνωση εἶναι Ἐκκλησία. Τήν ἕνωση ὅμως αὐτή δέν μποροῦμε νά τήν ἔχουμε μέ τούς παπικούς, γιατί μέ αὐτούς δέν μποροῦμε νά τελέσουμε μαζί τήν Θεία Λειτουργία. Ἀφοῦ λοιπόν κατά τόν ἅγιο Ἰγνάτιο τόν θεοφόρο Ἐκκλησία εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία («τό Θυσιαστήριο») καί ἀφοῦ μέ τούς παπικούς δέν μποροῦμε νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία, γιατί ἀποκόπηκαν ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη, ἄρα οἱ παπικοί δέν εἶναι Ἐκκλησία. Εἶναι πολύ λογικό τό συμπέρασμα αὐτό.

(β) Ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος εἶναι ὁ πρῶτος πατέρας πού ὀνομάζει τήν Ἐκκλησία «καθολική». Λάθος, πολύ μεγάλο λάθος καί ἀγραμματοσύνη εἶναι νά λέμε τούς παπικούς «Καθολική Ἐκκλησία». «Καθολική Ἐκκλησία» εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Ἔτσι λέμε κάθε φορά στό «Πιστεύω» μας: «Εἰς μίαν ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», ὁμολογοῦμε. Λέγεται δέ «καθολική» ἡ Ἐκκλησία μας, διότι εἶναι πλήρης, εἶναι ὀλόκληρη καί ὄχι ἕνα κομμάτι («κλάδος») ἀπό τήν ὅλη Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει ὅλη τήν ἀλήθεια καί δέν τῆς λείπει τίποτε. Ὡς «Καθολική» ἡ Ἐκκλησία μας σημαίνει ὅτι εἶναι Οἰκουμενική. Καί ὁ Πατριάρχης τῶν Ὀρθοδόξων λέγεται «Οἰκουμενικός». Σ᾽ αὐτήν τήν Καθολική-Οἰκουμενική Ἐκκλησία ἀνῆκαν κάποτε καί οἱ παπικοί ὡς Ὀρθόδοξοι. Ἀλλά ἔπεσαν σέ αἱρέσεις καί ἀναθεματίστηκαν γιά τίς αἱρέσεις τους αὐτές. Ἡ ἀποκοπή αὐτή τῶν Καθολικῶν δέν σημαίνει καθόλου, μά καθόλου δέν σημαίνει ὅτι ἔπαυσε ἡ Ἐκκλησία μας νά εἶναι Καθολική καί Οἰκουμενική. Ἀρκεῖ μόνο Αὐτή νά διατηρεῖ τήν «καθόλου», τήν ὅλη πίστη καί ἄς εἶναι ὀλίγοι μόνο ὅσοι κρατοῦν τήν πίστη αὐτή. Αὐτό μᾶς λέγει ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτό μᾶς λέει ἡ ἐπιστήμη τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Ὅποιος τώρα λέγει καί πράττει διαφορετικά ἀπό αὐτό δέν ἔρχεται μόνο ἐνάντιος πρός τόν ἅγιο Ἰγνάτιο καί ὅλους τούς ἁγίους πατέρες, ἀλλά ἀποδεικνύεται καί ὡς μή ἐπιστήμονας.

4. Χριστιανοί μου, ἄς κρατήσουμε τήν πίστη μας ἀκεραία καί «καθολική», ὅπως μᾶς τήν παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Στήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος μᾶς λέει νά κλείνουμε τά αὐτιά μας. Ἐπί λέξει μᾶς λέει στήν πρός Τραλλιανούς ἐπιστολή του: «Κωφώθητε»!

Καλά Χριστούγεννα!

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

..Ὥστε λοιπόν, ἀδελφοί μου, τό μήνυμα τῶν Χριστουγέννων εἶναι νά προσπαθεῖ ὁ καθένας νά ἑνώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός, μᾶς λέγουν πάλι οἱ ἅγιοι Πατέρες, δέν μπορεῖ νά ἑνωθεῖ μέ ἀκάθαρτο. Πρέπει λοιπόν, γιά νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό, πρέπει νά ἀγωνιστοῦμε νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τά ἁμαρτωλά μας πάθη..

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015

1. Χριστούγεννα σήμερα, ἀγαπητοί μου χριστιανοί. Εὐχαριστοῦμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστόν γιατί μᾶς ἀξίωσε νά γιορτάσουμε καί φέτος τήν μεγάλη Του αὐτή ἑορτή. Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος. Αὐτό ἑορτάζουμε σήμερα. Δηλαδή, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πῆρε τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί στό ἅγιο Πρόσωπό Του τήν ἕνωσε μέ τήν θεία φύση. Γιατί τό ἔκανε αὐτό; Τό ἔκανε αὐτό γιά νά μᾶς σώσει, γιατί ἐμεῖς μέ τίς ἁμαρτίες μας μολύναμε τήν φύση μας. Καί τήν πῆρε λοιπόν τήν φύση μας ὁ Χριστός μέ τήν σάρκωσή Του ἀπό τήν Παναγία μας, γιά νά τήν σώσει, σάν παντοδύναμος καί πανάγιος Θεός πού εἶναι.

2. Ἀλλά καί ἄν δέν εἴχαμε ἁμαρτήσει, πάλι θά σαρκωνόταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, γιά νά ἑνώσει τήν φύση μας μέ τήν δική Του Θεία φύση. Γιατί ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἀρχή μέ σκοπό νά ἑνωθεῖ μαζί Του. «Θέωση» τό λέμε αὐτό, ἀγαπητοί μου. Ἀλλά πῶς θά γίνει ἡ ἕνωση αὐτή τῆς φύσης μας μέ τήν Θεία φύση; Γιά νά δείξει λοιπόν ὁ Θεός τόν τρόπο τῆς ἕνωσης τῆς φύσης μας μέ τήν Θεία φύση, τήν θέωση, ὅπως τήν εἴπαμε, ἔπρεπε νά σαρκωθεῖ ὁ Υἱός Του, ἀκόμη καί ἄν δέν ἁμάρταναν οἱ πρωτόπλαστοι. Ἀλλά, ἄν δέν ἁμάρταναν οἱ πρωτόπλαστοι, δέν θά ἐρχόταν ὁ θάνατος στήν ζωή μας, καί γι᾽ αὐτό δέν θά πέθαινε ὁ σαρκωμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας, ὅπως μᾶς τήν λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας.

2. Ὥστε λοιπόν, ἀδελφοί μου, τό μήνυμα τῶν Χριστουγέννων εἶναι νά προσπαθεῖ ὁ καθένας νά ἑνώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός, μᾶς λέγουν πάλι οἱ ἅγιοι Πατέρες, δέν μπορεῖ νά ἑνωθεῖ μέ ἀκάθαρτο. Πρέπει λοιπόν, γιά νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό, πρέπει νά ἀγωνιστοῦμε νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τά ἁμαρτωλά μας πάθη. Ἡ ἕνωση τῆς θείας καί τῆς ἀνθρώπινης φύσης στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔγινε στήν καθαρή Κοιλία τῆς Παναγίας μας. Καί ἡ δική μας ἕνωση μέ τόν Θεό θά γίνει στήν Κοιλία τῆς Θεοτόκου Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ὁποία μποροῦμε νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας, γιά νά πετύχουμε τήν θέωσή μας, γιά τήν ὁποία εἴμαστε πλασμένοι καί γιά τήν ὁποία ἔγινε ἡ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πού ἑορτάζουμε σήμερα.

3. Τά πράγματα στήν πατρίδα μας καί στόν κόσμο ὅλο δέν πᾶνε καθόλου καλά. Ἀλλά αὐτό ἐμᾶς δέν πρέπει νά μᾶς πειράζει καθόλου οὔτε νά μᾶς ἐμποδίζει στό νά ἀγωνιζόμαστε νά βροῦμε τόν Θεό μας καί νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. Γιατί καί ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός στά «χάλια» του ἦταν ὁ κόσμος, καί πολιτικά καί ἠθικά. «Βρωμιά» ὑπῆρχε παντοῦ. Ὁ Θεός ὅμως γεννήθηκε στό βρώμικο σταῦλο, γιά νά φέρει τό μοσχοβολητό τῆς ἁγιότητας στόν κόσμο καί τήν γαλήνη στήν ταραγμένη καί τότε ἀνθρωπότητα. Ὅπως τό ἔψαλαν οἱ ἄγγελοι: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἐνθρώποις εὐδοκία». Ὥστε λοιπόν, παρά τήν οἰκονομική κρίση καί παρά τά τόσα προβλήματα, ὁ χριστιανός δέν πρέπει νά ἐγκαταλείπει τά ἅρματα τοῦ πνευματικοῦ του ἀγῶνος γιά τόν καθαρμό τῆς καρδιᾶς του, ἡ ὁποία εἶναι πλασμένη μόνο γιά τόν Θεό.

Χρόνια πολλά, ἀδελφοί μου χριστιανοί,

μέ πλούσια τήν χάρη καί εὐλογία τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ

Μέ πολλές εὐχές

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΕΝΤΟΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ ΙΕΡΕΜΙΑ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΑ ΜΕ ΔΡΙΜΕΙΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΨΗΦΙΣΑΝΤΩΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Ἤρεμος καί γαλήνιος φαινόταν ὁ Δεσπότης μας σήμερα, τήν δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων τό πρωί στήν Θεία Λειτουργία, στό χωριό Παλιομοίρι τῆς Μεγαλοπόλεως, ὅπου εἶχε μεταβεῖ γιά τήν τέλεση Μνημοσύνου μέ τήν Θεία Λειτουργία. Ὁμοίως ἤρεμος ἦταν καί στό θεῖο του κήρυγμα καί παρήγορος πρός τήν θλιμμένη οἰκογένεια.

 Ὁ ναός ἦταν κατάμεστος ἀπό τό ἐκκλησίασμα. Στό τέλος τοῦ κηρύγματός του ὁ δεσπότης, συνεδύασε τό θέμα του μέ τήν «μεγάλη ἁμαρτία», ὅπως εἶπε, πού συνέβηκε στήν πατρίδα μας, τό νά γίνει νόμος ἡ ἀκολασία καί ἐπιτέθηκε δριμύτατα – πάει τώρα τό ἤρεμο πρῶτα ὕφος του – ἐναντίον ἐκείνων πού ψήφισαν ἕνα τέτοιο «αἶσχος νόμο», ὅπως τόν ἀποκάλεσε. Ἰδιαίτερα ὅμως ὁ Μητροπολίτης μας ἦταν θυμωμένος καί ἀπότομος στήν ἐπίθεσή του ἐναντίον τῶν βουλευτῶν τῆς ἐπαρχίας μας, οἱ ὁποῖοι ψήφισαν τόν «ἐλεεινό νόμο», ὅπως τόν εἶπε. Στήν ἐπίθεσή του αὐτή ἐναντίον τους ὁ Μητροπολίτης τούς εἶπε τήν φράση «ντροπή τους», καί μάλιστα τήν εἶπε δυό καί τρεῖς φορές. Προέτρεψε δέ τούς χριστιανούς νά μεταφέρουν στούς βουλευτές αὐτούς τήν θλίψη του γιά τήν πράξη τους καί τόν χαρακτηρισμό του ὡς «ντροπή τους». Καί μάλιστα εἶπε, θά χαρεῖ νά τοῦ κάνουν μήνυση γιά τήν φράση του αὐτή καί «ἐλᾶτε, χριστιανοί μου – μᾶς εἶπε – στό δικαστήριο, γιά νά ἀκούσετε τί θά τούς πῶ». Δέν μποροῦμε νά θυμηθοῦμε ὅλα τά πολλά πού εἶπε ὁ δεσπότης κατάπικρος γιά τόν νόμο πού ψηφίστηκε. Θυμόμαστε μόνο ὅτι ἀναφέρθηκε μέ πόνο λέγοντας, ποῦ κατήντησε ἡ ἔνδοξη πατρίδα μας, πού τιμοῦσε τήν παρθενία καί ἔκανε Παρθενώνα, ποῦ κατήντησε στά χρόνια μας, ὥστε οἱ ἄρχοντές της νά ψηφίζουν τήν ἀκολασία ὡς νόμο. «Καί μή με ἀφήνετε – εἶπε – χριστιανοί μου, μή μέ ἀφήνετε νά ἀγωνίζομαι μόνος μου. Δέν εἶναι δική μου ἡ πίστη καί ἡ πατρίδα. Εἶναι καί δική σας πίστη ἡ Ὀρθοδοξία καί δική σας πατρίδα ἡ Ἑλλάδα μας. Τό ἔνδοξο ἔθνος μας, τό χιλιοξακουσμένο – συνέχιζε νά λέει –, ξέπεσε στά χρόνια μας, γιατί φύγαμε - φύγαμε ἀπό τόν Θεό τῶν Πατέρων μας. Πάει – εἶπε στό τέλος ὁ Δεσπότης – θά μᾶς πάρει ὁ Θεός τή Χάρη του, ἀφοῦ ποδοπατοῦμε τόν νόμο του καί ψηφίζουμε γιά νόμο τίς βρωμιές». Εἶπε καί ἄλλα, πού δέν μποροῦμε νά τά θυμηθοῦμε. Ὅλοι στό ἐκκλησίασμα, ὅπως φαίνονταν ἀπό τά πρόσωπά τους, ἐνθουσιάστηκαν ἀπό τό ξέσπασμα αὐτό τοῦ δεσπότου Ἰερεμία καί ἰδιαίτερα κεντριστήκαμε ἀπό αὐτό πού μᾶς εἶπε, νά μήν τόν ἀφήνουμε μόνον νά ἀγωνίζεται, ἀλλά νά εἴμαστε καί ἐμεῖς ὅλοι συναγωνιστές στόν ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πίστη καί τά ἁγνά ἤθη στήν πατρίδα μας.Ἦταν καί Ἀθηναῖοι στό ἐκκλησίασμα καί μερικοί παρέμειναν στό τέλος γιά νά συγχαροῦν ἰδιαίτερα τόν Μητροπολίτη. Οἱ ἐπιτόπιοι κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἐνθουσιάστηκαν ἰδιαίτερα καί μᾶλλον θά ἐκδηλώθηκαν ἀργότερα δυναμικά οἱ ἀντιδράσεις τους. «Πάω τώρα ἀμέσως, τώρα, τώρα, πάω νά πάρω τηλέφωνο στό βουλευτή», εἶπε μιά ἁπλῆ γυναῖκα.

Πάντως γενικά ὅλοι χαρήκαμε ἀπό τό ἐλεγκτικό αὐτό κήρυγμα τοῦ δεσπότη μας καί ἔτσι τόν θέλουμε νά εἶναι. Νά εἶναι ἀγωνιστής καί νά θερμαίνει καί τήν δική μας καρδιά γιά τόν Θεό καί τήν Πατρίδα. Καί ὄχι, δέν θά τόν ἀφήσουμε νά ἀγωνίζεται μόνος του, γιατί καί ἐμεῖς πιστεύουμε αὐτό πού μας ἄφησαν σάν προῖκα οἱ γιαγιάδες μας καί ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τήν πατρίδα μας, πού τήν τραγουδᾶμε στά τραγούδια μας χορεύοντας.

(Χριστιανοί Μεγαλοπόλεως)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

..Καί ἕνα ἄλλο, χριστιανοί μου, πολύ σοβαρό. Τό ξέρουμε ὅτι τά πράγματα δέν πᾶνε καθόλου καλά. Ἀλλά δέν πηγαίνουν καλά καί στό θέμα τῆς πίστης μας. Δέν ξέρω ἄν βλέπω καλά, ἀλλά σάν νά μοῦ φαίνεται ὅτι κάποια προδοσία τῆς πίστης ἑτοιμάζεται μυστικά καί ὑπόκωφα. Τό λέγουν καί πολλοί ἄλλοι αὐτό ἅγιοι καί μορφωμένοι πατέρες. Ἡ πίστη μας εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη, αὐτή πού ἔβγαλε καί βγάζει θαυματουργούς ἁγίους καί μεγάλους θεολόγους Πατέρες. Οἱ παπικοί, πού παλαιά ἦταν ὀρθόδοξοι, ἔπεσαν σέ αἱρέσεις, πού δέν τίς ἀρνοῦνται μέ τίποτα καί γι᾽ αὐτό κόπηκαν ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Δέν εἶναι τώρα αὐτοί οἱ παπικοί Ἐκκλησία, ἀφοῦ μ᾽ αὐτούς δέν μποροῦμε νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία. Καί ὅμως ὑπάρχουν μερικοί, καί ὁ Πατριάρχης μας ἀκόμη, πού τούς ὀνομάζει «ἀδελφή Ἐκκλησία». Ἔτσι δημιουργεῖται μπέρδεμα, ἐκκλησιολογικό μπέρδεμα στούς χριστιανούς μας..

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2016

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Παρασκευή 1 Ἰανουαρίου 2016

1. Νέον ἔτος ἔχουμε σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τό ἔτος 2016. Ὅλοι ἀνταλλάσσουν εὐχές καί λέμε «χρόνια πολλά καί εὐτυχισμένα». Σᾶς εὔχομαι καί ἐγώ ὁ Ἐπίσκοπός σας νά εἶναι πολλά καί εὐτυχισμένα τά ἔτη τῆς ζωῆς σας. Ἀλλά σάν χριστιανοί ξέρουμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι πραγματικά χαρούμενη καί εὐτυχισμένη μόνο μέ τόν Θεό. Γι᾽ αὐτό, ὡς Ἀρχιερεύς τοῦ Θεοῦ ἐγώ, σᾶς εὔχομαι τό ἔτος αὐτό νά γνωρίσετε καί νά ἀγαπήσετε περισσότερο τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί νά τηρεῖτε τίς ἅγιές Του ἐντολές. Καί τότε θά εἶστε πραγματικά εὐτυχισμένοι.

2. Δηλαδή: (α) Ἄν τά προηγούμενα ἔτη δέν κάνατε τήν προσευχή σας καί σᾶς ἔφτανε ἕνας ἁπλός σταυρός, σᾶς εὔχομαι τό ἔτος αὐτό νά βάλετε μία ἱερή συνήθεια καί νά μιλᾶτε στόν Θεό μέ λόγια βγαλμένα ἀπό τήν καρδιά σας, ὥστε νά γλυκαθεῖτε ἀπό τήν προσευχή. (β) Ἄν τά προηγούμενα ἔτη δέν νηστεύατε Τετάρτη καί Παρασκευή, σᾶς εὔχομαι τό ἔτος αὐτό νά πάρετε ἀπόφαση καί νά τηρεῖτε τίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας. Σᾶς ὑπόσχομαι ὅτι μέ τήν νηστεία θά δεῖτε μεγάλη εὐλογία καί ἡ ὑγεία σας θά πάει καλύτερα. (γ) Ἄν προηγούμενες χρονιές δέν ἐκκλησιαζόσασταν τίς Κυριακές πάρετε, χριστιανοί μου, τήν ἀπόφαση ἀπό τό ἔτος αὐτό νά ἐκκλησιάζεστε κάθε Κυριακή καί σεῖς καί τά παιδιά σας. Ἐπιμένω στό «καί τά παιδιά σας»! Γιατί βλέπω μέ πόνο σάν Ἐπίσκοπος ὅτι ἡ νεολαία δέν ἐκκλησιάζεται. Παλαιότερα τόν ἀλειτούργητο τόν ἔλεγαν «ἀχαΐρευτο», ὅτι δηλαδή δέν θά κάνει προκοπή, γιατί δέν ἔχει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, πού τήν παίρνουμε στήν Θεία Λειτουργία. Δυστυχία μας, λοιπόν, γιατί καί οἱ ἐπίσημοι καί μεγάλοι ἄρχοντές μας εἶναι ἀλειτούργητοι, ἀφοῦ τό δηλώνουν καθαρά ὅτι δέν πιστεύουν στόν Θεό. Τί προκοπή τότε νά δεῖ τό ἔθνος αὐτό; (δ) Καί ἄν στά προηγούμενα ἔτη, χριστιανέ μου, δέν ἐξομολογήθηκες τά κρίματά σου πού σέ βαραίνουν, σοῦ εὔχομαι τό ἔτος αὐτό νά σέ φωτίσει ὁ Χριστός καί ἡ Παναγιά καί νά πάρεις τήν ἀπόφαση νά πᾶς σέ ἕνα πνευματικό πατέρα, σέ ἕνα ἄγνωστο παπᾶ, ὅπου θέλεις, καί νά ἐξομολογηθεῖς τά ἁμαρτήματά σου. Σοῦ ὑπόσχομαι ὅτι θά νοιώσεις πολύ ὡραία καί θά κοιμᾶσαι ἀνάλαφρα, γιατί θά φύγει ἀπό πάνω σου τό φορτίο τῶν ἀνομιῶν σου.

3. Αὐτά ἤθελα νά σᾶς εὐχηθῶ ἐγώ ὁ Ἀρχιερέας τοῦ Χριστοῦ μέ τήν εὐκαιρία τοῦ νέου ἔτους. Καί νομίζω καί πιστεύω ὅτι αὐτά εἶναι τά πιό σημαντικά γιά μία ὄμορφη καί εὐτυχισμένη ζωή, ζωή μέ νόημα καί νοστιμάδα. Μή λέμε ὅλο γιά τήν οἰκονομική κρίση τῆς πατρίδας καί τά διάφορα ἄλλα ἐξωτερικά προβλήματα, γιατί αὐτά λίγο ἤ πολύ θά ὑπάρχουν πάντα. Ἄς κοιτάξουμε ἐπί τέλους τόν ἑαυτό μας, τήν ψυχή μας. Περνοῦν τά χρόνια καί δέν ἔχουμε ἀκόμη γνωρίσει καί δέν ἔχουμε γευθεῖ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, πού ἦλθε ὁ Χριστός κάτω στήν γῆ γιά νά μᾶς δώσει. Εἴμαστε ἀξιολύπητοι καί ἄς μήν τό ἔχουμε καταλάβει. Ναί! Ἕνας πού δέν γνώρισε τά γλυκά χτυποκάρδια τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ εἶναι πραγματικά ἀξιολύπητος. Δέν γεύτηκε τήν πιό μεγάλη ἀγάπη καί τόν πιό γλυκό ἔρωτα, τόν ἔρωτα τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν ὁποῖο ἔγινε ἡ νύφη ψυχή μας.

4. Καί ἕνα ἄλλο, χριστιανοί μου, πολύ σοβαρό. Τό ξέρουμε ὅτι τά πράγματα δέν πᾶνε καθόλου καλά. Ἀλλά δέν πηγαίνουν καλά καί στό θέμα τῆς πίστης μας. Δέν ξέρω ἄν βλέπω καλά, ἀλλά σάν νά μοῦ φαίνεται ὅτι κάποια προδοσία τῆς πίστης ἑτοιμάζεται μυστικά καί ὑπόκωφα. Τό λέγουν καί πολλοί ἄλλοι αὐτό ἅγιοι καί μορφωμένοι πατέρες. Ἡ πίστη μας εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη, αὐτή πού ἔβγαλε καί βγάζει θαυματουργούς ἁγίους καί μεγάλους θεολόγους Πατέρες. Οἱ παπικοί, πού παλαιά ἦταν ὀρθόδοξοι, ἔπεσαν σέ αἱρέσεις, πού δέν τίς ἀρνοῦνται μέ τίποτα καί γι᾽ αὐτό κόπηκαν ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Δέν εἶναι τώρα αὐτοί οἱ παπικοί Ἐκκλησία, ἀφοῦ μ᾽ αὐτούς δέν μποροῦμε νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία. Καί ὅμως ὑπάρχουν μερικοί, καί ὁ Πατριάρχης μας ἀκόμη, πού τούς ὀνομάζει «ἀδελφή Ἐκκλησία». Ἔτσι δημιουργεῖται μπέρδεμα, ἐκκλησιολογικό μπέρδεμα στούς χριστιανούς μας. Γιατί οἱ αἱρετικοί δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσουν Ἐκκλησία. Γιά νά μή σᾶς λέγω πολλά, χριστιανοί μου, σᾶς συμβουλεύω σάν Ἐπίσκοπος κάθε μέρα νά κάνετε τήν προσευχή σας καί νά παρακαλᾶτε τόν Χριστό νά κρατήσετε τήν πίστη, τήν ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς τήν παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Καί ἐγώ σάν Ἐπίσκοπός σας, μέ τήν Χάρη τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας τήν Εὐχή, σᾶς ὑπόσχομαι ὅτι δέν θά σᾶς προδώσω, ἀλλοιώνοντας τήν πίστη τῶν Πατέρων μας, ὀνομάζοντας τούς παπικούς «ἀδελφή Ἐκκλησία». Αὐτά ἤθελα νά σᾶς πῶ μέ τήν νέα χρονιά, τά ὁποῖα προσωπικῶς θεωρῶ πολύ σημαντικά. Ἄν ζοῦμε μέσα στήν ἀγκαλιά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τήν προσευχή, εἴμαστε πραγματικά εὐτυχισμένοι καί ἄς ζοῦμε σέ ἕνα κράτος μέ τά πολλά του χάλια.

Σᾶς εὔχομαι χρόνια πολλά καί εὐτυχισμένα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μέ ὅσα παραπάνω σᾶς εἶπα.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Ἡ ἐνθύμηση τῶν κεκοιμημένων στίς καθημερινές προσευχές μας, ὡς προσφορά γιά τήν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους

 

  Μπορούμε και πρέπει να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους στις καθημερινές προσευχές μας. Υπάρχουν άγιοι ασκητές που αγρυπνούν προσευχόμενοι για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Σύγχρονος ασκητής έλεγε σε προσκυνητές που του έδιναν ονόματα ασθενών για να τα μνημονεύσει: «να μη μου δίνετε μόνο τα ονόματα των ασθενών αλλά και των κεκοιμημένων. Διότι οι κεκοιμημένοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη των προσευχών μας».

  Γι’ αυτό κι εμείς όσο μπορούμε συχνότερα κι όσο μπορούμε θερμότερα να προσευχόμαστε υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων. Όπως την πρώτη ημέρα που συγχωρέθηκε ο άνθρωπός μας προσευχόμασταν με πόνο και λέγαμε: «Ανάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου (της δούλης σου)…», έτσι και στην υπόλοιπη ζωή μας να τους έχουμε στην προσευχή μας. Πόσο πολύ το θέλουν αυτές οι ψυχές!

Το Μικρό Απόδειπνο, με το οποίο προσευχόμαστε στη βραδινή προσευχή μας, μας θυμίζει το καθήκον της προσευχής για τους κεκοιμημένους. Μετά το δεύτερο Τρισάγιο οι ύμνοι που ακολουθούν («Ο Θεός των πατέρων ημών…», «Των εν όλω τω κόσμω μαρτύρων σου…», «Μετά των αγίων ανάπαυσον, Χριστέ, τας ψυχάς των δούλων σου…») αναφέρονται στους Πατέρες μας που αναπαύθηκαν, στους Μάρτυρες και στους κεκοιμημένους, για τους οποίους παρακαλούμε τον άγιο Θεό να τους αναπαύσει μαζί με τους αγίους Του.

Αν έχουμε αυτήν την καλή σειρά να μνημονεύουμε τους κεκοιμημένους μας τόσο στη θεία Λατρεία όσο και στις καθημερινές προσευχές μας, θα βιώνουμε αυτό που ονομάζεται κοινωνία αγάπης. Θα τους αισθανόμαστε πάρα πολύ κοντά μας, διότι και οι ζώντες και οι κεκοιμημένοι είμαστε ένα σώμα, «σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α΄ Κορ. Ιβ΄ 27).

Τόσο η στρατευομένη όσο και η θριαμβεύουσα Εκκλησία αποτελούμε τη μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία. Αυτό που λέει ο πολύς ο κόσμος: «οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους», είναι καθαρά υλιστική άποψη. Δεν ανήκουν σε άλλη χώρα οι ζώντες και σε άλλη οι κεκοιμημένοι. Τα σύνορα της Βασιλείας του Θεού περιλαμβάνουν και τους μεν και τους δε. Είτε ζούμε είτε αποθνήσκουμε, είμαστε πολιτογραφημένοι πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών.

«Εάν τε ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. ιδ΄ 8). Ανήκουμε στον Θεό, ο Οποίος δεν είναι «Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Ματθ. Κβ’ 32).

Πηγή: «Η φροντίδα μας για τους κεκοιμημένους», Αβραάμ Μ. Κοκάλη, Εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», Αθήναι 2012

« Ἡ ἀγρυπνία »

   Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

 Ὅταν πρόκειται ν᾿ ἀρχίσεις τήν ἐργασία τῆς ἀγρυπνίας καί γιά νά γίνει δεκτή ἡ προσευχή σου στό Θεό, θά κάμεις τά ἑξῆς:
Πρῶτα θά γονατίσεις καί μετά θ᾿ ἀρχίσεις τήν προσευχή σου, ἀφοῦ προηγουμένως σφραγίσεις τήν καρδιά σου καί τά μέλη σου μέ τό ζωοποιό τύπο τοῦ σταυροῦ.
Κατόπιν θά καθίσεις λίγη ὥρα μέ σιωπή, ἕως ὅτου ἠρεμήσουν οἱ αἰσθήσεις σου καί οἱ λογισμοί σου. Ὕστερα ἀπ᾿ αὐτά θά ὑψώσεις τά χέρια καί τήν καρδιά πρός τόν Κύριο καί θά Τόν παρακαλέσεις νά δυναμώσει τήν πνευματική σου ἀσθένεια, γιά νά γίνει δεκτή ἡ προσευχή τῆς ἀγρυπνίας σου. Τά λόγια τῆς προσευχῆς σου ἄς εἶναι τά ἀκόλουθα: « Κύριε Ἰησού Χριστέ ὁ Θεός μου, Σύ πού φροντίζεις γιά ὅλη τήν κτίση, σοῦ εἶναι γνωστά τά πάθη μου καί ἡ ἀρρώστια τῆς φύσεώς μου. Γνωρίζεις πόσο ἀδύναμος εἶμαι καί πόσο εὔκολα Σ᾿ ἐγκαταλείπω καί κάνω τό κακό.
Κύριε, λυπᾶμαι γι᾿ αὐτό.
Τό ἀναγνωρίζω.
Ἁμαρτάνω σέ Σένα πού μ᾿ ἔσωσες καί ἔχυσες τό πανάγιό Σου αἷμα πάνω στόν Σταυρό.
Εἶμαι ἕνας ταλαίπωρος πού μέ χτυπάει ὁ σατανᾶς ἀπο παντοῦ.
Ποῦ νά καταφύγω, Κύριε;
Στούς ἀνθρώπους;
μά κι αὐτοί εἶναι ἀδύνατοι.
Μόνο Ἐσύ εἶσαι ὁ Δυνατός, ὁ Ἰσχυρός.
Ἡ δύναμή Σου εἶναι μεγάλη.
Ἐσύ λοιπόν Ἀγαθέ, πού γνωρίζεις τήν ἀσθένεια τῆς φύσεώς μου καί μ᾿ ἐνισχύεις στήν ἀδυναμία μου, φύλαξέ με ἀπο τίς ταραχές τῶν λογισμῶν πού μοῦ φέρνει ὁ σατανᾶς.
Κατάστειλε τά πάθη μου, πού μέ κατακλύζουν ὅπως τά κύματα τό ναυαγό, καί ἀξίωσέ με νά προσευχηθῶ ἀπερίσπαστος ἀπό κάθε γήϊνο, πονηρό καί φθαρτό.
Νέκρωσε τίς κακές μου ἐπιθυμίες καί ἀφαίρεσε ἀπό μέσα μου κάθε κακό, ὥστε νά  γευθῶ τή γλυκύτητα τῆς ἀγρυπνίας πού θά κάνω γιά νά ἑνωθῶ μαζί Σου ».
Ἡ νυκτερινή προσευχή πρέπει νά γίνεται ἐλεύθερα, μέ τή συνείδηση ὅτι ἐπιτελοῦμε σπουδαῖο πνευματικό ἔργο γιά τήν ψυχή μας. Εἶναι μεγάλη εὐλογία καί πνευματική εὐφροσύνη νά συνομιλεῖ κανείς ὅλη τή νύχτα μέ τόν Θεό. Καί εἶναι καλύτερα νά παραλείψουμε κάτι ἀπό τούς ψαλμούς, παρά νά τά ποῦμε ὅλα γρήγορα καί νά μήν τά καταλάβουμε.
Ἄν κατά τήν ὥρα τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς σοῦ κρυφομιλήσει ὁ λογισμός, λέγοντάς σου “πέστα λίγο γρήγορα, γιατί ἔχεις μεγάλο ἀγώνα να διανύσεις”, μήν τόν ἀκούσεις, γιατί προέρχεται ἀπό τόν σατανᾶ πού θέλει νά μᾶς κλέψει τόν καρπό τῆς προσευχῆς. Κι ἄν συνεχίσει νά σ᾿ ἐνοχλεῖ, ἐσύ περισσότερο καί μέ μεγαλύτερη δύναμη νά προσεύχεσαι στόν Κύριο. Κι ἄν πάλι σέ πολεμήσει, τότε νά γονατίσεις καί νά προσευχηθεῖς μέ τά παρακάτω λόγια:
«Χριστέ μου, δέν ἔχω σκοπό νά Σοῦ πῶ ὡραῖα καί πολλά λόγια.
Τό μόνο πού θέλω εἶναι νά μ᾿ ἐλεήσεις.
Νά καταλάβω τήν ἁμαρτωλότητά μου.
Νά γνωρίσω τήν ἐλεεινότητά μου.
Θέλω νά φτάσω κοντά Σου ».
Μ᾿ αὐτά τά λόγια θά ὑποχωρήσει ὁ πειρασμός καί θά νικήσει ὁ Χριστός, ὁ ὁποίος δέχεται μέ πολλή χαρά τήν προσευχή ἐκείνων πού προσεύχονται τή νύχτα. Ἡ προσευχή τῆς νύχτας εἶναι μιά θυσία. Τήν ὥρα πού ἡ φύση μας ζητάει τόν ὕπνο καί ὅλος ὁ κόσμος κοιμᾶται, ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς σκέφτεται ὅτι περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα ἔχει ἀξία ἡ προσευχή. Ὄχι ὅτι ὁ Θεός δέν δέχεται τήν προσευχή τῆς ἡμέρας, ἀλλά γιατί ἡ προσευχή τῆς ἀγρυπνίας εἶναι θυσία τοῦ ὕπνου.
Ἄν κουράσθεις τήν ὥρα τῆς ἀγρυπνίας, μήν ἀπελπισθεῖς. Αὐτό θά τό ἐκμεταλλευθεῖ ὁ κακομήχανος διάβολος καί ὅπως κρυφομίλησε στήν Εὔα καί τήν παρέσυρε, ἔτσι θά σοῦ πεῖ καί σένα: «Φτάνει πιά! Τόσες ὥρες προσεύχεσαι. Δέν βλέπεις πού δέν μπορεῖς νά σταθεῖς ὄρθιος;». Ἐσύ στά δόλια ψιθυρίσματα τοῦ διαβόλου θ᾿ ἀπαντήσεις μέ τό ὄχι. «Ὄχι δέν σταματῶ! Ἄς εἶμαι κουρασμένος. Και ἄν ἡ γλώσσα μου δέν μπορεῖ νά προσευχηθεῖ, ἡ καρδιά μου βρίσκεται μαζί μέ τόν Θεό». Τήν ὥρα αὐτή τοῦ πειρασμοῦ χρειάζεται «ἐγρήγορση», γιατί ὁ σατανᾶς χτυπάει μέ μανία, γνωρίζοντας τό κέρδος πού θά ἔχουμε ἀπό τήν ἀγρυπνία εἴτε αὐτή εἶναι μικρή εἴτε μεγάλη.
Ἕνας ἅγιος, σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, προσευχόταν μέ τά ἀκόλουθα λόγια:
«Ἐγώ μέν Κύριε, ὡς ἄνθρωπος ἥμαρτον, σύ δέ ὡς Θεός συγχώρησον».
Καί ὅταν ἔλεγε τά λόγια αὐτά ἔκλαιγε συνέχεια.
Εἴτε εὐχαριστώντας εἴτε παρακαλώντας εἴτε δοξολογώντας, νά προσεύχεσαι ὅσο μπορεῖς ὄρθιος ὅλη τή νύχτα καί ὁ μισθός σου θά εἶναι μεγάλος.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπότόβιβλίο:“Ἡ ἄσκηση στή ζωή μας”
Βασισμένο στούς Ἀσκητικούς Λόγους
τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου
Ἐκδόσεις:“ Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὡρωποῦ Ἀττικῆς»